18 Αυγούστου 2015

O Batman

Καθώς βρισκόμαστε στην καρδιά του καλοκαιριού, μες το λάλλαρο που λένε και στα χωριά, και όντας στο γραφείο και ουχί σε παραλία να απολαμβάνω τα κοκτέιλς μου, θκιαβάζω διάφορα νέα και μη on line για να ποσκολιούμαι.

Πριν λλία λεπτά εθκιάβασα το και ΤΟΥΤΟ

Περιλητικά, τούτος ο τύπος είχεν μιαν εταιρεία, αποφάσισε να την πουλήσει, εγίνικε με τες λίρες (μάλλον τα δολάρια) και αποφάσισε να γοράσει μια Lamborghini, να την μετατρέψει σε Batmobile, να ντύνεται Batman τζιαι να επισκέφτεται άρρωστα μωρά σε νοσοκομεία να τους παίρνει δώρα τζιαι να τους διά λλίη χαρά (καμπόση χαρά κατά τη γνώμη μου). Ε, κάποιος μαννός/μαννή επήεν τζιαι έδωκεν πάνω του τζιαι εσκότωσεν τον άθρωπο. 

Η αλήθκεια εσυγκινήθηκα... Εν ξέρω πόση δόση αλήθκειας έχουν τούτα που γράφει το άρθρο αλλά έστω και μικρή δόση να υπάρχει εν πολλά συγκινητικό τούτο που έκαμνε. 

Σκουπίζω λοιπόν τα δάκρυά μου και ο ειρμός της σκέψης μου με πάει στον δικό μας Batman!

Το λοιπόν αγαπημένε Αντίχριστε... Να μια καλή χρήση της στολής που αγόρασες και απο τις λίγες φωτό που είδα σου πάει απίστευτα! Να ντύνεσαι Batman, θα αγοράσω και γω μια στολή της Catwoman (ή του Robin) και θα πηγαίνουμε τις γιορτές στα Νοσοκομεία ανά την Κύπρο να επισκεπτόμαστε τα παιδάκια!

Αφήνω σε να το σκεφτείς... (όι πολλά όμως - τούτες οι αποφάσεις παίρνονται στο τσακ-μπαμ)

Υ.Γ. 1: Όποιος άλλος blogger ή μη έχει καμιά στολή άλλου υπερήρωα και θέλει να μας ακολουθήσει, ευπρόσδεκτος!

Υ.Γ. 2: Καλή επιστροφή σε όσους επιστρέφουν από τις διακοπές και καλές διακοπές σε όσους θα παν τις επόμενες μέρες (including me)!

15 Ιουλίου 2015

Εσύ ακούεις τες;

Θωρώ το ρολόι του υπολογιστή. Εν 8:19. Καρτερώ... Έμεινεν ένα λεπτό. Αλλά μπορεί και να μεν εν συγχρονισμένο το ρολόι τους με τον υπολογιστή μου. Ώσπου να τελειώσω τη σκέψη μου ακούω τες. Είμαι τόσο χρονών γεναίκα τζιαι κάθε χρόνο ακόμα πιάννεται η καρδία μου άμα τες ακούω. Όπως τότε που ήμουν μιτσιά στο δημοτικό τζιαι στο γυμνάσιο. 

Μπορώ να σου πω ότι το νιώθω τζιαι πιο έντονα τωρά. Έσιει πέντε χρόνια που είμαι σε τούντο γραφείο που κάθε χρόνο κλείω την πόρτα άμα κοντέψει η ώρα να μεν με θωρούν γιατι πάντα γεμώνουν τα μάθκια μου. Το παράθυρο μου εν 50 μέτρα που το φυλάκιο. Αν φκάλω τη κκελλέ μου έξω σιαιρετώ άνετα τα στρατιωτούθκια. Που τωρά κάθουνται πόξω που το φυλάκιο τζιαι κουνουστιήζουν πίνοντας τον καφέ τους. Πού τζιαιροί δικοί μας.

Πολλά φυλάκια εκαταργηθήκαν. Παλε καλά που τούτα δαμέ γυρόν ακόμα υπάρχουν. Αλλό 50 μέτρα εν το φυλάκιο τους τζιείνους. Σήμερα ξέρω έννεν για τζείνους που θυμούμαστε αλλά για τους άλλους που μας επροδώσαν. Αλλά πάλε το αποτέλεσμα ένα ενι. Έχουμε τους πας τα τζιέρρατα μας τα τελευταία 41 χρόνια. Τζιαι κάθε χρόνον έτσι μέρα η ώρα 8:20 τζιαι στες 20 η ώρα 5:30 πρέπει εγώ να ακούω τούντον καταραμένον ήχο τζιαι να με πιάννει η καρδία μου... 

Αποβλακωμένη θωρώ την οθόνη του υπολογιστή χωρίς πραγματικά να βλέπω τι πρόγραμμα έχει ανοικτό. Ο κόσμος συνεχίζει να κάμνει τζείνο που έκαμνε σαννα μεν συμβαίνει τίποτε. Ακούω τα αυτοκίνητα να πηαινοέρκουνται. Ο κόσμος πάει στες δουλειές του. Η secretary του μάστρου μόλις του έκαμε το καφέ του τζιαι πάει να πλύνει το μπρίκι. Ο συνάδερφος δίπλα πάει να φκάλει κάτι copy στη φωτοτυπική. Οι κλητήρες παν τζιαι έρκουνται. Κανένας εν εκοντοστάθηκε έστω να τες ακούσει. Το τζιαιρο που ήμουν μιτσιά στο σχολείο έτσι ώρα εσταματούσαμεν ότι εκάμναμεν για να τες ακούσουμεν. Τζιαι οι δασκάλοι ελαλούσαν μας την ιστορία. Κάθε χρόνο, κάθε χρόνο. Το "ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ" ήταν παντού γραμμένο. Τζιαι αποτυπωμένο μες το νου μας. Τωρά οι μιτσιοί αμφιβάλλω αν ηξέρουν γιατί παίζουν οι σειρήνες. Παίζει να τους πιάννει τζιαι ο πανικός ότι κάτι γίνεται. Άλλοι μάλλον ξιτιμάζουν γιατί μπορεί να τους εξυπνήσαν που τον ύπνο του δικαίου. 

Τωρά ακούμεν τες, αλλά εν τες ακούμεν. Εν τζιαι εν σειρήνες που παίζουν γιατί κάτι έγινε. Πλέον εν σειρήνες της αντροπής. Εν η τσιριλιά της θάλασσας της Τζιερύνιας που φακκά πας το λιμανάκι. Εν το βουητό της άμμου της Αμμοχώστου που λυσσομανά μες την νεκρή πόλη. Εν ο βρυχηθμός του Πενταδάκτυλου που προσπαθεί να ανασηκώσει τις πλάτες. Αλλά που. Κανένας εν ακούει. Ούλλοι το χαβά μας. Life goes on τζιαι πρέπει να έβρουμε μια δίκαιη και βιώσιμη λύση. That is Δ.Δ.Ο. τζι όποιον πάρει ο χάρος. Όσον για την εισβολή και κατοχή, ποιός σ' αρωτά. Επεράσαν τόσα χρόνια ολάν. Εκάμαν μιαν εισβολή τα πλάσματα τζιαι να τους το φκάλουμεν που τη μούττη; Κρυψετε να περάσουμεν. Γι αυτόν άλλωστε που εισβολή και κατοχή το ονομάσαμε απλά πρόβλημα. Για να έβρουμεν λύση.

Τζιαι τα χρόνια παιρνούν. Τζιαι ο ήχος τους γίνεται ούλλον τζιαι πιο σιγανός. Ώσπου να σβήσει τζιαι τζείνος τέλεια. Ή ώσπου να τον σβήσουν κάποιοι με το έτσι θέλω για να μεν "προσβάλουν" κανέναν. Για να μας κάμουν να ξηάσουμεν.

Ως τότε θα συνεχίσουν να παίζουν θκυό φορές το χρόνο τζιαι εμένα θα συνεχίσει να πιάννεται η καρδία μου για λλία λεπτά θκυό φορές το χρόνο. Btw μόνον εμένα πιάννεται η καρδία μου;

19 Ιουνίου 2015

Τι 30, τι 40, τι 50

Εσκέφτουμουν το θέμα της ηλικίας σήμερα. 

Συνειρμός Mademoiselle: 
Μάνα μου το αστέρι μου τζιαι ετελειώσαν τα μαθήματα του Baby Motion (εχτες ηταν το τελευταίο) τζιαι τι θα την κάμω... Θα μουρμουρά. Άρεσκεν της πολλά τζιαι που τες αρχές της εβδομάδας ερώταν με καθε μέρα αν εν Πέμπτη. Αμα της ελάλουν ναι έκαμνεν όπως την πελλή. Εξανάγραψα την για του χρόνου. Εν ξέρω ποιά μωρά εξαναγραφτήκαν ή αν θα πάνε στο επόμενο group επειδή εν λλίο πιο μεγάλα... Έννα ενθουσιαστεί πολλά πάντως αν ξαναδεί τις "φίλες" της στο group και του χρόνου. Κι εσκέφτουμουν ότι με τις μαμάδες εν είχαμε και πολλά πολλά μεταξύ μας.. Εν καλές οι παραπάνω αλλά λλιο απόμακρες. Εντάξει μια φορά την εφτομάν τωρά ήντα σχέση να αναπτύξεις... Και που την άλλη εν ξέρω γιατί, αλλά νιώθω ότι εγώ μπροστά τους εφαίνουμουν πολλά μιτσιά και γι αυτό να μεν επολλοασχοληθήκαν... Εν νομίζω να έχουμεν πολλήν διαφορά ηλικίας μπορεί μάλιστα να έσιει τζιαι που εν πιο μιτσιές που μένα αλλά για κάποιο λόγο εφαίνουνταν μου πολλά "μεγαλίστικες". 

