28 Ιανουαρίου 2015

Με το ραδιούιν

Ξυπνούμε το πρωί. Σηκωνούμαστε. Πάω στο μπάνιο. Πάει στη κουζίνα. Συναντιούμαστε στο σαλόνι. Διούμε ένα πεταχτό φιλί στο λαιμό. Όπως τα ζόμπυ. Το αστέριν τζοιμάται. Ενίοτε την ώρα του φιλιού ακούεται το νιαούρισμα της τζιαι κάποιος που τους θκυό πάει να την πιάσει να τη φέρει στο σαλόνι....Μετά αρκέφκει η διαδικασία της ετοιμασίας.

Rewind

.....Ξυπνούμε το πρωί. Σηκωνούμαστε. Πάω στο μπάνιο. Πάει στη κουζίνα. ΑΝΟΙΕΙ ΤΟ ΡΑΔΙΟ. Συναντιούμαστε στο σαλόνι. Διουμε ένα πεταχτό φιλί στο λαιμό. Το αστέριν ξυπνά τζιαι ακούεται το νιαούρισμα της τζιαι κάποιος που τους θκυό πάει να την πιάσει να τη φέρει στο σαλόνι.... Αρχίζουμε να χορεύκουμε στους ρυθμούς του τραγουδιού που παίζει.....Μετά βουρούμε να προλάβουμε να ετοιμαστούμε.

Βλέπετε τη διαφορά; Η μουσική νομίζω κάμνει θαύματα. Ειδικά στο πρωινό ξύπνημα. 

Έκαμνα τούντες σκέψεις εχτές. Ενοσταλγούσα τον τζιαιρό που ήμουν μιτσιά τζιαι μες τον ύπνο μου το πρωί (τον πιο γλυτζιήν ύπνο), άκουα τον παπά μου που εσηκώνετουν τζιαι επήεννε στο μπάνιο. Με το που έφκαινε εχτύπαν μου τη πόρτα να ξυπνήσω. Ύστερα που ετοιμάζουμουν επήεννα στην κουζίνα τζιαι έβρισκα τον να μας κάμνει τα γάλατα μας. Τζιαι εννοείται έπαιζεν το ράδιο. Τζιαι τζείνος εσφύριζε στους ρυθμούς των τραγουδιών. Κάποτε επήεννε τζιαι δίπλα που το παράθυρο με τον καφέ στο χέρι, τζιαι ελάλεν μου με ύφος περιπαιχτικό "Μπππρρρ, εν χχχχειμώνας". Στο βάθος ακούετουν η μάνα μου να παλιώνει με την αρφή μου. Τες Κυριακές, που αρκούσαμε να ξυπνήσουμε, επήεννα μες τη κουζίνα τζιαι έβρισκα τον πάλε να μας κάμνει γάλα ή να θκιαβάζει εφημερίδα τζιαι να ακούει τον Καλέργη (Ναι ήταν που τότε ο Καλέργης). Ακόμα έζιεν τζιαι ο Σπύρος να φανταστείτε. Τζιαι έκαμνε σάτυρα με το Σπύρο, το Γλαύκο, το Βασιλείου τζιαι τον πρωτοεμφανιζόμενο τότε Δημητράκη (ήταν πριν του μπει η φαϊνή ιδέα να γινεί πρόεδρος). Ο Νίκαρος, ο Φούλλης τζιαι ο Άντρος ήταν εκτός σκηνικού ακόμα.
 
Πίσω στο θέμα μας. Είπα του Mr Hyde τες σκέψεις μου. Ντάξ, σίουρα εσκέφτηκε που μέσα του "ότι αθθυμάσαι σιαίρεσαι ρε μάνα μου", αλλά εσυμφώνησε μαζί μου. Αποφασίσαμε να βάλουμε ένα ραδιούι μες τη κουζίνα τζιαι να το βάλλουμε να παίζει κάθε πρωί. (Μάνα δεν θα βάλλουμε Λάζαρο). Είμαι σίουρη ότι με τη μουσική η μέρα μας θα ξεκινά διαφορετικά και σίγουρα πιο θετικά. 

Είδομεν...

