22 Δεκεμβρίου 2014

Μια ευχή για όλους

Εκοντέψαν τα Χριστούγεννα τζι αρκέψαν οι ευχές για καλές γιορτές, υγείες, χαρές, αγάπες, επιθυμίες κλπ κλπ κλπ. 

Έρκουμουν που λαλείτε δουλειά το πρωί (ναι κάποιοι επήαν δουλειά σήμερα), τζιαι εσκέφτουμουν τα δικά μου, τα 43859834742765 πράματα που έχω να κάμω τζιαι εν έχω ώραν τζιαι είχα το ράδιο σιγά να μουρμουρά. Ελάλεν ο Λάζαρος (ο Μαύρος καλέ μου) τα δικά του τζιαι σε κάποιαν φάσην εμίλαν με κάποιον (εν άκουσα που την αρχή) που εν εκατάλαβα ποιός ήταν, τζιαι προφανώς προς το τέλος είπε του να πει τις ευχές του, ένεκα των ημερών. Τζιαι μες τες σκέψεις μου, ακούω τουτον τον κάποιον να εύχεται για Καλά Χριστούγεννα, υγεία, χαρά, χαμόγελα και όλα τα συναφή σε ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ανά τον κόσμο. 

Τζιαι τζιαμέ που ήμουν αφηρημένη λαλώ... Όπα ρε κουμπάρε. Όποιος τζιαι να 'σαι, εν άκουσα τι ελάλες πριν αλλά δαμέ διαφωνώ. Εν εκατάλαβα. Γιατί σε ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ. Ο υπόλοιπος κόσμος έππεσε που το εξώστ της μοτόρας; ΟΚ εν πιστεύκουν ούλλοι στο δικό μας τον Θεό, οπότε εν γιορτάζουν σαν Χριστιανοί. Αλλά τούτες οι ευχές εν καθολικές. Εν αγαθά που ούλλοι θέλουμε να έχουμε. Ούλλοι ανεξαιρέτως εθνικότητας, φυλής, θρησκείας κλπ.

Δηλαδή για να καταλάβω. Εν εύχεσαι τούτα ούλλα τα καλά που είπες.... στον κόσμο της Συρίας που τραβά τόσα που τον πόλεμο, ούτε σε τζείνα τα αθώα τα μωρά στην Αφρική που πεινούν τζιαι που πεθανίσκουν που αρρώστιες που εσένα περνούν σου με ένα panadol, ούτε στον κόσμο στο Αφγανιστάν/Πακιστάν τζιαι όλα τα σταν που ταλαιπωρείται 10000 χρόνια που ούλλα τα κακά, ούτε στα ορφανά ανά τον κόσμο, στα κακοποιημένα, στα φτωχά, στα ...στα.... στα.... ΕΠΕΙΔΗ ΕΝΝΕΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ; 

Ε ήντα που να σου πω τζιαι γιω η φτωσιή. Συγχαρητήρια που λαλεί τζιαι η Ριάρ. Να σου υπενθυμίσω ότι τούτοι ούλλοι που εκαταστρέψαν τούντον τόπο τα τελευταία χρόνια, εφάν τζιαι εσπάσαν, τζιαι οδηγήσαν οικογένειες στην καταστροφή τζιαι εφέραν γενικότερα τον κόσμο στο αμήν ΕΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ. Τούτους δηλαδή εύχεσαι τους; Όι για να ξέρω που ρωτώ. Να μεν τους ευχηθώ τζιαι γω. Αφού τους ευχήθηκες εσύ εν αρκετόν. Μεν παν στράφην οι ευχές.

Νομίζω ο Jesus Christ Superstar που έσιει τα birthday του, έννα επροτίμαν να ευχηθείς στους υπόλοιπους που σου προανέφερα. Διότι έχουν το παραπάνω ανάγκην. Σαν ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ έπρεπε να ξέρεις ότι το υπέρτατο αγαθό και αυτό που διδάσκει ο εορτάζων αυτές τις μέρες είναι η αγάπη. Η αγνή ανιδιοτελής αγάπη. Για ούλλους. Ακόμα τζιαι τους εχθρούς (ΟΚ μεν το παρασιέσουμεν, ούτε γω τους συμπαθω τους γειτόνους). Φυσικά έννα μου πεις μπορεί τζιαι να μεν πιάνουν οι ευχές σου εσένα. Ε τι να πω. Αν ηξέρεις ότι εν πιάνουν μεν κάμνεις κόπον πιλέ μου. Αν πιάνουν όμως, next time reconsider. 