Τζιαι κάμνοντας τούντες σκέψεις μπαίνω στον blogger τζιαι θκιαβάζω την ανάρτηση της Μπρέντας!  Χρόνια Πολλά και καλά btw!

Που πάντα ελαλούσαν μου ότι εν μου φαίνεται η ηλικία μου. Ίσως εν τούτο που φταίει τζιαι νιώθω έτσι τωρά. Που ήμουν πιο μιτσιά εφάκκαν μου τούτο. Εκάμναν μου πρόβλημα τζιαι στα club. Αλλά προφανώς τωρά εν καλό! Η αρφή μου μάλιστα κάμνει τζιαι γκάλοπ συχνά σε κόσμο που μας γνωρίζει πρώτη φορά ή που μας βλέπει πρώτη φορά μαζί, ποιά εν η μεγάλη... Εγώ πάντως λαλώ τους εν ξέρω αν είμαι η μεγάλη ή η μιτσιά, σίουρα πάντως είμαι η όμορφη :)

Α τζιαι εχτές που ήταν το τελευταίο μάθημα και ήρταν και οι μπαμπάδες... Τζιαμέ να δεις. Ηταν ούλλοι τους σοβαροί τζιαι με το κινητό στο σιέριν τζιαι λλιο κκέλιες τζιαι λλίο ασπρομάλλιες... Ο Mr Hyde ήνταλως εν ακόμα ΜΩΡΑΤΣΟΣ! Οξά μόνο εγώ τον θωρώ έτσι... Τζιαι εν τζιαι εν ότι εν τωρασινός (μεν του πειτε ότι είπα έτσι).. Εν 38.

Bottom line τουτης ούλλης της σαλάτας σκέψεων: Νιώθω πολλά μιτσιά ακόμα. Αν και 35 εν με κόφτει να το λαλώ. Εν ξέρω πόσο νιώθω. Αν έχει αριθμό. Νιώθω τόσο μιτσιά όσο για να ζω τζιαι να σιέρουμαι τη ζωή μου με τους αγαπημένους μου αλλά τζιαι τόσο ώριμη όσο για να μεγαλώνω όπως θεωρώ καλύτερα το αστέριν μου τζιαι να νιώθω ευγνωμοσύνη για τζείνα που έχω!

Ένας πολλά αγαπημένος φίλος λαλεί μου ότι για κείνον δε θα περάσω ποτέ τα 19! Αλόπως έβαλεν μου ευτζιήν!

Υ.Γ. Όι έννεν τα γενέθλια μου.

28 Μαΐου 2015

Μάλιστα....

Εθκιάβασα εχτές ΤΟΥΤΟ αλλά εν είχα ώρα να το σχολιάσω οπότε κάμνω το τωρά.

Είπαν που λαλείτε σε 7 Κύπριους γραφίστες να σχεδιάσουν τη νέα Κυπριακή Σημαία ως αποτέλεσμα πιθανής επερχόμενης λύσης. Και ιδού:
 

Tούτος μάλλον που ήταν μιτσής έθελεν να γίνει αστροναύτης. Τζιαι άμα το είπε της μάμμας του είπε του που να βουράς γιέ μου στα διαστήματα, δαμέ είμαστε το κέντρο του κόσμου.

Τούτος σίουρα εν φατσιημένος με Ουκρανή τζιαι εν του κάθεται τζιαι θέλει να την εντυπωσιάσει. Εν εξηγείται διαφορετικά

Ο ίδιος που εν φατσιημένος με την Ουκρανή είπε να μας δώσει και 2η λύση. Ένωσε λαλεί τις υφιστάμενες Σημαίες της Κυπριακής Δημοκρατίας τζιαι του Ψευδοκράτους. Ε φίλε όπως έγραψα πριν 0.03 miliseconds εν Σημαία ΨΕΥΔΟΚΡΑΤΟΥΣ η άλλη. Τούτο έλειπε να κάμουμε σύμβολο τζιαι το μισοφέγγαρο. 


 Wwwoooowwww πρωτότυπον! Ελείψαν της οι ιδέες μάλλον. Αν και παρά οτιδήποτε άλλο τουλάχιστον κάτι ένι....


Ο ήλιος που ανατέλλει και φωτίζει όλο το νησι μπλα μπλα μπλα... Ναι τζιαι μετά δύει όμως τζιαι εν ξανανατέλλει ποττέ. Πάντως εν αφήνει κανένα παραπονούμενο. Κίτρινο=ΑΠΟΕΛ+ΑΕΛ, Πράσινο=Χομόνοια και Άσπρο=Απόλλωνας+Ανόρθωση. Έπρεπε να βάλεις και μια τάτσα κότσιηνη να μεν μεινει παραπονούμενος ο Λούκας τζιαι κατίσιη μας.

Πολλά Ελληνικό στοιχείο δαμέ... Τζιαι πολλύν Αποελλιν επίσης. Φίλε μου είσαι δικός μας. Οπότε βάρτου ρίγανη. Εν περνά με τίποτε η Σημαία σου.

Δαμέ τωρά τούτο εμένα θυμίζει μου CD με τραούθκια της Φαραντούρη. Εν ξέρω γιατί. Ακούω την ήδη να "εκτελεί" το Γελαστό Παιδί. 


Έβαλεν τον Πενταδάκτυλο που αποτελεί σύμβολο. Ωραία. Τον ήλιο άσπρο με κότζιηνο που γυρόν πως τον είδεν... Έτο για να μεν μείνουν παραπονούμενα τζιαι τα "αδέρφια". Αδέλφια μου, αλήτες πουλιά... Αν είσιεν τζιαι κανένα κοράζινον να πετα που γυρόν ήταν να πιο alive!!

Last but not least. Τούτη έπιασεν το πραγματικό νόημα. Είμαστε ένα κομμάτι κρέας με καμπόσα "λαχανικά" να μας εκπροσωπούν τζιαι έτα αποτελέσματα. 

I rest my case!

20 Απριλίου 2015

Εν ηξέρω ήντα τίτλο να βάλω... 

Νιώθω λλίο (εως πολλά) σκατά για να σκεφτώ τίτλο. 

Έπιασα τη μάμα τηλέφωνο πριν λλίο να δω πως παν τα πράματα. Είχαμεν χημειοθεραπεία σήμερα πάλε. Η νούννα. Εν την άκουσα καλά τη μάνα μου. Είπε μου ότι οκ επήαν ούλλα "καλά" 'οπως την προηγούμενη φορά. Πριν 3 εβδομάδες που έκαμεν, τις πρώτες έξι μέρες ήταν μια χαρά. Αππάρα που λαλούμεν. Εκάτσαμεν τζιαι εκάμαμεν τζιαι κουλλουρούθκια τζιαι φλαούνες πριν το Πάσχα. Την 6-8 ημέραν ήταν με αναγούλες, εμετούς, ζαλάδες, κούραση. Ευτυχώς εν εδιήρκησε πολλά το φκιολίν. 

Τις τελευταίες ημέρες επρόσεξα ότι αρχίσαν σιγά σιγά και αραιώνουν τα μαλλιά της. Άλλο να το λαλείς τζιαι άλλο να το θωρείς. Πόσο μάλλον να το ζιείς. Ελυπήθηκα. Πολλά. Τζιαι όπως της εμίλουν της μάμας τζιαι ελάλεν μου για την ημέρα τους, ελύγισεν. Είπα της αν λυγίσεις εσύ εχαθήκαν ούλλα. Έννεν πολλά δυνατός άθρωπος η μάνα μου πας τούντα πράματα. Εν φτανόκαρτη. Η νούννα που την άλλη εν πιο δύνατη. Πάντα ήταν. Ίσως τζιαι λόγω δουλειάς. Αλλά τωρά εν διαφορετικά τα πράματα. Πρέπει εμείς να φανούμε δυνατοί. Λυπούμαι γιατι ξέρω ότι επειδή εν δυνατή κρατά τη στεναχωρία της τζιαι εν μας τη δείχνει. Τζιαι εν ξέρω κατά πόσον εν καλό τούτο. Τζιαι είπε μου τζιαι η μάμα ότι ελυπήθηκε πολλά σήμερα γιατί είδε πρώτη φορά τούφες να πέφτουν. Εν μπορώ να το χωνέψω. Κλαίω μόνο που το σκέφτουμαι. Τωρά έννα μου πείτε ότι κάμνω θέμα για τα μαλλιά που στο κάτω κάτω έννα ξαναβλαστήσουν. Οκ μπορεί να έσιετε τζιαι δίκαιο. Ο κόσμος έσιει πολλά πιο σοβαρά θέματα να ασχοληθεί που τες τρίσιες. Εμένα τούτο με πειράζει τωρά όμως.