20 Ιανουαρίου 2015

Η πρώτη φορά

Έφτασα τζιαμέ στο "check point". Διά μου ένα χαρτούι να συμπληρώσω τζιαι ζητά μου ταυτότητα. Διώ τα. Πατά τα πλήκτρα του υπολογιστή. "Is this your first time?" λαλεί μου. "Yes", λαλώ της. Τζιαι σκέφτουμαι, αλόπως είμαι που τους λλίους. Σταμπάρει τα τζιαι διά μου τα πίσω. Προχωρώ τζιαι σιερετώ τον με χαμόγελο. Εν τζιαι φταίει τζιαι τούτος. Μπορεί τζιαι τούτος θύμα να ένι. Ακολουθούμε τον. Εγώ αμίλητη. Θωρώ γυρόν γυρόν. Εξερευνώ. Ανακαλύπτω σοκάκια, ανθρώπους, μυρωδιές. "Εν πιο γραφικά ποδά οξά εν η ιδέα μου;" λαλώ του μάστρου. "Μπορεί" λαλεί μου, "αν τζιαι πιστεύκω εν επειδή εσυνηθίσαμε τα ποτζιή". Μπορεί να έσιει δίκιο.

Μπαίνουμε μες το αυτοκίνητο. Ποτζιήνα με τα θκυό γράμματα, που τα θωρώ μες τες στράτες τζιαι θέλω να τα ττουμπάρω. Ξεκινά. Μπαίνει μες τα δρομούθκια της παλιάς πόλης για να φκει να πιάσει τον κύριο δρόμο προς την τοποθεσία της συνάντησης. Θωρώ ποτζιή τζιαι ποδά. Παλιά κτήρια, άλλα αναπαλαιομένα, άλλα ετοιμόρροπα. Άνθρωποι στέκουν πόξω που τα μαγαζιά τους τζιαι κόφκουν κίνηση. Άλλοι καταλάβουνται ότι εν που τους ποτζιή άλλοι όι. Εν τζιαι ένας μιτσής με το ποδήλατο τζιαι κάμνει σούζες μες τα στενά. Φεύκουμε που την παλιά πόλη τζιαι τωρά εν πιο ανοικτοσιά. Έσιει παλιά κτήρια πάλε, μονοκατοικίες τζιαι πολυκατοικίες. Μεινίσκει κόσμος μέσα. Φτωχός κόσμος. Τα μωρά εν έξω τζιαι παίζουν. Ξυπόλυτα με φορμούες τζιαι κλάτσες πας το τσιμέντο. Έσιει τζιαι ένα ζευγάρι που περνά το δρόμο απένταντι. Τούτους αν τους εθώρουν να παρπατούν στο Παρίσι θα τους έπαιρνα για Γάλλους. 

Γυρίζω να δω απέναντι που το γυαλλί μπροστά. Θωρώ τον. Θεώρατος. Επιβλητικός. Έσιει ήλιον σήμερα τζιαι εν πολλά φωτεινός. Πεντακάθαρος. Η μόνη ξημαρισιά εν τζείνη η άσπρη πογιά που τον εσημαδέψαν. Όπως το tattoo που εν φεύκει. Κοντεύκω του, κοντεύκω του, κοντεύκω του. Είμαστε πολλά κοντά. Αν κατεβώ τζι απλώσω το σιέρι μου έννα του τζίσω. Απότομα ο οδηγός στρίφκει δεξιά τζιαι πιάννει τον κύριο δρόμο παράλληλα του. Είμαστε δίπλα του. Μες τα πόθκια του. Εγώ μόνιμα γυρισμένη στα αριστερά μου. Να τον θωρώ. Τζοιμάται. Αναπνέει αργά τζιαι σταθερά, αλλά τζοιμάται. Φκάλλω λλίο το σιέρι μου που το παράθυρο. Νιώθω τον αέρα που σκίζεται τζιαι να τον χαϊδεύκει απαλά. Αναστενάζει βαθκιά. Όπως την κόρη μου τη νύχτα που πάω κρυφά τζιαι χαϊδεύκω την τζιαι φιλώ την, τζιαι τζείνη μες τον ύπνο της καταλάβει ότι είμαι εγώ τζιαι αναστενάζει. Τωρά εν σάννα τζιαι κάμνω το ίδιο, αλλά με τον τζήρην μου. Τον τζήρην μας. Βάλλω το σιέρι μου μέσα. Εν θέλω να τον ξυπνήσω. Ήντα να τον ξυπνήσω; Να δει τα χάλια μας; Τα χάλια των παιθκιών του; Που αφήκαν τα παράσιτα να τον σημαδέψουν; Να το φυλακίσουν σε ένα αέναο ύπνο; Αφήνω τον να τζοιμηθεί. Τουλάχιστον έτσι μπορεί να εν ευτυχισμένος. Εγώ έννα τον θωρώ που μακριά όπως τον εθώρουν που το παράθυρο του δωματίου μου που ήμουν μιτσιά, τζιαι όπως τον θωρώ τωρά που το δωμάτιο της κόρης μου. 