Τζιαι τούτα ούλλα λαλεί σου τα μια ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΗ που πιστεύκει στον Jesus Christ Superstar, τζιαι στον Father τζιαι στο Holly Spirit. Τζιαι έτσι για να ξέρεις έχω τζιαι πολλά καλές σχέσεις με την Mother of Jesus Christ Superstar. Είμαστε φιλενάδες τζιαι πάντα βοηθά με. Οπότε την επόμενη φορά που να ευχηθείς, μεν πεις μαλακία για να μεν νευριάσω τζιαι βάλω τα μεγάλα μέσα με τους πουπάνω. Ακούεις;

Καλά Χριστούγεννα, υγεία και αγάπη σε ΟΛΟΥΣ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ!

18 Δεκεμβρίου 2014

Me, myself and Mademoiselle...

Εν αθθυμούμαι πόσο καιρό έχει να μείνω τόσην ώρα μόνη μου. Έχει κάνα δίωρο έπιασε ο Mr Hyde το αστέριν και πήγαν στη γιαγιά να στολίσουν το δέντρο της. Όι πως άπλωνα ζάμπαν δηλαδή. Άπλωνα ρούχα κατ' ακρίβειαν. Τζαι εσυγίριζα. Τζια εμαείρευκα. Ναι μαειρεύκω. Περνά μου η αλήθκεια. Φαγιά όμως. Όι γλυκά.
 
Τελικά εχρειάζουμουν το. Μπορεί να μεν εκάθουμουν αλλά εχαλάρωσα μόνη μου δαμέ να κάμνω ότι είχα να κάμω.
 
Τζιαι αφού αρκέψαμε λόγω του Christmas spirit (οξά;) να βάλλουμεν συναγές, μετά που έκαμεν η Μούν την αρχή με τζείνα τα αλά τρέ τζιολί γλυκά......
.
.
.
 πάω να γυρίσω το φαΐν 
.
.
.
ευτυχώς εν εγίνηκεν ποζάβλιν...... να σας παραθέσω τζιαι γω τη συνταγή που έκαμα σήμερα τζιαι κάμνω την πολλά συχνά διότι εν εύκολη τζιαι πολλά ωραία.
 
Το λοιπόν...
 
Υλικά
 
Κοτόπουλο σε κομμάτια
1 μανιταρόσουπα σκόνη (φακελάκι)
1 ποτήρι γάλα
1 ποτήρι κρασί
1 μικρή κονσέρβα κομμένα μανιτάρια
αλάτι, πιπέρι
 
Σε ένα μπωλ διαλύω τη μανιταρόσουπα στο γάλα τζιαι το κρασί. Βάλω το κοτόπουλο στο πυρέξ τζιαι αλατοπιπερώνω. Βάζω τζιαι τα μανιτάρια τζιαι στο τέλος σιωνώννω (εν έτσι που γράφεται;) απο πάνω το μίγμα από το μπώλ. Ψήνω στους 180 αρχικά σκεπασμένο με ασημόκολλα και μετά χωρίς, όσο χρειάζεται μέχρι να ψηθεί το κοτόπουλο.
 
Πολλά εύκολο τζιαι πεντανόστιμο. Συνοδεύκω το συνήθως με ρύζι ή πουρέ. Άτε εκάμετε την αμπέλι πάλε!!!
 
Good luck shιόνες.
 
Θα τα ξαναπούμε πριν τις γιορτές. Hopefully!

17 Δεκεμβρίου 2014

Una stellina (Ένα αστέρι)


Εν ξέρω αν εν λόγω των ημερών ή αν είμαι γενικότερα πολλά συναισθηματική αλλά τωρά τελευταία θέλω συνέχεια να το ακούω τζιαι να την κρατώ αγκαλιά να το χορεύκουμεν τζιαι τζείνη να χασκογελά που διούμεν γυριλλούθκια.



Έγραψε το η Lara Fabian (στίχοι) για την κόρη της τη Lou, αλλά εκφράζει όλα όσα νιώθω. Τζιαι οι στίχοι τζιαι η μουσική (Igor Krutoy).