Τζιαι κάθουμαι τζιαι σκέφτουμαι ούλλες τζείνες τες στιγμές τζιαι τες χαρές τζιαι τες λύπες που επεράσαμε με τη νούννα. Πάντα δίπλα μου. Σε ότι έκαμνα, όπου τζιαι να ήμουν. Που τα παιδικά χρόνια που στην ουσία ανάγιωννε με μαζί με τους γονιούς μου. Μετά στο σχολείο, στις σπουδές τζιαμέ. Στην αποφοίτηση μου που ήρτε. Αν αποφάσιζα να πάω τζιαι στην τελετή στη ΝΥ ήταν να κόψει να έρτει σίουρα. Ακόμα τζιαι στην πρώτη μου μεγάλη ερωτική απογοήτευση με το ζόρι την έπεισα να μεν πιάσει το αεροπλάνο να έρτει δίπλα μου. Ηταν που τους πρώτους που εγνώρισεν το Mr Hyde τζιαι ήταν πρώτη τζιαι καλύτερη στην κλινική όταν εγέννουν. Πόξω μπάστακας να καρτερά το αστέριν. Ώσπου επήεννεν τζιαι εβοήθαν τον τατά στο μαχαζίν ή έννοια της ήταν ήντα που να φάμεν τζιαι ειδικά το αστέριν. Τζιαι τωρά.... Τωρά βασανιέται. Παραπάνω ψυχολογικά τζιαι ξέρω ότι εν θα μας το δειξει. Για να μεν στεναχωρηθούμεν. Ειδικά εγώ τζιαι οι γιούες της. 

Τελικά είμαι τυχερός άθρωπος. Για μένα εν ισχύει το μάνα είναι μόνο μία. Για μένα μάνες είναι δύο. 

3 Απριλίου 2015

Κουλλουμακκα τζιαι πολα σέλα

Πόθεν να αρκέψω. Έσιει ένα μήνα να εμφανιστώ δαμέσα. Εσυνέβηκαν διάφορα. 

Η θεία και η νούννα εγχειριστήκαν. Όλα επήγαν καλά...ως την εγχείριση. Διότι πάρακάτω... Έτσι τζιαι έτσι. Η νούννα έχει λέμφωμα. Μόλις το άκουσα εκοπήκαν τα πόθκια μου. Εμπήκα έψαξα τζιαι εθκιάβασα κάμποσα. Ευτυχώς μετά από τις εξετάσεις που χρειάστηκε να κάμει, έδειξε ότι δεν έχει μετάσταση αλλού και ότι είναι πλήρως ιάσιμο. Αλλά.... Πρέπει να κάμει χημιοθεραπείες και ακτινοθεραπείες. Οπότε άρχισε ένα κύκλο θεραπειών προχτές. Θα ταλαιπωρηθεί για κάποιο διάστημα αλλά τουλάχιστον θα ξέρει μετά ότι επέρασε. Θα έχει τις αναμενόμενες παρενέργειες αλλά το χώνεψε... νομίζω. Κι εμείς μαζί της... πάλε νομίζω. Όσο για τη θεία θα μάθει σήμερα τι ακριβως έδειξε η βιοψία της και τι θα χρειαστεί να κάμει περαιτέρω. Αναμένομεν στο ακουστικό μας.

Έχει ένα μήνα είμαστε εναλλάξ άρρωστοι. Αρχές του μήνα το αστέριν. Μετά εκόλλησεν με εμένα. Μετά εκόλλησα το Mr Hyde. Και τωρά ξανάμανα εγώ.  Εκουράστηκα να βήχω. Το καλό εν ότι έκαμα κοιλιακούς. Πονώ τους που το πολλύ το βηξε βήξε. Ούτε να επήεννα κάθε μέρα γυμναστήριο έτσι πιάσιμο. Ελπίζω μόνο να μεν ξαναρρωστήσει το αστέριν.

Αναλάβαμε και ένα project που μας απορρόφησε ούλλους πολλά. Βλέπε εμένα, Mr Hyde, αέρφιν μου, αέρφιν του Mr. Hyde. Εκτός δουλειάς. Αναλάβαμεν να βοηθήσουμε μια ξαδέρφη να στήσει δική της δουλειά. Και σε έτσι χαλεπούς καιρούς αντιλαμβάνεστε... Εν και το budget περιορισμένο.... Εν κάτι όμως που μας ενθουσίασε ούλλους πολλά για κάποιο λόγο τζιαι επήραμεν το πολλά πατριωτικά. Αν πετύχει έννα γίνουμε consultants νομίζω :)

Τζιαι έχω τζιαι τη μέλλουσα κουμέρα να μου τηλεφωνά τζιαι να αγχώνεται με ποιό αυτοκίνητο έννα πάει στην εκκλησιά, τι κουρτέλλα έννα δείσει πας το λοκκούμι τζιαι ήντα τούρτα έννα κάμουμε στο hens. Πέρκι να νομίζει ότι έννα της κάμω βίλλους τζιαι πελλάρες. Αν με αρωτάς με hens με chickens. Αλλά τελοσπάντων. Εδώ ο κόσμος χάνεται τζιαι ο πελλός τζιει που πονεί (για να μεν πω τίποτε άλλο).

Anw... Ενηξέρω αν έχω τίποτε άλλο να σας πω. Αν εξήασα τίποτε ξαναμιλούμε...

Α τζιαι καλό μήνα!

6 Μαρτίου 2015

Τζείνος

Η πρώτη φορά ήταν νομίζω Πάσχα. Πριν καμιά 15αριά χρόνια. Εγώ ήμουν φοιτήτρια στη Σαλόνικα. Εσύναξα τα πουρτού μου τζιαι ήρτα να κάμω διακοπές. Η νούννα μου μόλις είχεν πιάσει μετάθεση. Εμετακινήσαν την σε ένα χώρο που της έτρωεν τη ψυσιή της. Αλλά εστέκετουν βράχος, τζιαι έκαμνε τη δουλειά της. Αλλά έκαμνε τζιαι παραπάνω που τη δουλειά της, όπως ούλλοι τους τζειμέσα. Τούτοι ήταν τζείνοι που εζούσαν το μαρτύριον μαζί τους, αλλά επειδή εν αθρώποι εκάμναν πολλά παραπάνω που τζείνα που έπρεπε. Εν οι άλλοι που είχαν τα καλά της τζοιλιάς τους μες τα γραφεία που εν εκάμναν τίποτε. Τζιαι έτα τωρά....

Τζείντο Πάσχα λοιπόν, την ημέραν του Πάσχα, είχαμεν σύναξη ως είθιστε... Έλα όμως που η νούννα εδούλευκε βάρδια. Τελικά αποφασίσαν με τη συνάδερφο τζιαι επιάσαν έγκρισην, να πιαν που έναν τζιαι να παν να πασκάσουν σπίτι τους. Ποιός ο λόγος να τα κλεισείς μόνα τους σε ένα σπίτι Πάσχα ημέραν. Ήρτεν που λαλείται κατά το μεσημέρι τζιαι έφερεν τον μαζί της. Ενημέρωσεν μας τζιαι είπεν μας πανω κάτω τι μωρόν ένι, αρκετά ιδιόρυθμο, επιθετικό και με ψυχολογικά προβλήματα. Εμπήκαν της πόρτας. Αθθυμούμαι τον ως τωρά. Ένα μωρούι 5-6 χρονών. Φοϊτσιασμένον. Να χώνεται πίσω που τη φούστα της. Υποδεχτήκαμεν τον. Είσιεν μου πει η νούννα μου ότι αρέσκει του πολλά η μουσική. Τζιαι ήβρα ένα cd player που είχα με ακουστικά τζιαι 2-3 cd τζιαι έβαλα τα τζιαμέ να τον φιλέψω. Άρεσεν του πολλά. Εδώκαμεν ούλλοι πάνω του τζιαι εθώρες τον ότι έλαμπεν. Εν τζιαι έθελεν πολλά παραπάνω. Με δώρα, με παιχνίθκια, με cd. Μόνο αγάπη τζιαι λλίη σημμασία. 

Είδα τον αλλο 5-6 φορές με την πάροδο του χρόνου. Έφερνεν τον κάποτε τες γιορτές. Μιαν φορά θυμούμαι έφερεν τον μιαν ημέρα μες τον Αύγουστο. Μπορεί 15Αύγουστο. Τζιαι εφόρεν μακρύ τζιν παντελόνι. Ε νούννα λαλώ της, εν ήσιεν ένα κοντοπαντέλονο να του φορήσετε; Εν 40 βαθμοί. Ένεφκεν μου να σιωπήσω. Εν εκατάλαβα. Εκόντεψεν μου. Σιώπα λαλεί μου. Εν φορεί κοντά παντελόνια. Ατού ο Γαβρίλης. Κόρη λαλεί μου, σκάσε, τζιαι τα πόθκια του εν καμένα. Εν θέλει να φαίνουνται. Έκαψεν του τα. Εκοκκάλωσα. Ενόμισα εσταμάτησεν η καρδία μου. Επήα στο δωμάτιον μου κανένα 5λεπτο να φέρω το νου μου. Έξερα μέσες άκρες ότι του έκαμεν πολλά. Τζείνη μπορεί να ήταν η πρώτη φορά που καταράστηκα άθρωπο. 