Ο οδηγός συνεχίζει να μιλά με το μάστρο τζιαι να λαλούν τα της συνάντησης. Προσπερνά μας  ένα αυτοκίνητο με ένα αστέρι πας τα νούμερα. "Who's that" λαλεί του ο μάστρος. "He is the head of the turkish cypriot army" λαλεί του. Α πολλά ωραία. Δηλαδή πολλά πιθανόν τούτος έστεκεν δίπλα που τον Κενάν Ακίν την ώραν που επυροβόλαν τον Σολωμό. Τζιαι ύστερα μπορεί τζιαι να του είπε τζιαι μπράβο. Έτσι να σε κουντήσω να ζαοτιμονιάσεις πέρκι τον πάρουμε μαζί μας. Προχωρά ακάθεκτος. Πιάνει ένα δρόμο προς τα δεξιά. Θωρώ την ταπέλλα. Ο δρόμος οδηγεί στην πόλη - φάντασμα. Τζείνη που κάποτε ήταν διαμάντι. Χωσμένη μες την άμμο. Τη χρυσή την άμμο. Τωρά οδηγεί σε dead-end. 

Ξαναστρίφει αριστερά. "Άδε" λαλεί μου ο μάστρος. "Θωρείς τον πύργο του Σοπάζ; Εν μόνο ανάμιση χιλιόμετρο που δαμέ". Εν μόνο ανάμιση χιλιόμετρο τζιαι εμείς εκάμαμεν ολόκληρο πογύρι να φτάσουμε τζιαμέ που θέλουμε. Φτάνουμε στη συνάντηση. Κάμνουμε τη δουλειά μας. Παίρνει μας τζιαι site visit. Εν θα μιλήσω για την καταστροφή του περιβάλλοντος που αντίκρυσα και τις παρανομίες με τις "ευλογίες" της Ε.Ε.  Φυσικά έννα μου πείτε, τα άλλα ούλλα έλυσε τα η Ε.Ε. τζιαι έμεινε το περιβάλλον.

Πιάνουμε τον δρόμο της επιστροφής. Ξανά-μανά η ίδια διαδρομή ανάποδα. Τωρά έχω τον στα δεξιά μου. Τούντην ώραν όμως γυρίζω μόνο μια φορά δεξιά. Εν μπορώ να γυρίσω παραπάνω. "Ανασήκωσε την πλάτη κι απόσεισέ τους".  Επαναλαμβάννω το μες το νου μου πέρκι με ακούσει. Ευτυχώς έσιει πολλύν ήλιο. Βάλλω τα γυαλιά. Αντροπή να με δει ο άθρωπος με γεμάτα τα μάθκια.

16 Ιανουαρίου 2015

Τα σικκιρτίσιμα #1

Εγκαινιάζουμε σήμερα, φίλες και φίλοι, τη νέα μας στήλη "τα σικκιρτίσιμα". Η νέα αυτή στήλη περιλαμβάνει ποστ τα οποία θα έχουν περιεχόμενο σικκιρτίσιμο (τουλάχιστον για μένα). Έχω ξανακάμει ποστ με τέτοιου είδους περιεχόμενο, και επειδή από ότι φαίνεται το μοτίβο είναι επαναλαμβανόμενο, εγκαινιάζω αυτή τη στήλη. Θα προσπαθώ, δε, να σας το μεταδίδω για να συμπάσχετε μαζί μου. 

Ξεκινάμε λοιπόν.

