15 Ιουλίου 2015

Εσύ ακούεις τες;

Θωρώ το ρολόι του υπολογιστή. Εν 8:19. Καρτερώ... Έμεινεν ένα λεπτό. Αλλά μπορεί και να μεν εν συγχρονισμένο το ρολόι τους με τον υπολογιστή μου. Ώσπου να τελειώσω τη σκέψη μου ακούω τες. Είμαι τόσο χρονών γεναίκα τζιαι κάθε χρόνο ακόμα πιάννεται η καρδία μου άμα τες ακούω. Όπως τότε που ήμουν μιτσιά στο δημοτικό τζιαι στο γυμνάσιο. 

Μπορώ να σου πω ότι το νιώθω τζιαι πιο έντονα τωρά. Έσιει πέντε χρόνια που είμαι σε τούντο γραφείο που κάθε χρόνο κλείω την πόρτα άμα κοντέψει η ώρα να μεν με θωρούν γιατι πάντα γεμώνουν τα μάθκια μου. Το παράθυρο μου εν 50 μέτρα που το φυλάκιο. Αν φκάλω τη κκελλέ μου έξω σιαιρετώ άνετα τα στρατιωτούθκια. Που τωρά κάθουνται πόξω που το φυλάκιο τζιαι κουνουστιήζουν πίνοντας τον καφέ τους. Πού τζιαιροί δικοί μας.

Πολλά φυλάκια εκαταργηθήκαν. Παλε καλά που τούτα δαμέ γυρόν ακόμα υπάρχουν. Αλλό 50 μέτρα εν το φυλάκιο τους τζιείνους. Σήμερα ξέρω έννεν για τζείνους που θυμούμαστε αλλά για τους άλλους που μας επροδώσαν. Αλλά πάλε το αποτέλεσμα ένα ενι. Έχουμε τους πας τα τζιέρρατα μας τα τελευταία 41 χρόνια. Τζιαι κάθε χρόνον έτσι μέρα η ώρα 8:20 τζιαι στες 20 η ώρα 5:30 πρέπει εγώ να ακούω τούντον καταραμένον ήχο τζιαι να με πιάννει η καρδία μου... 

Αποβλακωμένη θωρώ την οθόνη του υπολογιστή χωρίς πραγματικά να βλέπω τι πρόγραμμα έχει ανοικτό. Ο κόσμος συνεχίζει να κάμνει τζείνο που έκαμνε σαννα μεν συμβαίνει τίποτε. Ακούω τα αυτοκίνητα να πηαινοέρκουνται. Ο κόσμος πάει στες δουλειές του. Η secretary του μάστρου μόλις του έκαμε το καφέ του τζιαι πάει να πλύνει το μπρίκι. Ο συνάδερφος δίπλα πάει να φκάλει κάτι copy στη φωτοτυπική. Οι κλητήρες παν τζιαι έρκουνται. Κανένας εν εκοντοστάθηκε έστω να τες ακούσει. Το τζιαιρο που ήμουν μιτσιά στο σχολείο έτσι ώρα εσταματούσαμεν ότι εκάμναμεν για να τες ακούσουμεν. Τζιαι οι δασκάλοι ελαλούσαν μας την ιστορία. Κάθε χρόνο, κάθε χρόνο. Το "ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ" ήταν παντού γραμμένο. Τζιαι αποτυπωμένο μες το νου μας. Τωρά οι μιτσιοί αμφιβάλλω αν ηξέρουν γιατί παίζουν οι σειρήνες. Παίζει να τους πιάννει τζιαι ο πανικός ότι κάτι γίνεται. Άλλοι μάλλον ξιτιμάζουν γιατί μπορεί να τους εξυπνήσαν που τον ύπνο του δικαίου. 

Τωρά ακούμεν τες, αλλά εν τες ακούμεν. Εν τζιαι εν σειρήνες που παίζουν γιατί κάτι έγινε. Πλέον εν σειρήνες της αντροπής. Εν η τσιριλιά της θάλασσας της Τζιερύνιας που φακκά πας το λιμανάκι. Εν το βουητό της άμμου της Αμμοχώστου που λυσσομανά μες την νεκρή πόλη. Εν ο βρυχηθμός του Πενταδάκτυλου που προσπαθεί να ανασηκώσει τις πλάτες. Αλλά που. Κανένας εν ακούει. Ούλλοι το χαβά μας. Life goes on τζιαι πρέπει να έβρουμε μια δίκαιη και βιώσιμη λύση. That is Δ.Δ.Ο. τζι όποιον πάρει ο χάρος. Όσον για την εισβολή και κατοχή, ποιός σ' αρωτά. Επεράσαν τόσα χρόνια ολάν. Εκάμαν μιαν εισβολή τα πλάσματα τζιαι να τους το φκάλουμεν που τη μούττη; Κρυψετε να περάσουμεν. Γι αυτόν άλλωστε που εισβολή και κατοχή το ονομάσαμε απλά πρόβλημα. Για να έβρουμεν λύση.

Τζιαι τα χρόνια παιρνούν. Τζιαι ο ήχος τους γίνεται ούλλον τζιαι πιο σιγανός. Ώσπου να σβήσει τζιαι τζείνος τέλεια. Ή ώσπου να τον σβήσουν κάποιοι με το έτσι θέλω για να μεν "προσβάλουν" κανέναν. Για να μας κάμουν να ξηάσουμεν.

Ως τότε θα συνεχίσουν να παίζουν θκυό φορές το χρόνο τζιαι εμένα θα συνεχίσει να πιάννεται η καρδία μου για λλία λεπτά θκυό φορές το χρόνο. Btw μόνον εμένα πιάννεται η καρδία μου;