15 Ιουλίου 2015

Εσύ ακούεις τες;

Θωρώ το ρολόι του υπολογιστή. Εν 8:19. Καρτερώ... Έμεινεν ένα λεπτό. Αλλά μπορεί και να μεν εν συγχρονισμένο το ρολόι τους με τον υπολογιστή μου. Ώσπου να τελειώσω τη σκέψη μου ακούω τες. Είμαι τόσο χρονών γεναίκα τζιαι κάθε χρόνο ακόμα πιάννεται η καρδία μου άμα τες ακούω. Όπως τότε που ήμουν μιτσιά στο δημοτικό τζιαι στο γυμνάσιο. 

Μπορώ να σου πω ότι το νιώθω τζιαι πιο έντονα τωρά. Έσιει πέντε χρόνια που είμαι σε τούντο γραφείο που κάθε χρόνο κλείω την πόρτα άμα κοντέψει η ώρα να μεν με θωρούν γιατι πάντα γεμώνουν τα μάθκια μου. Το παράθυρο μου εν 50 μέτρα που το φυλάκιο. Αν φκάλω τη κκελλέ μου έξω σιαιρετώ άνετα τα στρατιωτούθκια. Που τωρά κάθουνται πόξω που το φυλάκιο τζιαι κουνουστιήζουν πίνοντας τον καφέ τους. Πού τζιαιροί δικοί μας.

Πολλά φυλάκια εκαταργηθήκαν. Παλε καλά που τούτα δαμέ γυρόν ακόμα υπάρχουν. Αλλό 50 μέτρα εν το φυλάκιο τους τζιείνους. Σήμερα ξέρω έννεν για τζείνους που θυμούμαστε αλλά για τους άλλους που μας επροδώσαν. Αλλά πάλε το αποτέλεσμα ένα ενι. Έχουμε τους πας τα τζιέρρατα μας τα τελευταία 41 χρόνια. Τζιαι κάθε χρόνον έτσι μέρα η ώρα 8:20 τζιαι στες 20 η ώρα 5:30 πρέπει εγώ να ακούω τούντον καταραμένον ήχο τζιαι να με πιάννει η καρδία μου... 

Αποβλακωμένη θωρώ την οθόνη του υπολογιστή χωρίς πραγματικά να βλέπω τι πρόγραμμα έχει ανοικτό. Ο κόσμος συνεχίζει να κάμνει τζείνο που έκαμνε σαννα μεν συμβαίνει τίποτε. Ακούω τα αυτοκίνητα να πηαινοέρκουνται. Ο κόσμος πάει στες δουλειές του. Η secretary του μάστρου μόλις του έκαμε το καφέ του τζιαι πάει να πλύνει το μπρίκι. Ο συνάδερφος δίπλα πάει να φκάλει κάτι copy στη φωτοτυπική. Οι κλητήρες παν τζιαι έρκουνται. Κανένας εν εκοντοστάθηκε έστω να τες ακούσει. Το τζιαιρο που ήμουν μιτσιά στο σχολείο έτσι ώρα εσταματούσαμεν ότι εκάμναμεν για να τες ακούσουμεν. Τζιαι οι δασκάλοι ελαλούσαν μας την ιστορία. Κάθε χρόνο, κάθε χρόνο. Το "ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ" ήταν παντού γραμμένο. Τζιαι αποτυπωμένο μες το νου μας. Τωρά οι μιτσιοί αμφιβάλλω αν ηξέρουν γιατί παίζουν οι σειρήνες. Παίζει να τους πιάννει τζιαι ο πανικός ότι κάτι γίνεται. Άλλοι μάλλον ξιτιμάζουν γιατί μπορεί να τους εξυπνήσαν που τον ύπνο του δικαίου. 