Lou                                                                                                         Lou*

Una fatina, una bambina, una stellina è                                             She's a fairy, a baby girl, a little star
Balla come se le ali ce le avesse                                                            She dances as if she had the wings
E canta canta come me                                                                          And sings, sings like me
Con l‘anima leggera                                                                                With soul so light

Quando la osservo vedo un cuore che                                                When I watch her I see a heart that
Già vola più alto                                                                                      Already flies up high
Vola per il mondo cercando libertà                                                    Flies towards the world looking for the freedom
Quando poi mi perdo nei pensieri suoi                                             And when later on I get lost within her thoughts
Chiedo e mi risponde                                                                            I ask and she answers me
Con lo sguardo dolce blu Profondo                                                    With a sweet deep blue glance

Una fatina, una bambina, una stellina è                                           She's a fairy, a baby girl, a little star
Un angelo che                                                                                         An angel that
Cade senza che nulla laspetti                                                              Comes down unexpectedly
Un regalo in sé                                                                                       A gift
Amore vero è                                                                                          With true love within it

Quando nelle mie braccia si addormenta lei                                   When she falls asleep in my arms
Sento sulla faccia                                                                                   I feel on my face
Lacrime di gioia                                                                                     Tears of happiness
Ed un sorriso pieno                                                                              And a big smile
Quando poi si sveglia e corre verso me                                            And when later on she wakes up and runs up to me
Sento che la vita                                                                                    I feel that the life
Finalmente è tutta lei                                                                          Finally all belongs to her
È Lou                                                                                                      It's Lou
È Lou                                                                                                      It's Lou

 

3 Δεκεμβρίου 2014

Εγκεφαλικό σαντάνωμα

Πριν λλίο τζιαιρό ένας αγαπημένος φίλος έστειλε μου στο inbox μου στο φατσοβιβλίο μια φωτογραφία που απεικόνιζε εμένα και μια κοπέλα από τον καιρό του λυκείου, κάμνοντας και τις δύο μας tag. Εν θα σχολιάσω ήνταλος ήμαστεν. Μπορείτε να φανταστείτε. Με τούτη την κοπέλα εκάμναμε πολλή παρέα τότε και μας έδενε η πελλάρα μας για το Μιχάλη (το Χατζηγιάννη helloooooooooooooo). Εχάρηκα πολλά που την ήβρα μετά που τοοοοοοοοσα χρόνια έστω και στο φατσοβιβλίο και μιλήσαμε. Ζει και εργάζεται στην Νέα Υόρκη, παντρεύτηκε κι έχει μιαν κορούλα στην ηλικία του αστεριού και μάλιστα έχουν και το ίδιο όνομα!!!

Ως γνήσια περίεργη κυπραία μπήκα στο προφίλ της. Μόλις ανακάλυψα φωτογραφίες από την πολυαγαπημένη ΝΥ, ετσίμπησε με το κεντρί της ζήλειας. Σε λλία λεπτά ανακαλύπτω από τα γραφόμενα της ίδιας και του συζύγου της ότι η συγκεκριμένη κοπέλα πέρασε από μια φάση που όλοι μας απευχόμαστε. Είχεν καρκίνο. Λεπτομέρειες δε ξέρω αλλά το ξεπέρασε και είναι πλέον cancer free (ΕΥΤΥΧΩΣ). Συγκινήθηκα πολλά και της έστειλα μήνυμα. Μιλήσαμε την επομένη και το χάρηκα και γω και πιστεύω και κείνη.

Τζιαμέ επιάν με οι τύψεις που εζήλεψα. Εζήλεψα που ζει τζιαι εργάζεται τζιαμέ τζιαι που κάμνει τόσα όμορφα και διαφορετικά πράματα με τον άντρα τζιαι το μωρό της. Αλλά που την άλλη κανένας εν μπορεί να ζηλέψει κάποιον που επέρασε τούτην καταραμένη την αρρώστια. 

Εσυζήτουν το προχτές με το Mr Hyde τζιαι λαλεί μου καλά, εσύ εν είσαι ευτυχισμένη επειδή εν είσαι τζιαμέ; Ήσουν τζιαι έφυες. Ναι ξέρω το. Επέλεξα να φύω γιατί εν είχα κάτι να με κρατά τζιαμέ. Όι πως τωρά έχω... αλλά... Αν είχαμε την ευκαιρία να πάμε θα επήεννες; Η απάντηση του ήταν κάθετα όι.