Ο Οδυσσέας
 
Εν γίνεται ρε κουμπάρε να αποφασίζεις να ακολουθήσεις τες παρατηρήσεις του Οδυσσέα, μετά που τόσα χρόνια, επειδή εκατάλαβες ότι ο συγκεκριμένος εν αστιεύκεται. Οκ θέλεις να τες ακολουθήσεις; Καλώς. Πριν πάρεις φόρα όμως να τα σάσεις ούλλα, σκέφτου τζιαι λλίο. Εν γίνεται να σπάζει ένα συμβόλαιο κάποιου που επκιέρωννες τόοοοοοοσα χρόνια για να εν επικεφαλής ενός project τζιαι τωρά που έφαες το γάρο τζιαι έμεινε ο νούρος να το διας πάρακατω χωρίς ίχνος ενημέρωσης. Ο άλλος που έννα το πιάει τι ακριβως θέλεις να κάμει; Να αυτοκτονήσει; Τζιαι εντάξη, έπιαν το ο άλλος που σου δουλεύκει anyway, αλλά εν θα έπρεπε να υπάρχει τζιαι έναν overlap χρόνου του παλιού τζιαι του νέου για να εν πιο ομαλή η μετάβαση; Εν θέλεις να "παρανομησεις". Φοάσαι να μεν σε κάμει τέττε ο Οδυσσέας; Πε του το του πλασμάτου. Είπαμεν εν αυστηρός τζιαι εν αστιεύκεται αλλά σίουρα έννεν παλαβός. Άμα του πεις ότι επκιέρωνες τον άλλον 10 χρονια για τούτο, τζιαι έμεινεν μόνο 1 χρόνος ας πούμε για να τελειώσει, εν λογικό ότι ο άλλος που εν ήταν δαμέ τόσα χρόνια τζιαι έννα αναλάβει τωρά, θέλει στράτεμα. Εν κοινή λογική. Εν θα σου θυμώσει ο Οδυσσέας. Κατά βάθος εν καλόν πλάσμαν. 

Οι Γάροι

Είμαι μες το δρόμο τζιαι έρκουμαι δουλειά.  Η πιο κάτω εικόνα θα σας κατατοπίσει πλήρως.
 

Συμβολή Χίλωνος με Νεχρού (Πλατεία Στυλιανού Λένα). Έρκουμαι που το κτίριο της Alpha Bank τζιαι πάω προς μουσείο (κόκκινη γραμμή). Καρτερώ σειρά διότι έχει ελεγχόμενο τετράγωνο όπως επίσης τζιαι φώτα. Εσείς ούλλοι που έχετε ίδια κατεύθυνση με μένα αλλά κρατάτε την κίτρινη γραμμή, η κοινή λογική λαλεί ότι θα πάτε αριστερά προς τη Βουλή. Αλλά όι! Ως γνήσιοι Κυπραίοι θέλετε να πάτε ίσια προς μουσείο, αλλά χωρίς να καρτεράτε γραμμή. Άρα... ΕΙΣΑΣΤΕ ΓΑΡΟΙ. Έσιει ΕΤΣΙ ΤΟΞΑ που δείχνουν ότι η συγκεκριμένη λωρίδα (κίτρινη) πάει ΜΟΝΟ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, τζιαι ΟΧΙ ΙΣΙΑ. Οπότε ή είσαστε ΓΑΡΟΙ όπως είπα ή περιορισμένου (εως καθόλου) IQ. Εγώ προσωπικά δεν πρόκειται να αφήκω κανένα που σας μπροστά μου ΠΟΤΕ των ΠΟΤΩΝ. Τζι ας μου φατσιήσετε. Εσεις έννα φταίτε, η ασφάλεια σας έννα πκιερώσει.

