20 Ιανουαρίου 2015

Η πρώτη φορά

Έφτασα τζιαμέ στο "check point". Διά μου ένα χαρτούι να συμπληρώσω τζιαι ζητά μου ταυτότητα. Διώ τα. Πατά τα πλήκτρα του υπολογιστή. "Is this your first time?" λαλεί μου. "Yes", λαλώ της. Τζιαι σκέφτουμαι, αλόπως είμαι που τους λλίους. Σταμπάρει τα τζιαι διά μου τα πίσω. Προχωρώ τζιαι σιερετώ τον με χαμόγελο. Εν τζιαι φταίει τζιαι τούτος. Μπορεί τζιαι τούτος θύμα να ένι. Ακολουθούμε τον. Εγώ αμίλητη. Θωρώ γυρόν γυρόν. Εξερευνώ. Ανακαλύπτω σοκάκια, ανθρώπους, μυρωδιές. "Εν πιο γραφικά ποδά οξά εν η ιδέα μου;" λαλώ του μάστρου. "Μπορεί" λαλεί μου, "αν τζιαι πιστεύκω εν επειδή εσυνηθίσαμε τα ποτζιή". Μπορεί να έσιει δίκιο.

Μπαίνουμε μες το αυτοκίνητο. Ποτζιήνα με τα θκυό γράμματα, που τα θωρώ μες τες στράτες τζιαι θέλω να τα ττουμπάρω. Ξεκινά. Μπαίνει μες τα δρομούθκια της παλιάς πόλης για να φκει να πιάσει τον κύριο δρόμο προς την τοποθεσία της συνάντησης. Θωρώ ποτζιή τζιαι ποδά. Παλιά κτήρια, άλλα αναπαλαιομένα, άλλα ετοιμόρροπα. Άνθρωποι στέκουν πόξω που τα μαγαζιά τους τζιαι κόφκουν κίνηση. Άλλοι καταλάβουνται ότι εν που τους ποτζιή άλλοι όι. Εν τζιαι ένας μιτσής με το ποδήλατο τζιαι κάμνει σούζες μες τα στενά. Φεύκουμε που την παλιά πόλη τζιαι τωρά εν πιο ανοικτοσιά. Έσιει παλιά κτήρια πάλε, μονοκατοικίες τζιαι πολυκατοικίες. Μεινίσκει κόσμος μέσα. Φτωχός κόσμος. Τα μωρά εν έξω τζιαι παίζουν. Ξυπόλυτα με φορμούες τζιαι κλάτσες πας το τσιμέντο. Έσιει τζιαι ένα ζευγάρι που περνά το δρόμο απένταντι. Τούτους αν τους εθώρουν να παρπατούν στο Παρίσι θα τους έπαιρνα για Γάλλους. 

Γυρίζω να δω απέναντι που το γυαλλί μπροστά. Θωρώ τον. Θεώρατος. Επιβλητικός. Έσιει ήλιον σήμερα τζιαι εν πολλά φωτεινός. Πεντακάθαρος. Η μόνη ξημαρισιά εν τζείνη η άσπρη πογιά που τον εσημαδέψαν. Όπως το tattoo που εν φεύκει. Κοντεύκω του, κοντεύκω του, κοντεύκω του. Είμαστε πολλά κοντά. Αν κατεβώ τζι απλώσω το σιέρι μου έννα του τζίσω. Απότομα ο οδηγός στρίφκει δεξιά τζιαι πιάννει τον κύριο δρόμο παράλληλα του. Είμαστε δίπλα του. Μες τα πόθκια του. Εγώ μόνιμα γυρισμένη στα αριστερά μου. Να τον θωρώ. Τζοιμάται. Αναπνέει αργά τζιαι σταθερά, αλλά τζοιμάται. Φκάλλω λλίο το σιέρι μου που το παράθυρο. Νιώθω τον αέρα που σκίζεται τζιαι να τον χαϊδεύκει απαλά. Αναστενάζει βαθκιά. Όπως την κόρη μου τη νύχτα που πάω κρυφά τζιαι χαϊδεύκω την τζιαι φιλώ την, τζιαι τζείνη μες τον ύπνο της καταλάβει ότι είμαι εγώ τζιαι αναστενάζει. Τωρά εν σάννα τζιαι κάμνω το ίδιο, αλλά με τον τζήρην μου. Τον τζήρην μας. Βάλλω το σιέρι μου μέσα. Εν θέλω να τον ξυπνήσω. Ήντα να τον ξυπνήσω; Να δει τα χάλια μας; Τα χάλια των παιθκιών του; Που αφήκαν τα παράσιτα να τον σημαδέψουν; Να το φυλακίσουν σε ένα αέναο ύπνο; Αφήνω τον να τζοιμηθεί. Τουλάχιστον έτσι μπορεί να εν ευτυχισμένος. Εγώ έννα τον θωρώ που μακριά όπως τον εθώρουν που το παράθυρο του δωματίου μου που ήμουν μιτσιά, τζιαι όπως τον θωρώ τωρά που το δωμάτιο της κόρης μου. 