Εμεγάλωσεν. Έκαμα τζιαιρόν να τον δω. Εμάθαινα νέα του ποτζιή ποδά. Εν Κύπρος δαμέ! Εξανάπιαεν μετάθεση η νούννα. Τζιαι πάλε είσιεν τον μαζί της. Τα προβλήματα εσυνεχίζαν, επιθετικότητα, ψυχολογικά, και πλέον και σεξουαλικής φύσης προβλήματα. Εντύνετουν γυναίκα. Ήθελε να γίνει τραβεστί και μετά που θα ενηλικιώνετουν να κάμει αλλαγή φύλου. Και φυσικά χρήση ουσιών. Τζιαι τα χρόνια επερνούσαν.
 
Τζείνη αθθυμάτουν τον μιαν στο τόσο. Τζείνος εν τζιαι εξήαννεν την όμως. Παρόλα όσα επέρασεν, είσιεν φορές που την έθελεν. Τι σου είναι το αίμα τελικά... Υπήρχε μια σχέση αγάπης και μίσους που τα εχώριζε μια κλωστή. Μια τρίχα καλύτερα.

Εχτές ήβραν τον νεκρό στο διαμέρισμα του. Ετηλεφωνήσαν οι γειτόνοι λόγω άσχημης μυρωδιάς. Έχει μέρες που επέθανε. Ένα εικοσάχρονο παιδί. Μέρες και εν τον εγύρεψε κανένας. 

Και δαμέ θυμώνω. Θυμώνω σε σημείο που εν ελέγχω τον εαυτό μου. Γιατί; Τζιαι απαντώ μόνη μου. Πολλά απλά επειδή. Χίλια επειδή. Επειδή εν υπάρχει ούτε κράτος ούτε κοινωνία να βοηθήσει πραγματικά. Τι να σου κάμει ένα σπίτι με μαζεμένα τόσα προβληματικά μωρά. Ιδρυματοποίηση και άγιος ο Θεός. Πόσα να κάμει ο λειτουργός. Πόσα να κάμει ο εθελοντής. Όταν το σύστημα και οι ίδιοι οι νόμοι νοσούν και βρωμούν που το μίλι. Μάσιεσαι Οδυσσέα μου καλέ, τζιαι συ κύριε εισαγγελέα μου να ξιβρωμίσετε τους βόθρους. Τους νόμους σας πότε έννα τους ξιβρωμίσετε τζιαι να τους εξυγχρονίσετε; Να θέλετε συγκατάθεση που τη μάνα για να δώκετε το κοπελλούιν της για υιοθεσία, για να  μεγαλώσει σε ένα περιβάλλον υγιές; Μα ποιά μάνα γαμώ το κέρατο σας. Τούτη που τον εβασάνιεν τόσα χρόνια; Τζιαι τούτον τζιαι τα αδέρφια του; Που τάχα μου εκάτσετε την μέσα λλίους μήνες, τζ ύστερα εφκάλετε την να σπείρει τζι άλλα μωρά; Που τωρά η έννοια της έννεν το παιδί της που εχάθηκεν, αλλά ποιος εννα πληρώσει για την κηδεία; Που είσαστε δαμέ κύριοι; Τι κάμνετε; Τίποτε. Ως συνήθως. Πήεννετε να ξιβρωμίσετε τους βόθρους, βάλτε τζιαι λλία χρόνια φυλακή τους βέργες, γίνετε ήρωες, τζιαι αφήστε τούντα μωρά στο έλεος του Θεού.

Το μόνο που λυπούμαι εν που εν επρόλαβε να σε σκοτώσει κόρη σκαρκά. Γιατί είμαι σίουρη ότι σε κάποια φάση θα το έκαμνε. Τζιαι θα το ευχαριστιούμουν πολλά. Ούτως η άλλως τζείνος ήταν μια χαμένη ψυσιή. Τζιαι για τούτον έφταις εσύ. Εσύ που τον εγέννησες! Εγέννησες τον, αλλά μάνα του εν ήσουν ποττέ!

3 Μαρτίου 2015

Κολλημένη


Έχει μέρες εκόλλησα με τούτο


Εκτός του ότι εν πολλά χαριτωμένη η Indila και τραγουδά με πολλά ωραίο και ιδιαίτερο τρόπο, το φιλμάκι εν πολλά παραμυθένιο και το τραγούδι εν υπέροχο.

Εχτές το μεσημέρι επήα σπίτι και έβαλα το ττάππο να παίζει και έπιασα το αστέρι και εχορεύκαμε όπως τες πελλές μέσα σε ούλλο το σπίτι. Οι στίχοι εν πολλοκολλούν (αν και ερωτεύτικα κι εγώ ένα μελαχροινό μώρατσο), καθότι εμείς δεν εστρυφογυρίζαμε στο κενό αλλά στο διαμέρισμα μας (διορθώστε με οι γαλλόφωνοι πλίζ). Κατά τα άλλα λατρεύω και άρεσε και του αστεριού και όποτε ελέτειωνε ελάλεν μου "πάλε, πάλε", ώσπου τζιαι άρκεψα να θωρώ αστερούθκια (που τα κανονικά).

Αυτά για σήμερα. Μετά και το μουσικό μας διάλειμμα επιστρέφουμε στην εργασία μας.

P.S. Πριν λλίο ανακοινωσε μας ο μάστρος ότι επαραιτήθηκε μια που τες γάγγραινες δαμέσα τζαι εχάρηκα πολλά (ούλλοι δηλαδή). Ήντα ψυσιή να φεύκεις τζιαι να σιαίρουνται οι άλλοι αντί να σε ποσιαιρετούν.

27 Φεβρουαρίου 2015

'Ονειρα/απωθημένα

Έχω απωθημένα. Ναι παραδέχουμαι το. Έχω απωθημένα. Όι ποτζιήνα που εσκεφτήκετε. Μάνι μάνι τσιμαρισμένοι. Τσ τσ τσ...

Στο θέμα μας. Εθαύμαζα πάντα τους ανθρώπους που καταφέρνουν τζιαι κάμνουν το μεράκι/ταλέντο τους επάγγελμα. Εν έσιει πιο ωραίο πράμαν. Ας πούμεν κάποια εν πολλά καλή στο μπαλέτο, εξελίσσει το τζιαι καταφέρνει να γίνει μεγάλη χορεύτρια ή δασκάλα χορού. Ή κάποιος που εν καλός με την μάππα να γίνει ποδοσφαιριστής ή προπονητής.

Έτσι τζιαι γω που ήμουν μιτσιά έθελα να κάμνω πολλά που τούντα πράματα. Χορούς, μουσικές, πιάνα, μπαλέτα, ζωγραφικές, τραούθκια κλπ κλπ. Έθελα να τα δοκιμάσω ούλλα τζιαι να δω τι μου αρέσκει ή σε τι τα καταφέρνω καλά τέλοσπάντων. Τζιαι ονειρεύκουμουν ότι κάποτε κάτι που τούτα τα ωραία έννα γίνει το επάγγελμα μου. Τότες όμως (βλέπε π.Χ.) εν ήταν τόσο της μοδός όσο εν τωρά τα κοπελούθκια να ασχολούνται με 100000000 πράματα. Υπήρχαν τα κλασσικά. Πιάνο και μπαλέτο για τις κορούδες και ποδόσφαιρο και κιθάρα για τα αγόρια. Εζήλευκα πολλά τις συμμαθήτριες μου που εκάμναν πιάνο και μπαλέτο. Εγώ επήα κανένα θκυό χρόνια χορούς ελληνικούς τζιαι άρεσκε μου πολλά αλλά επειδή μετά εμετάφερε τη σχολή μακριά η δασκάλα, αφορμή βοήθα οι γονιοί μου είπαν κανεί. Μετά που πρήξιμο εγράψαν με τζιαμέ κοντά για μοντέρνο (και καλά) χορό αλλά εν μου πολλοάρεσκε ούτε τζιαι τα πολλοεκατάφερνα η αλήθκεια. Όσο τζιαι να τους έπρηξα που τζιαμέ τζιαι τζιει εβάλλαν που το ένα τζιαι εφκάλλαν που το άλλο. Ο παπάς μου ελάλεν μου το σημαντικό εν το σχολείο σου. Να μορφωθείς να σπουδάσεις. Οκ είσιεν δίκαιο εν τζιαι λαλώ. Εσπούδασα Δόξα σοι ο Θεός τζιαι έχω μιαν καλή δουλειά που ευτυχώς αρέσκει μου. Έννεν δουλειά όμως ταλέντου. Εν δουλειά πρακτική. Δουλειά μυαλού. Έννεν ότι εν έσιει αξίαν. Αλοίμονο. Αλλά πες ότι είχα ένα ταλέντο. Εν είχα την ευκαιρία να το καλλιεργήσω. Πες ότι εδοκίμαζα στα 10 μου να μάθω βιολί τζιαι ότι τελικά εφαίνετουν ότι είχα ταλέντο. Που το ξέρω τωρά. Τζιαι εν τζιαι σημαίνει ότι θα το έκαμνα δουλειάν. Μπορεί απλά να το καλλιεργούσα σαν ταλέντο. Άλλο παράδειγμα. Όταν εσπούδαζα εγράφτηκα με μια φίλη μου χορό. Έκάμναμεν Latin, Ballroom και ελληνικούς. Που μιαν φάσην τζιαι μετά είπε μου η δασκάλα μου η οποία έκαμνε πρωταθλητισμό στην Ελλάδα, αν ήθελα να ξεκινήσω ένα ταχύρρυθμο κύκλο μαθημάτων για να το εξελίξω. Έθελα λίρες όμως. Τζιαι πάλε η απάντηση της μπάνκας ήταν αρνητική. Έμεινεν τζιαι τζείνο μισοδότζιην. Φυσικά που ήρτα Κύπρο εξαναξεκίνησα τζιαι μετά που μιαν διακοπή σκέφτουμαι να ξαναρχίσω.