Τωρά ακούμεν τες, αλλά εν τες ακούμεν. Εν τζιαι εν σειρήνες που παίζουν γιατί κάτι έγινε. Πλέον εν σειρήνες της αντροπής. Εν η τσιριλιά της θάλασσας της Τζιερύνιας που φακκά πας το λιμανάκι. Εν το βουητό της άμμου της Αμμοχώστου που λυσσομανά μες την νεκρή πόλη. Εν ο βρυχηθμός του Πενταδάκτυλου που προσπαθεί να ανασηκώσει τις πλάτες. Αλλά που. Κανένας εν ακούει. Ούλλοι το χαβά μας. Life goes on τζιαι πρέπει να έβρουμε μια δίκαιη και βιώσιμη λύση. That is Δ.Δ.Ο. τζι όποιον πάρει ο χάρος. Όσον για την εισβολή και κατοχή, ποιός σ' αρωτά. Επεράσαν τόσα χρόνια ολάν. Εκάμαν μιαν εισβολή τα πλάσματα τζιαι να τους το φκάλουμεν που τη μούττη; Κρυψετε να περάσουμεν. Γι αυτόν άλλωστε που εισβολή και κατοχή το ονομάσαμε απλά πρόβλημα. Για να έβρουμεν λύση.

Τζιαι τα χρόνια παιρνούν. Τζιαι ο ήχος τους γίνεται ούλλον τζιαι πιο σιγανός. Ώσπου να σβήσει τζιαι τζείνος τέλεια. Ή ώσπου να τον σβήσουν κάποιοι με το έτσι θέλω για να μεν "προσβάλουν" κανέναν. Για να μας κάμουν να ξηάσουμεν.

Ως τότε θα συνεχίσουν να παίζουν θκυό φορές το χρόνο τζιαι εμένα θα συνεχίσει να πιάννεται η καρδία μου για λλία λεπτά θκυό φορές το χρόνο. Btw μόνον εμένα πιάννεται η καρδία μου;

18 σχόλια:

  1. Ανώνυμος15.7.15

    Τζιαι η καρδία μου πιάννεται τζιαι νοιώθω τζιαι τζείντο ανατρίσhασμα στη σπονδυλική στήλη. Τζιαι φέτος που έχω μωρό εν πολλά πιο έντονο. Πολλά πιο φοιστιάρικο. Έιμαι τζιαι μακριά του στη δουλειά...

    Καϊσι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μετά που κάμνεις μωρό νομίζω ούλλα γινουνται πιο έντονα. Βλέπεις τα πάντα πολύ πιο συναισθηματικά από ότι πριν. Σιαίρουμαι πάντως που εν ειμαι η μόνη πελλή της υπόθεσης.

      Διαγραφή
  2. Όι, εμένα εκόπηκε το κατούρημα μου αν τζι επερίμενα τες ακούσω. Πεζό, αλλά αλήθεια.
    Εγώ ενευρίασα γιατί ήρτεν η άλλη στο γραφείο η ώρα 9 -γέννημα 70 να πεις εν καμιά μιτσιά- τζαι δεύτερη της κουβέντα ήταν πόσες έχουμε σήμερα; ΑΝΤΡΑΠΟΥ ασπούμεν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η απάντηση είναι: 30 του Φλεβάρη τζιαι επαίξαν οι σειρήνες γιατι πρώτη φορά εσυνέβηκεν και μάλιστα καλοτζιαίριν!

      Διαγραφή
  3. Ενομιζα μονο εμενα γεμωνουν τα μαθκια μου οποτε τις ακουω. Ουτε εγω ηθελα να με δει κανενας σημερα το πρωι. Ισως να πει "αφου εν εζησες τον πολεμο γιατι κλαιεις".
    Εζησα ομως την εποχη που τα τούρτζικα ηταν οντως "τα τούρτζικα".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ούτε γω τον έζησα... ούτε και πολλοί που μας δαμέσα νομίζω... αλλά εμεγαλώσαμε με τούτο το γεγονός και εδιδαχτήκαμεν το όπως ακριβώς ήταν. Γι αυτό μας πειράζει τόσο...

      Διαγραφή
  4. Όι τζιαι η δική μου, τζιαι πολλών άλλων ........

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πάλε καλά... Έχει κι άλλους σαν εμένα τελικά...