Ο οδηγός συνεχίζει να μιλά με το μάστρο τζιαι να λαλούν τα της συνάντησης. Προσπερνά μας  ένα αυτοκίνητο με ένα αστέρι πας τα νούμερα. "Who's that" λαλεί του ο μάστρος. "He is the head of the turkish cypriot army" λαλεί του. Α πολλά ωραία. Δηλαδή πολλά πιθανόν τούτος έστεκεν δίπλα που τον Κενάν Ακίν την ώραν που επυροβόλαν τον Σολωμό. Τζιαι ύστερα μπορεί τζιαι να του είπε τζιαι μπράβο. Έτσι να σε κουντήσω να ζαοτιμονιάσεις πέρκι τον πάρουμε μαζί μας. Προχωρά ακάθεκτος. Πιάνει ένα δρόμο προς τα δεξιά. Θωρώ την ταπέλλα. Ο δρόμος οδηγεί στην πόλη - φάντασμα. Τζείνη που κάποτε ήταν διαμάντι. Χωσμένη μες την άμμο. Τη χρυσή την άμμο. Τωρά οδηγεί σε dead-end. 

Ξαναστρίφει αριστερά. "Άδε" λαλεί μου ο μάστρος. "Θωρείς τον πύργο του Σοπάζ; Εν μόνο ανάμιση χιλιόμετρο που δαμέ". Εν μόνο ανάμιση χιλιόμετρο τζιαι εμείς εκάμαμεν ολόκληρο πογύρι να φτάσουμε τζιαμέ που θέλουμε. Φτάνουμε στη συνάντηση. Κάμνουμε τη δουλειά μας. Παίρνει μας τζιαι site visit. Εν θα μιλήσω για την καταστροφή του περιβάλλοντος που αντίκρυσα και τις παρανομίες με τις "ευλογίες" της Ε.Ε.  Φυσικά έννα μου πείτε, τα άλλα ούλλα έλυσε τα η Ε.Ε. τζιαι έμεινε το περιβάλλον.

Πιάνουμε τον δρόμο της επιστροφής. Ξανά-μανά η ίδια διαδρομή ανάποδα. Τωρά έχω τον στα δεξιά μου. Τούντην ώραν όμως γυρίζω μόνο μια φορά δεξιά. Εν μπορώ να γυρίσω παραπάνω. "Ανασήκωσε την πλάτη κι απόσεισέ τους".  Επαναλαμβάννω το μες το νου μου πέρκι με ακούσει. Ευτυχώς έσιει πολλύν ήλιο. Βάλλω τα γυαλιά. Αντροπή να με δει ο άθρωπος με γεμάτα τα μάθκια.