Τούτο που θέλω να πω εν ότι είχα όνειρα να κάμω πολλά πράματα που ήμουν μιτσιά. Κάποια που τούτα διατηρώ τα ακόμα. Τζιαι θέλω να δώκω στο αστέριν όλες τες ευκαιρίες να αναπτύξει οτιδήποτε ταλέντο έχει. Μπορεί να μεν εν τα κλασσικά. Μπορεί να της αρέσκει να μαθαίνει ξένες γλώσσες ας πούμεν. Θαυμάζω πολλά btw τζείνους που ξέρουν πολλές γλώσσες. Εν θέλω όμως κατ' ουδένα λόγο να φκάλω πάνω της τα απωθημένα μου. Εν θέλω να γίνω η freak mum που παίρνει το κοπελλούιν της 100000 ιδιαίτερα για εν in. Θέλω να χαρεί την κάθε ηλικία ξεχωριστά τζιαι να κάμνει πράματα που αρέσκουν πρώτα σε τζείνην. Αλλά σκέφτουμαι τζιαι λαλώ: Για να δει τι θέλει πρέπει να τα δοκιμάσει πρώτα έννεν; Έννα αρκέψουμεν ας πούμε που το μπαλέτο, το πιάνο, να πάμεν στο βιολί τζιαι στο μοντέρνο χορό, να προχωρήσουμε στο τέννις τζιαι στο κολύμπι; Έννα φαράσει το μωρό τζιαι στο τέλος έννα αποβλακωθεί. Ξέρω κάμνω σκέψεις που εν ανούσιες, τζιαι πρέπει να αφήκω τα πράματα να κυλίσουν όπως έννα κυλίσουν αλλά είπα σας, η έννοια μου είναι να μεν φκάλω τα απωθημένα μου πάνω της.

Ήδη θωρώ την να παίζει βιολί σαν τη Vanessa Mae ή να χορεύκει με τις πουέντ της τη Λίμνη των Κύκνων.

19 Φεβρουαρίου 2015

Άγχος

Ήρταν ούλλα μιαν φατσιά. Τζιαι επελάγωσα. Που τη μια λαλώ οκ έννα έβρουμε τες λύσεις, που την άλλη πιάννει με το πεσιμιστικό μου τζιαι χάνω τη γη κάτω που τα πόθκια μου.

Ας τα πιάουμεν που την αρκήν. 

Η θεία. Μιλούμε για τη θεία μου που προσέχει το αστέρι. Δυστυχώς βρέθηκε κακοήθης όγκος στο στήθος. Ευτυχώς δεν είναι μεταστατικός και επιθετικός. Πρέπει όμως να αφαιρεθεί άμεσα. Στ' ανάθεμαν να πάεις πουστοκαρκίνε που θερίζεις το κόσμο. Έχουμεν τζιαι έναν Α ιστορικόν στην οικογένειαν οπότε αντιλαμβάνεστε ότι έπιασεν μας ούλλους ένας πανικός. Οπότε το αστέριν τωρά δεν έχει που να πηαίννει. Πρέπει άμεσα να πάει σχολείο. Εξεκινήσαμεν την περίοδο προσαρμογής αυτή την εβδομάδα για να είμαστε προετοιμασμένοι. Έλα όμως που εν προλαβαίνουμεν; Εκαλέσαν τη θεία να πάει για επέμβαση την ερχόμενη τρίτη. Οπότε σάστα τζιαι γύρασιν. Πρέπει να ξεκινήσει το μωρόν άρον-άρον να πηαίννει σχολείο που η ώρα 7:30 ως η ώρα 3 που έννα σχολάνουμεν. Εν πολλές οι ώρες τζιαι λυπούμαι την. Πολλά. Από ότι εκατάλαβα τούτες τες ημέρες που την παίρνω λλίο το πρωί τα παραπάνω μωρά πάσιν γύρω στες 8 τζιαι φεύκουν γύρω στες 2-2:30. Έχουν προφανώς γιαγιαδες-παππούδες που τα πιάννουν. Εμείς εν έχουμεν. Δουλεύκουν ούλλοι. Λυπούμαι την πολλά. Εν μεγάλη αλλαγή για τζείνην σε πολλά λλίο χρόνο τζιαι ήδη άρχισεν να το καταλαβαίνει τζιαι να αντιδρά. Κάμνει κούτζια το πρωί να μείνει στη θεία τζιαι εν θέλει να πηαίννω δουλειά, ενώ ποττέ της δεν εδιαμαρτηρήθηκε στο παρελθόν.

Πρέπει την ερχόμενην εβδομάδα να πιάσουμεν κάποιες μέρες άδεια εναλλάξ με το Mr Hyde ώσπου να προσαρμοστεί το μωρό. Τουλάχιστον να εν ομαλή η μετάβαση της. Η μάνα μου εν μπορεί να πιάει άδειαν. Δαμέ παμεν στο άλλο θέμα. Η νούννα. Ήβραν της ένα κουβαράκι κάτω χαμηλά τζιαι πρέπει να το παρακολουθεί με φαρμακευτική αγωγή. Εάν δεν δει διαφορά πρέπει να αφαιρεθεί επίσης. Τζιαι εν δύσκολη επέμβαση καθότι βρίσκεται κολλημένον σε αρτηρία. Οπότε η μάμα μου εν stand-by εάν χρειαστεί θα πρέπει να πιάσει άδειαν να πάει μαζί της τζιαι να τη βοηθήσει καμιάν-θκυό μέρες. Για τη μάμα του Mr Hyde ούτε λόγος. Αρέσκει μου που μου την προτείνεις τζιαι σαν λύση ρε μάνα μου. Τον τζιαιρό που ελάλουν ότι το μωρό πρέπει να μάθει τζιαι με την άλλη γιαγιά, άκουεν με ο τοίχος. Τωρά έτα ούλλα τζιαμέ. Σιγά μεν δεχτεί το αστέριν να μείνει τόσες ώρες μόνο του με τη άλλη γιαγιά. Τζιαι εννοείται η άλλη γιαγιά έσιει άλλους να βουρά. Αλοίμονο! Έφκαλα τα νεύρα μου όπως εκαταλάβετε τωρά. 

Τζιαι πουπανοπρίτζιν, ανάλαβα ένα καινούργιο project στη δουλειά που με αγχώνει ακόμα παραπάνω, διότι θεωρώ το πολλά σημαντικό, παρ'όλο που ο μάστρος εν αγχώνεται τζιαι ιδιαίτερα. Θεωρεί ότι εν βατά τα πράματα. Έννα δείξει, τζιαι ελπίζω να έχω εγώ άδικο τζιαι τζείνος δίκαιο. Αλλά ήντα ξέρω...

Τωρά έννα μου πείτε πνάσε κόρη μου. Ο κόσμος έσιει να αντιμετωπίσει πολλά πιο σοβαρά προβλήματα. Ξέρω το. Εγώ προς το παρόν αγχώνουμαι τζιαι εγέμωσα σπυρούθκια.

10 Φεβρουαρίου 2015

Ότι αθθυμηθώ

Είθισται στην οικογένεια και στον ευρύτερο μας κύκλο να φκάλλουμε παρατσούκλια στα νεογέννητα μωρά. Παρατσούκλια-ζωάκια. Βασικά εγώ το εξεκίνησα όταν εγεννήθηκε ο γιος της ξαδέρφης/κολλητής πριν έξι χρόνια και ήταν τόσο μικροσκοπικός που μου εθύμιζε ποντικούι. Έτσι τον εφώναζα ποντικάκι (τζιαι btw έμεινεν του). Μετά εκατάλαβα ότι βασικά ούλλα τα μωρά τόσο μικροσκοπικά ένι. Anw, εσήκωσα σύστημα και κολλώ σε ούλλα τα κοντινά μου μωρά ένα όνομα από κάποιο ζωάκι.