Η φτανή

Έσιεις κοπελλούδιν. Εν άρρωστο. Τι κάμνεις; Καλά τζιαι γω. Μάλλον όι. Εν είμαι καλά. Ξέρεις γιατί; Διότι εμένα το κοπελλούδι μου άμα αρρωστήσει, μεινίσκω μαζί του σπίτι. Τζιαι εν μιλώ για μιαν μίξα. Μιλώ άμα εν άρρωστο 2 εφτομάες όπως το δικό σου, έχει ΜΙΑΝ ΦΑΟΥΣΑ μίξες τζιαι βήχα τζιαι ενιοτε νακκον πυρετό. Τι κάμνεις λοιπόν; Καλάθκια κόρη μου. Παίρνεις το στο γιατρό. Η αν μη τι άλλο τηλεφωνάς του. Εν συνεχίζεις να το φέρνεις, τζιαι να κολλά τζιαι τα άλλα τα μωρά, τζιαι τη γυναίκα που το προσέχει, τζιαι ΤΗΝ ΕΤΟΙΜΟΓΕΝΝΗ που ξέρεις ότι μεινίσκει τζιαμε! Πιάσε άδεια 1-2 μέρες να μείνεις έσσω σου να γιάνει το μωρό. Αν μη τι άλλο λυπήθου το. Υποφέρει. Εν έσιεις άδειες; Να πιάννεις άδεια την επομένη του C.L. που επήες στο Αποελλίν είσιες. Να μείνεις έσσω με τον άντρα μιαν εφτομάν (ενώ το μωρό έφερνες το στη κοπέλλα) είσιες. Απορώ πόση στέρησην είσιετε τζιαι οι θκυό για να μείνετε μιαν εφτομάν έσσω τζιαι να μεν αφήκετε μαζί σας μιαν ημέρα το μωρό σας. Έλεος. Είσαι μαννή. Τέλος. Τζιαι εν κανεί, εδιαιώνησες τζιαι το είδος σου. Αν μου το αρρωστήσετε το αστέριν εν ξέρω τι θα γίνει α! Επροειδοποίησα σε.

Οι πολλές φτανές

Ανακάλυψα πρόσφατα ένα group μες το φατσοβιβλίο, που προφανώς εδημιουργήθηκε που κυπραίες μαμάδες, τζιαι αν δείτε τι ερωτήσεις μπαίνουν τζιαι γράφουν μέσα θα φακκάτε τη κκελλέ σας πας τον τοίχο. Προς τέρψιν των οφθαλμών και του μυαλού σας:
  1. Πότε φκάλλουν δόντια τα μωρα;
  2. Πότε σταματά η αποστείρωση;
  3. Πότε ξεκινάμε στερεές τροφές;
  4. Κάθε πότε θηλάζετε;
  5. Ένα μωρό 2.5 ετών θέλει κάτι και πριν το ζητήσει αρχίζει και κλαίει. Άμα του πεις όι πέφτει χαμέ και χτυπιέται και κλαίει. Κάμνει το και σπίτι αλλά και αλλού. Πως κόβεται αυτή η κακιά συνήθεια?
Πιθανές απαντήσεις (ευτυχώς εσυγκρατήθηκα):
  1. Δόντια φκάλλουν άμα εν στη φάση που εν τζοιμούνται τίποτε τη νύχτα τζιαι έχουν το λεγόμενο σύνδρομο του βρυκόλακα. Σε τζείνη τη φάση αρκέφκουν να φκάλλουν δόντια. (μπορεί να εν τζιαι λλίο μουτερά γιαυτό πρόσεχε)
  2. 'Αμα ξεκινήσει ο νους σου
  3. Άμα ξανασταματήσει ο νους σου
  4. Κάθε αγίου πιγκουίνου
  5. Εν κόφκεται. Επήρε χαπάρι ότι είσαι μάμα του.
Κάπου επήρε το μάτι μου ότι εδημιουργήσαν τούτο το group γιατί ήταν μέλη σε άλλο στο οποίο όταν εκάμναν κάποιες ερωτήσεις εκράζαν τες. Γιατί άραγε; Α; Α; Πόση αμπαλατοσύνη. Διερωτούμαι. Εν έχουν παιδιάτρους να τους ρωτήσουν; Τζιαι ρωτούν την κάθε αθκιασερή μες το fb; Εν ηξέρουν το google; Ερωτήσεις που θα μείνουν αναπάντητες.

Κανεί σικκίρτισμα σήμερα. 
Ελπίζω να σας εμετέφερα και το σικκίρτισμα και τον προβληματισμό μου. 

Ευχαριστώ

8 Ιανουαρίου 2015

Το μαυζούι

Καλή Χρονιά και Χρόνια Πολλά τζιαι καλά να έχουμε!!!

Εμπήκε μας ωραία το έτος. Χαλαρά και ξεκούραστα. Εσάς;

Το μόνο μας πρόβλημα είναι το δώρο του Άη Βασίλη. Έχουμεν ένα θεματάκι...