16 σχόλια:

  1. είδες; γι αυτό πρέπει να πηαίννουμε, να αννοίει το θέμα μέσα μας, να το πέρνουμε προσωπικά, όι να το θαφκουμε και να συνεχίζουμε, αν δεν πηαίννουμε, εν νιώθουμε, ξιάννουμεν ότι εν τζιαμέ, αν δεν δεις τον πενταδάκτυλο που τες άλλες μερκές του εν ξυπνάς, αν δεν δεις εμάς που απέναντι, πόσο κοντά ένει κάτι που νιώθουμε ότι εν χιλιάδες μίλια μακρυά εν καταλαβαίνουμε πόσο γελοίο και λυπηρό είναι. που να πάεις στο βαρώσι, τζιαμέ να δεις κλάμα.
    έτσι ένιωσα κ γω όταν πήγα πρωτη φορά, και ακόμα νιώθεις το

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Διαφωνώ μαζί σου Μπέα μου. Εγώ αν μεν ήταν η δουλειά εν θα επήαιννα. Από επιλογή. Γι' αυτό τόσα χρόνια εν επήα. Όι γιατί εν θέλω να θωρώ τους τόπους ΜΑΣ. Εν ξηάννω ότι εν τζιαμέ. Αν εξήαννα εν ηταν να κλαίω. Εν ήταν να με πειράξει. Εν επήαιννα γιατί αρνούμαι να μου δώκει άδεια ο τουρκόσπορος για να πάω. Εν θέλω άδειαν. Θέλω να πηαίννω όποτε μου καπνίσει επειδή εν Ο ΤΟΠΟΣ ΜΟΥ. Τζιαι ξέρω ότι έτσι έννα νιώθω πάντα.

      Διαγραφή
    2. προφανώς εάν συνεχιστεί να αντιμετωπίζεται το θέμα με αυτόν τον τρόπο: δηλ. εν ο τόπος μου και θέλω να κάμνω ότι θέλω και εν συζητώ τπτ εννά χάσουμε και τους τόπους μας και το δίκιο μας. δυστυχώς όταν ήταν ο τόπος μας, εκάμαμεν τα σκατά, και εδώκαν μας πουπάνω, οι συναισθηματισμοί εν έχουν καμία σημασία αν δεν μπορούμε να δούμε την πραγματικ'ότητα και να παλέψουμε για την πιθανότητα του μέλλοντος. και εγώ εννά ήθελα να εξαφανιστούν και να γίνει η κύπρος ολόκληρη και να έχουμε τον νου να το διαχειριστούμε αλλά εν θα γίνει.

      Διαγραφή
    3. Έχω απορία. Εν υποχρεωτικό που τη δουλειά; Εν δικαιούσαι να μεν πάεις αν αυτό θέλεις; Εν έπρεπε να υπάρχουν κανονισμοί για τούτα τα θέματα; :/ Νομίζω εν πολλά προσωπικά πράματα για να σου λαλεί ένας μάστρος σου τι έννα κάμεις. :/

      Διαγραφή
    4. @Bea: Καλώς ή κακώς είμαι συναισθηματικό άτομο και λειτουργώ έτσι. Κάποτε μου βγαίνει σε καλό κάποτε όχι. Θεωρώ ότι με τις υποχωρήσεις και τους συμβιβασμούς είναι που χάνουμε. Λίγη αδιαλλαξία και από τη δική μας μεριά δε νομίζω να έβλαπτε που και που. Στο κάτω κάτω η δική τους αδιαλλαξία και η δική μας υποχώρηση τους έφερε στη θέση που είναι σήμερα. Ξέρω ότι εν θα εξαφανιστούν ότι τζιαι να κάμω εγώ αλλά εξακολουθώ να αντιστέκουμαι όπου και όσο μπορώ.