Σας πληροφορώ λοιπόν ότι: 
  •  Όπως είπαμε όταν εγέννησε το γιο της η ξαδέρφη/κολλητή τον εφώναζα ποντικάκι. Έμεινε στην ιστορία η ατάκα της άλλης ξαδέρφης όταν ήβρε ποντικό στην αυλή "Πε του γιου σου να μεν καλιεί τους φίλους του σπίτι μας χωρίς να μας το πει".
  •  Όταν εγεννήθηκαν τα τρελλά κι αλλοπαρμένα αγόρια μου, επειδή όντας δίδυμα ήταν ακόμη πιο μικροσκοπικά από το ποντίκι μου, τα εφώναζα μυρμήγκια.
  • Όταν εγεννήθηκε το αστέριν, επίσης λόγω μεγέθους (αν και ήταν όσο και τα μυρμήγκια) την εφώναζα σπουργίτι και ενίοτε θουπί ή θούπο (ξέρω έννεν πολλά όμορφο αλλά άμαν ήταν νυχτοπάππαρος και άνοιε τζιαι τα μάθκια της διάπλατα ήταν όπως τον θούπο). 
  •  Προχτές εγέννησε το δεύτερο η ξαδέρφη/κολλητή. Εν απίστευτο το πόσο μικροσκοπική εν τζιαι τούτη. Εν ξέρω αν το επάθετε ούλλες αλλά νομίζω άμαν περάσουν τη βρεφική ηλικία τα μωρά ξεχάνουμεν πόσο μικροσκοπικά ήταν όταν εγεννηθήκαν. Εγώ εφύρτικα όταν την είδα, και να φανταστείτε εν μισό κιλό πιο μεγάλη από ότι ήταν η δική μου. Χωρεί την μια χούφτα.
Bottom line:

Τωρά πρέπει να της φκάλουμε τζιαι τούτης ένα παρατσούκλι-ζωάκι να την φωνάζουμε. Εσκέφτηκε το ποντίκι να τη φωνάζουμε κουνούπι τζιαι η αληθκεια ένι ότι άρεσεν μου. I know έννεν ότι καλύτερο το κουνούπι, αλλά έννα μου πείτε είναι ο ποντικός ή ο λύμπουρος ή ο θούπος; 

So κουνουπάκι it is!

Welcome to the world κουνουπάκι!

28 Ιανουαρίου 2015

Με το ραδιούιν

Ξυπνούμε το πρωί. Σηκωνούμαστε. Πάω στο μπάνιο. Πάει στη κουζίνα. Συναντιούμαστε στο σαλόνι. Διούμε ένα πεταχτό φιλί στο λαιμό. Όπως τα ζόμπυ. Το αστέριν τζοιμάται. Ενίοτε την ώρα του φιλιού ακούεται το νιαούρισμα της τζιαι κάποιος που τους θκυό πάει να την πιάσει να τη φέρει στο σαλόνι....Μετά αρκέφκει η διαδικασία της ετοιμασίας.

Rewind

.....Ξυπνούμε το πρωί. Σηκωνούμαστε. Πάω στο μπάνιο. Πάει στη κουζίνα. ΑΝΟΙΕΙ ΤΟ ΡΑΔΙΟ. Συναντιούμαστε στο σαλόνι. Διουμε ένα πεταχτό φιλί στο λαιμό. Το αστέριν ξυπνά τζιαι ακούεται το νιαούρισμα της τζιαι κάποιος που τους θκυό πάει να την πιάσει να τη φέρει στο σαλόνι.... Αρχίζουμε να χορεύκουμε στους ρυθμούς του τραγουδιού που παίζει.....Μετά βουρούμε να προλάβουμε να ετοιμαστούμε.

Βλέπετε τη διαφορά; Η μουσική νομίζω κάμνει θαύματα. Ειδικά στο πρωινό ξύπνημα. 

Έκαμνα τούντες σκέψεις εχτές. Ενοσταλγούσα τον τζιαιρό που ήμουν μιτσιά τζιαι μες τον ύπνο μου το πρωί (τον πιο γλυτζιήν ύπνο), άκουα τον παπά μου που εσηκώνετουν τζιαι επήεννε στο μπάνιο. Με το που έφκαινε εχτύπαν μου τη πόρτα να ξυπνήσω. Ύστερα που ετοιμάζουμουν επήεννα στην κουζίνα τζιαι έβρισκα τον να μας κάμνει τα γάλατα μας. Τζιαι εννοείται έπαιζεν το ράδιο. Τζιαι τζείνος εσφύριζε στους ρυθμούς των τραγουδιών. Κάποτε επήεννε τζιαι δίπλα που το παράθυρο με τον καφέ στο χέρι, τζιαι ελάλεν μου με ύφος περιπαιχτικό "Μπππρρρ, εν χχχχειμώνας". Στο βάθος ακούετουν η μάνα μου να παλιώνει με την αρφή μου. Τες Κυριακές, που αρκούσαμε να ξυπνήσουμε, επήεννα μες τη κουζίνα τζιαι έβρισκα τον πάλε να μας κάμνει γάλα ή να θκιαβάζει εφημερίδα τζιαι να ακούει τον Καλέργη (Ναι ήταν που τότε ο Καλέργης). Ακόμα έζιεν τζιαι ο Σπύρος να φανταστείτε. Τζιαι έκαμνε σάτυρα με το Σπύρο, το Γλαύκο, το Βασιλείου τζιαι τον πρωτοεμφανιζόμενο τότε Δημητράκη (ήταν πριν του μπει η φαϊνή ιδέα να γινεί πρόεδρος). Ο Νίκαρος, ο Φούλλης τζιαι ο Άντρος ήταν εκτός σκηνικού ακόμα.
 
Πίσω στο θέμα μας. Είπα του Mr Hyde τες σκέψεις μου. Ντάξ, σίουρα εσκέφτηκε που μέσα του "ότι αθθυμάσαι σιαίρεσαι ρε μάνα μου", αλλά εσυμφώνησε μαζί μου. Αποφασίσαμε να βάλουμε ένα ραδιούι μες τη κουζίνα τζιαι να το βάλλουμε να παίζει κάθε πρωί. (Μάνα δεν θα βάλλουμε Λάζαρο). Είμαι σίουρη ότι με τη μουσική η μέρα μας θα ξεκινά διαφορετικά και σίγουρα πιο θετικά. 

Είδομεν...

20 Ιανουαρίου 2015

Η πρώτη φορά

Έφτασα τζιαμέ στο "check point". Διά μου ένα χαρτούι να συμπληρώσω τζιαι ζητά μου ταυτότητα. Διώ τα. Πατά τα πλήκτρα του υπολογιστή. "Is this your first time?" λαλεί μου. "Yes", λαλώ της. Τζιαι σκέφτουμαι, αλόπως είμαι που τους λλίους. Σταμπάρει τα τζιαι διά μου τα πίσω. Προχωρώ τζιαι σιερετώ τον με χαμόγελο. Εν τζιαι φταίει τζιαι τούτος. Μπορεί τζιαι τούτος θύμα να ένι. Ακολουθούμε τον. Εγώ αμίλητη. Θωρώ γυρόν γυρόν. Εξερευνώ. Ανακαλύπτω σοκάκια, ανθρώπους, μυρωδιές. "Εν πιο γραφικά ποδά οξά εν η ιδέα μου;" λαλώ του μάστρου. "Μπορεί" λαλεί μου, "αν τζιαι πιστεύκω εν επειδή εσυνηθίσαμε τα ποτζιή". Μπορεί να έσιει δίκιο.

Μπαίνουμε μες το αυτοκίνητο. Ποτζιήνα με τα θκυό γράμματα, που τα θωρώ μες τες στράτες τζιαι θέλω να τα ττουμπάρω. Ξεκινά. Μπαίνει μες τα δρομούθκια της παλιάς πόλης για να φκει να πιάσει τον κύριο δρόμο προς την τοποθεσία της συνάντησης. Θωρώ ποτζιή τζιαι ποδά. Παλιά κτήρια, άλλα αναπαλαιομένα, άλλα ετοιμόρροπα. Άνθρωποι στέκουν πόξω που τα μαγαζιά τους τζιαι κόφκουν κίνηση. Άλλοι καταλάβουνται ότι εν που τους ποτζιή άλλοι όι. Εν τζιαι ένας μιτσής με το ποδήλατο τζιαι κάμνει σούζες μες τα στενά. Φεύκουμε που την παλιά πόλη τζιαι τωρά εν πιο ανοικτοσιά. Έσιει παλιά κτήρια πάλε, μονοκατοικίες τζιαι πολυκατοικίες. Μεινίσκει κόσμος μέσα. Φτωχός κόσμος. Τα μωρά εν έξω τζιαι παίζουν. Ξυπόλυτα με φορμούες τζιαι κλάτσες πας το τσιμέντο. Έσιει τζιαι ένα ζευγάρι που περνά το δρόμο απένταντι. Τούτους αν τους εθώρουν να παρπατούν στο Παρίσι θα τους έπαιρνα για Γάλλους. 