Επήαμεν την παραμονή της πρωτοχρονιάς (ναι εμέιναμεν την τελευταίαν ώραν) να πιάσουμε το δώρο του Αστεριού. Επήραμεν την μαζί μας, καθότι δεν αντιλαμβάνεται ακόμα την έννοια του Άη Βασίλη για να ζητήσει κάτι, οπότε εθέλαμεν να διαλέξει το δώρο της μόνη της.

Πάμεν στο κατάστημα τζιαι ξαπολούμεν την να περιχαρίσει τζιαι να καταλήξει σε εκείνο που θέλει. Έπιασεν μιαν αμαξού τζιαι επήεννε τζιαι έρκετουν όσην ώραν επεριεργαζούμαστεν με τον Mr Hyde τα παιχνίδια. Σε κάποια φάση λέω της "αγάπη μου θέλεις και συ μιαν αμαξού;" "Ναιιιι!!!'" λαλεί μου. Οπότε είπαμεν να της πιάσουμεν μιαν (αλλο ένα πράμα που πιάννει τόπο μες το σαλόνι-παιχνιδότοπο). Αλλά αμαξού μόνη της δε λέει. Τζιαι είπαμε να "συμπληρώσουμεν" το δώρο τζιαι με ένα μωρούι μέσα. Οπότε λέω της "αγάπη μου θέλεις να βάλουμε και ένα μωράκι μέσα να το παίρνεις βόλτα;" "Ναιιιιιι!" λαλεί μου. "Οκ έτα δαμέ, διάλεξε ποιό μωράκι θέλεις" λαλώ της τζιαι πιάνω την πάνω μου να θωρεί ούλλα όσα είχεν για να διαλέξει. "Τούτο" λαλεί μου. Τζιαι δείχνει μου ένα μαύρο μωρό. Λέω της "Οκ. Είσαι σίγουρη;" "Ναιιιιιι!". Οκ, πιάνουμεν το, πληρώνουμεν, τυλίουν μας τα τζιαι φεύκουμεν. 

Ύστερα που το σκέφτουμουν, εν λογικό να θκιαλέξει το μαύρο το μωρό. Όποιο μωρό τζιαι να ήταν νομίσω. Από τη στιγμή που όλα τα υπόλοιπα εν άσπρα τζιαι ξανθά, κάμνει μπάμ το μαύρο το μωρό. Οπότε έκαμεν της εντύπωση, τζιαι γι αυτό το εθκιάλεξε. Επολλολόησα όμως, τζιαι το θέμα δεν είναι γιατί εθκιάλεξε το μαύρο μωρό.

Το θέμα είναι ότι το φωνάζει μαυρούι. Δεν δέχεται να του φκάλουμεν όνομα. Δεν ξέρω που το άκουσεν ότι εν μαυρούι αλλά αν τη ρωτήσεις τι δώρο έπιασε από τον Άη Βασίλη θα σου πει "αματσού" και τι έχει μες την αμαξού σου θα σου πει "Baby" και πως το λένε το baby σου θα σου πει "μαυζούι". Πέτε μου τωρά τι να κάμω.

Εξηγήσαμεν της ότι δεν είναι όνομα το μαυρούι. Αντιλαμβάνεται ότι το χρώμα του είναι καφέ, ενώ το δικό της εν άσπρο, αλλά αρνείται να το αποκαλέσει κάτι άλλο. Εψές ο παπάς της είπε της "πως σε λένε αγάπη μου;" "Ατέρι Hyde" λαλεί του (λαλεί το όνομα τζιαι το επίθετο της μαζί). "ΟΚ" λαλεί της. "Το baby σου πως να το φωνάζουμε;" "Μαυζούι" λαλεί του. Άτε τωρά. Εξηγούμεν της ότι πρέπει να το φωνάζουμε με όνομα και προτείνουμε της και κάποια ονόματα αλλά ατού ο γαβρίηλης.

Ακόμα που το αυκό εν εφκήκε τζιαι θα της φκει το όνομα ότι εν ρατσίστρια. Τι θα κάμω; Α;Α;

Προς το παρόν έχουμεν το Αστέρι Hyde τζιαι το Μαυζούι.