      @Moon: Θα μπορούσα να αρνηθώ, αλλά θεωρώ ότι αυτό θα είχε επιπτώσεις στην μετ' έπειτα καριέρα μου. Και βλέποντας το και κάπως διαφορετικά, μέσα που αποφάσεις της υπηρεσίας μπορούμε να προστατέυσουμε τα συμφέροντα μας και να γλυτώσουμε που καταστάσεις τις οποίες μπορούν να εκμεταλλευτούν οι ποτζιή :)

      Διαγραφή
    5. Αυτό που είπε η Μπέα ακριβώς. Δυστυχώς. :-(

      Διαγραφή
    6. Ναι, το θέμα είναι να μπορούσες να αρνηθείς χωρίς να υπάρχει ο ενδεχόμενος τούτος αντίκτυπος. Τέσπα. Κρίμα, απλά.

      Για τα υπόλοιπα ακόμα εν έχω ξεκάθαρη γνώμη για να είμαι ειλικρινής. Επήα γιατί ήθελα να δω κάποιους τόπους που τους ξέρω μόνο που τα τετράδια του δημοτικού. Είδα 2 που τούτους. Θέλω να δω κι άλλα, αλλά εν δύσκολο μου κάθε φορά να δείχνω ταυτότητα, εν κανεί πάω τζι εν ξέρω πού πάω ενώ έπρεπε να εν η γειτονιά μου, οι τόποι μου, οι παιδικές μου αναμνήσεις που εκδρομές. Που την άλλη αν δεν πάω, έννα συνεχίσω να νιώθω ότι εν ένα μέρος στη φαντασία μας, ένα μέρος που δεν υπάρχει, επειδή δεν υπάρχει μέσα μου. Καταλαβάινω και την δική σου στάση και της Μπέατριξ. Τζείνο που εν καταλάβω είνια τζείνους που προσπαθούν να επιβάλουν την άποψή τους σε έναν άλλο άνθρωπο που έχει λόγους τέτοιους όπως τες 2 σας, οι οποίοι τον εδήγησαν στην επιλογή του, και εκείνους που παν για να ψουμνίσουν/παίξουν στα καζίνο/παν με γεναίτζες κλπ. Σόρυ, όι.

      Διαγραφή
    7. Αυτό ακριβώς. Ο καθένας μας λειτουργεί διαφορετικά και το αισθάνεται διαφορετικά. Κι αναλόγως κάμνεις τες επιλογές του. Το να επιβάλω την άποψη μου εν νομίζω να φέρνει οποιοδήποτε αποτέλεσμα. Αλλά ναι το βρίσκω τζιαι γω απαράδεκτο να υποστηρίζω με οποιοδήποτε τρόπο (οικονομικό η μη, μικρό ή μεγάλο) ένα ΨΕΥΔΟΚΡΑΤΟΣ που δημιουργήθηκε απο ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ στον τόπο μου.

      Διαγραφή
  2. Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που καταφέρνω να περάσω και σε άλλους τα συναισθήματα που ένιωσα... :)

      Διαγραφή
  3. Aνατρίχιασα κόρη, πολλά, παρα πολλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν δεν εξαναπήες ποτζιή, άμα πάεις έννα ανατριχιασεις παραπάνω...

      Διαγραφή
  4. Εκλαμουρισες με.
    Ένιωθα ότι ήμουν μαζί σου βήμα- βήμα.
    Πολλά τρυφερό ποστ, όπως τα συναισθήματα που ένιωσες.
    Να'σαι καλά Mademoiselle μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Thanks Ρουθ μου. Είσαι τζιαι συ φτανόκαρτη σαν εμένα αλόπως ;)

      Διαγραφή
  5. Μεγάλο θέμα ανοίγεις. είμαι σαν εσένα δεν έχω πάει γιατί δεν θέλω να δείχνω ταυτότητα για να πάω τζαμέ που ήταν το σπίτι των γονιών μου. δεν ξέρω αν κάμνω καλά ή όχι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είτε κάμνουμε καλά είτε όι Μάνα μου οι αποφάσεις δυστυχώς εν που άλλους που επαρθήκαν/θα παίρνονται και όι που μας τον απλό κόσμο που αγαπά πραγματικά τον τόπο του τζιαι όι απλά την εξουσία τζιαι το χρήμα.

      Διαγραφή