Γυρίζω να δω απέναντι που το γυαλλί μπροστά. Θωρώ τον. Θεώρατος. Επιβλητικός. Έσιει ήλιον σήμερα τζιαι εν πολλά φωτεινός. Πεντακάθαρος. Η μόνη ξημαρισιά εν τζείνη η άσπρη πογιά που τον εσημαδέψαν. Όπως το tattoo που εν φεύκει. Κοντεύκω του, κοντεύκω του, κοντεύκω του. Είμαστε πολλά κοντά. Αν κατεβώ τζι απλώσω το σιέρι μου έννα του τζίσω. Απότομα ο οδηγός στρίφκει δεξιά τζιαι πιάννει τον κύριο δρόμο παράλληλα του. Είμαστε δίπλα του. Μες τα πόθκια του. Εγώ μόνιμα γυρισμένη στα αριστερά μου. Να τον θωρώ. Τζοιμάται. Αναπνέει αργά τζιαι σταθερά, αλλά τζοιμάται. Φκάλλω λλίο το σιέρι μου που το παράθυρο. Νιώθω τον αέρα που σκίζεται τζιαι να τον χαϊδεύκει απαλά. Αναστενάζει βαθκιά. Όπως την κόρη μου τη νύχτα που πάω κρυφά τζιαι χαϊδεύκω την τζιαι φιλώ την, τζιαι τζείνη μες τον ύπνο της καταλάβει ότι είμαι εγώ τζιαι αναστενάζει. Τωρά εν σάννα τζιαι κάμνω το ίδιο, αλλά με τον τζήρην μου. Τον τζήρην μας. Βάλλω το σιέρι μου μέσα. Εν θέλω να τον ξυπνήσω. Ήντα να τον ξυπνήσω; Να δει τα χάλια μας; Τα χάλια των παιθκιών του; Που αφήκαν τα παράσιτα να τον σημαδέψουν; Να το φυλακίσουν σε ένα αέναο ύπνο; Αφήνω τον να τζοιμηθεί. Τουλάχιστον έτσι μπορεί να εν ευτυχισμένος. Εγώ έννα τον θωρώ που μακριά όπως τον εθώρουν που το παράθυρο του δωματίου μου που ήμουν μιτσιά, τζιαι όπως τον θωρώ τωρά που το δωμάτιο της κόρης μου. 

Ο οδηγός συνεχίζει να μιλά με το μάστρο τζιαι να λαλούν τα της συνάντησης. Προσπερνά μας  ένα αυτοκίνητο με ένα αστέρι πας τα νούμερα. "Who's that" λαλεί του ο μάστρος. "He is the head of the turkish cypriot army" λαλεί του. Α πολλά ωραία. Δηλαδή πολλά πιθανόν τούτος έστεκεν δίπλα που τον Κενάν Ακίν την ώραν που επυροβόλαν τον Σολωμό. Τζιαι ύστερα μπορεί τζιαι να του είπε τζιαι μπράβο. Έτσι να σε κουντήσω να ζαοτιμονιάσεις πέρκι τον πάρουμε μαζί μας. Προχωρά ακάθεκτος. Πιάνει ένα δρόμο προς τα δεξιά. Θωρώ την ταπέλλα. Ο δρόμος οδηγεί στην πόλη - φάντασμα. Τζείνη που κάποτε ήταν διαμάντι. Χωσμένη μες την άμμο. Τη χρυσή την άμμο. Τωρά οδηγεί σε dead-end. 

Ξαναστρίφει αριστερά. "Άδε" λαλεί μου ο μάστρος. "Θωρείς τον πύργο του Σοπάζ; Εν μόνο ανάμιση χιλιόμετρο που δαμέ". Εν μόνο ανάμιση χιλιόμετρο τζιαι εμείς εκάμαμεν ολόκληρο πογύρι να φτάσουμε τζιαμέ που θέλουμε. Φτάνουμε στη συνάντηση. Κάμνουμε τη δουλειά μας. Παίρνει μας τζιαι site visit. Εν θα μιλήσω για την καταστροφή του περιβάλλοντος που αντίκρυσα και τις παρανομίες με τις "ευλογίες" της Ε.Ε.  Φυσικά έννα μου πείτε, τα άλλα ούλλα έλυσε τα η Ε.Ε. τζιαι έμεινε το περιβάλλον.

Πιάνουμε τον δρόμο της επιστροφής. Ξανά-μανά η ίδια διαδρομή ανάποδα. Τωρά έχω τον στα δεξιά μου. Τούντην ώραν όμως γυρίζω μόνο μια φορά δεξιά. Εν μπορώ να γυρίσω παραπάνω. "Ανασήκωσε την πλάτη κι απόσεισέ τους".  Επαναλαμβάννω το μες το νου μου πέρκι με ακούσει. Ευτυχώς έσιει πολλύν ήλιο. Βάλλω τα γυαλιά. Αντροπή να με δει ο άθρωπος με γεμάτα τα μάθκια.

16 Ιανουαρίου 2015

Τα σικκιρτίσιμα #1

Εγκαινιάζουμε σήμερα, φίλες και φίλοι, τη νέα μας στήλη "τα σικκιρτίσιμα". Η νέα αυτή στήλη περιλαμβάνει ποστ τα οποία θα έχουν περιεχόμενο σικκιρτίσιμο (τουλάχιστον για μένα). Έχω ξανακάμει ποστ με τέτοιου είδους περιεχόμενο, και επειδή από ότι φαίνεται το μοτίβο είναι επαναλαμβανόμενο, εγκαινιάζω αυτή τη στήλη. Θα προσπαθώ, δε, να σας το μεταδίδω για να συμπάσχετε μαζί μου. 

Ξεκινάμε λοιπόν.

Ο Οδυσσέας
 
Εν γίνεται ρε κουμπάρε να αποφασίζεις να ακολουθήσεις τες παρατηρήσεις του Οδυσσέα, μετά που τόσα χρόνια, επειδή εκατάλαβες ότι ο συγκεκριμένος εν αστιεύκεται. Οκ θέλεις να τες ακολουθήσεις; Καλώς. Πριν πάρεις φόρα όμως να τα σάσεις ούλλα, σκέφτου τζιαι λλίο. Εν γίνεται να σπάζει ένα συμβόλαιο κάποιου που επκιέρωννες τόοοοοοοσα χρόνια για να εν επικεφαλής ενός project τζιαι τωρά που έφαες το γάρο τζιαι έμεινε ο νούρος να το διας πάρακατω χωρίς ίχνος ενημέρωσης. Ο άλλος που έννα το πιάει τι ακριβως θέλεις να κάμει; Να αυτοκτονήσει; Τζιαι εντάξη, έπιαν το ο άλλος που σου δουλεύκει anyway, αλλά εν θα έπρεπε να υπάρχει τζιαι έναν overlap χρόνου του παλιού τζιαι του νέου για να εν πιο ομαλή η μετάβαση; Εν θέλεις να "παρανομησεις". Φοάσαι να μεν σε κάμει τέττε ο Οδυσσέας; Πε του το του πλασμάτου. Είπαμεν εν αυστηρός τζιαι εν αστιεύκεται αλλά σίουρα έννεν παλαβός. Άμα του πεις ότι επκιέρωνες τον άλλον 10 χρονια για τούτο, τζιαι έμεινεν μόνο 1 χρόνος ας πούμε για να τελειώσει, εν λογικό ότι ο άλλος που εν ήταν δαμέ τόσα χρόνια τζιαι έννα αναλάβει τωρά, θέλει στράτεμα. Εν κοινή λογική. Εν θα σου θυμώσει ο Οδυσσέας. Κατά βάθος εν καλόν πλάσμαν. 

Οι Γάροι

Είμαι μες το δρόμο τζιαι έρκουμαι δουλειά.  Η πιο κάτω εικόνα θα σας κατατοπίσει πλήρως.
 

Συμβολή Χίλωνος με Νεχρού (Πλατεία Στυλιανού Λένα). Έρκουμαι που το κτίριο της Alpha Bank τζιαι πάω προς μουσείο (κόκκινη γραμμή). Καρτερώ σειρά διότι έχει ελεγχόμενο τετράγωνο όπως επίσης τζιαι φώτα. Εσείς ούλλοι που έχετε ίδια κατεύθυνση με μένα αλλά κρατάτε την κίτρινη γραμμή, η κοινή λογική λαλεί ότι θα πάτε αριστερά προς τη Βουλή. Αλλά όι! Ως γνήσιοι Κυπραίοι θέλετε να πάτε ίσια προς μουσείο, αλλά χωρίς να καρτεράτε γραμμή. Άρα... ΕΙΣΑΣΤΕ ΓΑΡΟΙ. Έσιει ΕΤΣΙ ΤΟΞΑ που δείχνουν ότι η συγκεκριμένη λωρίδα (κίτρινη) πάει ΜΟΝΟ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, τζιαι ΟΧΙ ΙΣΙΑ. Οπότε ή είσαστε ΓΑΡΟΙ όπως είπα ή περιορισμένου (εως καθόλου) IQ. Εγώ προσωπικά δεν πρόκειται να αφήκω κανένα που σας μπροστά μου ΠΟΤΕ των ΠΟΤΩΝ. Τζι ας μου φατσιήσετε. Εσεις έννα φταίτε, η ασφάλεια σας έννα πκιερώσει.