      Διαγραφή
  5. Ανώνυμος16.7.15

    Που ήσουν μιτσιά, 15 του Ιούλη τα σχολεία ήταν ανοιχτά; Επειδή τωρά εν κλειστά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι αγαπητε μου ανωνυμε... εν ειχα ουτε μανα αθκιανη ουτε γιαγιαδες κοντα να με προσεχουν οποτε επαιρναν με τζιαι το καλοκαιρι σε ας το πουμεν summer school του τοτε τζιαιρου... εσυ μαλλον ησουν που τους τυχερους... (αν μονο τουτον επιαες που ουλλον το ποστ, μαλλον ουτε εσυ τες ακουεις)...λυπουμαι

      Διαγραφή
    2. Ανώνυμος16.7.15

      Δεν αντιλαμβάνομαι το γενικότερο επιθετικό σου ύφος και τον τρόπο με τον οποίο προσβάλεις ουσιαστικά τη μάνα μου και τη χαρακτηρίζεις αθκιανή. Αθκιανή δεν ήταν. Σχεδόν μόνος μου μεγάλωσα.

      Εξέφρασα μια απορία γιατί δεν θυμόμουν.

      Διαγραφή
    3. Θα μπορουσα κι εγω να χαρακτηρισω ειρωνικο το υφος σου καθως οι καλοβουλες αποριες στον γραπτο λογο χωρις την κατα προσωπο συνομιλια δεν εκφραζονται με αυτο τον τροπο. Εκλαμβανοντας λοιπον το ειρωνικο υφος απαντησα αναλογως. Για τη μαμα σου δε μιλησα. Για τη δικη μου ειπα. Και εν πασει περιπτωσει το ολο point του ποστ δεν ηταν το σχολειο αυτες τις μερες αλλα αλλο πραμαν...οποτε αφηνω το δαμε ..

      Διαγραφή
  6. πιάνει με ο τρόμος να τες ακούω. τζαι σκέφτομαι... πόσο μεγαλύτερος ήταν τούτος ο τρόμος πριν 40 χρόνια όταν η εισβολή συνέβαινε? μου έδωσες ιδέα για ανάρτηση, πάω να την γράψω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και πόσο μεγαλύτερος εν ο τρόμος των ανθρώπων που εζήσαν τα γεγονότα... Εμείς εν τα εζήσαμε... φαντάστου...

      Διαγραφή
  7. τζι εμένα πιάνεται η καρδία μου άμαν ακούω τις σειρήνες, κάθε χρόνο πιο λλίον όμως. φέτος σχεδόν καθόλου, είμαι τόσον απογοητευμένη με την κατάσταση, με τη λύση που παν να μας πλασάρουν, με τις φιλίες του Προέδρου μας με τον Ακιντζί τζαι τον κάθε Γιούνκερ, σκέφτουμαι ότι θα μας φαν ούλλους τζαι δεν θα το πάρουμε χαπάρι, τούτο προσπαθούν, να μας πιάσουν στον ύπνο... το πραγματικά λυπηρό είναι ότι μπορεί τζαι να τα καταφέρουν

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ακριβώς για τους λόγους που αναφέρεις εμένα παραπανω πιάννεται κάθε φορά γιατί εν σαν προειδοποίηση ότι ο αφανισμός εν κοντά!

      Διαγραφή
  8. νομίζω εν στην Αυστρία που παίζουν μια φορά το χρόνο οι σειρήνες εις μνήμη των θυμάτων του WWII τζιαι σταματούν οι πάντες να κινούνται, μες στα highway, παντού τζιαι κάμνουν μονόλεπτη. για ένα γεγονός που σχετικά εξεπεράστηκε and the world moved on.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Εδώ που βρίσκομαι δεν τις ακούω Mademoiselle Hyde, αλλά σίγουρα πιάνεται η καρδιά μου με όλα αυτά τα γεγονότα που έγιναν.. To πρόβλημα είναι πως η ανθρωπότητα δεν βάζει "μυαλό".

    ΑπάντησηΔιαγραφή