Η φτανή

Έσιεις κοπελλούδιν. Εν άρρωστο. Τι κάμνεις; Καλά τζιαι γω. Μάλλον όι. Εν είμαι καλά. Ξέρεις γιατί; Διότι εμένα το κοπελλούδι μου άμα αρρωστήσει, μεινίσκω μαζί του σπίτι. Τζιαι εν μιλώ για μιαν μίξα. Μιλώ άμα εν άρρωστο 2 εφτομάες όπως το δικό σου, έχει ΜΙΑΝ ΦΑΟΥΣΑ μίξες τζιαι βήχα τζιαι ενιοτε νακκον πυρετό. Τι κάμνεις λοιπόν; Καλάθκια κόρη μου. Παίρνεις το στο γιατρό. Η αν μη τι άλλο τηλεφωνάς του. Εν συνεχίζεις να το φέρνεις, τζιαι να κολλά τζιαι τα άλλα τα μωρά, τζιαι τη γυναίκα που το προσέχει, τζιαι ΤΗΝ ΕΤΟΙΜΟΓΕΝΝΗ που ξέρεις ότι μεινίσκει τζιαμε! Πιάσε άδεια 1-2 μέρες να μείνεις έσσω σου να γιάνει το μωρό. Αν μη τι άλλο λυπήθου το. Υποφέρει. Εν έσιεις άδειες; Να πιάννεις άδεια την επομένη του C.L. που επήες στο Αποελλίν είσιες. Να μείνεις έσσω με τον άντρα μιαν εφτομάν (ενώ το μωρό έφερνες το στη κοπέλλα) είσιες. Απορώ πόση στέρησην είσιετε τζιαι οι θκυό για να μείνετε μιαν εφτομάν έσσω τζιαι να μεν αφήκετε μαζί σας μιαν ημέρα το μωρό σας. Έλεος. Είσαι μαννή. Τέλος. Τζιαι εν κανεί, εδιαιώνησες τζιαι το είδος σου. Αν μου το αρρωστήσετε το αστέριν εν ξέρω τι θα γίνει α! Επροειδοποίησα σε.

Οι πολλές φτανές

Ανακάλυψα πρόσφατα ένα group μες το φατσοβιβλίο, που προφανώς εδημιουργήθηκε που κυπραίες μαμάδες, τζιαι αν δείτε τι ερωτήσεις μπαίνουν τζιαι γράφουν μέσα θα φακκάτε τη κκελλέ σας πας τον τοίχο. Προς τέρψιν των οφθαλμών και του μυαλού σας:
  1. Πότε φκάλλουν δόντια τα μωρα;
  2. Πότε σταματά η αποστείρωση;
  3. Πότε ξεκινάμε στερεές τροφές;
  4. Κάθε πότε θηλάζετε;
  5. Ένα μωρό 2.5 ετών θέλει κάτι και πριν το ζητήσει αρχίζει και κλαίει. Άμα του πεις όι πέφτει χαμέ και χτυπιέται και κλαίει. Κάμνει το και σπίτι αλλά και αλλού. Πως κόβεται αυτή η κακιά συνήθεια?
Πιθανές απαντήσεις (ευτυχώς εσυγκρατήθηκα):
  1. Δόντια φκάλλουν άμα εν στη φάση που εν τζοιμούνται τίποτε τη νύχτα τζιαι έχουν το λεγόμενο σύνδρομο του βρυκόλακα. Σε τζείνη τη φάση αρκέφκουν να φκάλλουν δόντια. (μπορεί να εν τζιαι λλίο μουτερά γιαυτό πρόσεχε)
  2. 'Αμα ξεκινήσει ο νους σου
  3. Άμα ξανασταματήσει ο νους σου
  4. Κάθε αγίου πιγκουίνου
  5. Εν κόφκεται. Επήρε χαπάρι ότι είσαι μάμα του.
Κάπου επήρε το μάτι μου ότι εδημιουργήσαν τούτο το group γιατί ήταν μέλη σε άλλο στο οποίο όταν εκάμναν κάποιες ερωτήσεις εκράζαν τες. Γιατί άραγε; Α; Α; Πόση αμπαλατοσύνη. Διερωτούμαι. Εν έχουν παιδιάτρους να τους ρωτήσουν; Τζιαι ρωτούν την κάθε αθκιασερή μες το fb; Εν ηξέρουν το google; Ερωτήσεις που θα μείνουν αναπάντητες.

Κανεί σικκίρτισμα σήμερα. 
Ελπίζω να σας εμετέφερα και το σικκίρτισμα και τον προβληματισμό μου. 

Ευχαριστώ

8 Ιανουαρίου 2015

Το μαυζούι

Καλή Χρονιά και Χρόνια Πολλά τζιαι καλά να έχουμε!!!

Εμπήκε μας ωραία το έτος. Χαλαρά και ξεκούραστα. Εσάς;

Το μόνο μας πρόβλημα είναι το δώρο του Άη Βασίλη. Έχουμεν ένα θεματάκι...

Επήαμεν την παραμονή της πρωτοχρονιάς (ναι εμέιναμεν την τελευταίαν ώραν) να πιάσουμε το δώρο του Αστεριού. Επήραμεν την μαζί μας, καθότι δεν αντιλαμβάνεται ακόμα την έννοια του Άη Βασίλη για να ζητήσει κάτι, οπότε εθέλαμεν να διαλέξει το δώρο της μόνη της.

Πάμεν στο κατάστημα τζιαι ξαπολούμεν την να περιχαρίσει τζιαι να καταλήξει σε εκείνο που θέλει. Έπιασεν μιαν αμαξού τζιαι επήεννε τζιαι έρκετουν όσην ώραν επεριεργαζούμαστεν με τον Mr Hyde τα παιχνίδια. Σε κάποια φάση λέω της "αγάπη μου θέλεις και συ μιαν αμαξού;" "Ναιιιι!!!'" λαλεί μου. Οπότε είπαμεν να της πιάσουμεν μιαν (αλλο ένα πράμα που πιάννει τόπο μες το σαλόνι-παιχνιδότοπο). Αλλά αμαξού μόνη της δε λέει. Τζιαι είπαμε να "συμπληρώσουμεν" το δώρο τζιαι με ένα μωρούι μέσα. Οπότε λέω της "αγάπη μου θέλεις να βάλουμε και ένα μωράκι μέσα να το παίρνεις βόλτα;" "Ναιιιιιι!" λαλεί μου. "Οκ έτα δαμέ, διάλεξε ποιό μωράκι θέλεις" λαλώ της τζιαι πιάνω την πάνω μου να θωρεί ούλλα όσα είχεν για να διαλέξει. "Τούτο" λαλεί μου. Τζιαι δείχνει μου ένα μαύρο μωρό. Λέω της "Οκ. Είσαι σίγουρη;" "Ναιιιιιι!". Οκ, πιάνουμεν το, πληρώνουμεν, τυλίουν μας τα τζιαι φεύκουμεν. 

Ύστερα που το σκέφτουμουν, εν λογικό να θκιαλέξει το μαύρο το μωρό. Όποιο μωρό τζιαι να ήταν νομίσω. Από τη στιγμή που όλα τα υπόλοιπα εν άσπρα τζιαι ξανθά, κάμνει μπάμ το μαύρο το μωρό. Οπότε έκαμεν της εντύπωση, τζιαι γι αυτό το εθκιάλεξε. Επολλολόησα όμως, τζιαι το θέμα δεν είναι γιατί εθκιάλεξε το μαύρο μωρό.

Το θέμα είναι ότι το φωνάζει μαυρούι. Δεν δέχεται να του φκάλουμεν όνομα. Δεν ξέρω που το άκουσεν ότι εν μαυρούι αλλά αν τη ρωτήσεις τι δώρο έπιασε από τον Άη Βασίλη θα σου πει "αματσού" και τι έχει μες την αμαξού σου θα σου πει "Baby" και πως το λένε το baby σου θα σου πει "μαυζούι". Πέτε μου τωρά τι να κάμω.

Εξηγήσαμεν της ότι δεν είναι όνομα το μαυρούι. Αντιλαμβάνεται ότι το χρώμα του είναι καφέ, ενώ το δικό της εν άσπρο, αλλά αρνείται να το αποκαλέσει κάτι άλλο. Εψές ο παπάς της είπε της "πως σε λένε αγάπη μου;" "Ατέρι Hyde" λαλεί του (λαλεί το όνομα τζιαι το επίθετο της μαζί). "ΟΚ" λαλεί της. "Το baby σου πως να το φωνάζουμε;" "Μαυζούι" λαλεί του. Άτε τωρά. Εξηγούμεν της ότι πρέπει να το φωνάζουμε με όνομα και προτείνουμε της και κάποια ονόματα αλλά ατού ο γαβρίηλης.

Ακόμα που το αυκό εν εφκήκε τζιαι θα της φκει το όνομα ότι εν ρατσίστρια. Τι θα κάμω; Α;Α;

Προς το παρόν έχουμεν το Αστέρι Hyde τζιαι το Μαυζούι.