Τριγυρίζει έντονα μες τον νου μου τον τελευταίο τζιαιρό. Ίσως επηρεάστηκα που τούτη τη διαδικτυακή συνάντηση. Αλλά μόνο και μόνο βλέποντας τις φωτογραφίες από τους τόπους που θα μπορούσα να πάω και τα πράματα που θα μπορούσα να κάμω με τον Mr Hyde τζιαι το αστέρι γυρίζει μου. Πόθεν να ξεκινήσει το πλάσμαν τζιαι που να τελειώσει. Που τα πάρκα, τες βιβλιοθήκες, τα θεματικά πάρκα, το ΜοΜΑ και κάθε είδους μουσείο, τα θέατρα, τους ζωλογικούς κήπους τες γειτονιές που μόνες τους με όλα τα ερεθίσματα, πρόσωπα, μυρωδιές που μπορούν να σου προσφέρουν.

O Mr Hyde λαλεί μου ότι κι άλλοι που ζουν σε πολλά γειτονικές χώρες με πείνα και πολέμους ζηλεύκουν μας εμάς που μπορούμε να προσφέρουμε στο αστέρι τούτα ούλλα που έχει. Ναι αλλά πάλε. Μόνον οι τριτοκοσμικές τζιαι τζείνες που έχουν πόλεμο μας ζηλεύκουν. Αν είχαμεν την ευκαιρία να κάμουμε κάτι καλύτερο στη ζωή μας τζιαι να προσφέρουμε κάτι παράπάνω στο αστέριν εν θα το κάμναμε; Σίουρα. Αλλά τούτο σημαίνει ότι χάνουμε κάτι άλλο. Κάτι κερδίζεις και κάτι χάνεις. Μπορεί να κερδίσουμε τούτα ούλλα που λαλούμε αλλά έννα χάσουμε κάτι άλλο πολλά σημαντικό. Τις οικογένειες μας. Τους φίλους μας. Θέλουμεν; Εν ξέρω. Το να σηκωστείς να φύεις που τη χώρα σου στα καλά καθούμενα εν πολλά μεγάλο βήμα, ξέρω το. Εν το κάμνει κανένας με χαρά. Ειδικά όταν οι συνθήκες είναι καλές. Αν μου δίνετουν η ευκαιρία όμως, νομίζω θα το έκαμνα.

Εσαντάνωσα σας οξά ακόμα.  Βασικά νομίζω εβαρέθηκα τούτη τη στασιμότητα. Τη ρουτίνα. Ο χρόνος να περνά τόσο γλήορα όπως είπε και η Μάνα στο τελευταίο της πόστ και να νιώθω ότι εν γίνεται κάτι συνταρακτικό. Ότι εν αλλάζει κάτι. Κάθε μέρα, κάθε βδομάδα, κάθε μήνας copy-paste. Τζιαμέ, παρόλο που οι ρυθμοί είναι σε ταχύτητες πολλαπλάσιες από ότι εδώ, τίποτε δεν είναι ίδιο. Ακόμα και να ρουτινιάσεις, η ρουτίνα εν συναρπαστική. Έχει κάτι που σου προκαλεί ένα αίσθημα αγωνιώδους προσμονής για το άγνωστο.

Τωρά εσαντάνωσα σας είμαι σίουρη!

1 Δεκεμβρίου 2014

Rooming Ιn

Εν που τα προχτές που εδιάβασα ένα άρθρο και ήθελα να μοιραστώ και γω την εμπειρία και τις σκέψεις μου για το θέμα και εν ήβρα ώρα. 

Ένας παιδίατρος λοιπόν από Ελλάδα έγραψε ΤΟΥΤΟ το άρθρο σχετικά με τις πρώτες ώρες-μέρες ζωής ενός νεογέννητου και πως αντιμετωπίζεται στην Ελλάδα. Με τον ίδιο τρόπο δυστυχώς που αντιμετωπίζεται ως επί το πλείστον και στην νήσον μας.

Δηλαδή: Γεννούμεν, πιάννει ο/η παιδίατρος το μωρό, σκουπίζει το, ζυγίζει το, κάμνει ότι μετρήσεις/εξετάσεις επιβάλλονται, διά το των νοσοκόμων, ντύνουν το και βάλλουν το μες το κρεβατούιν του με 1000000 κουβέρτες που πάνω. Τζιαι αρκέφκουν τα φλας των φωτογράφων και οι αναρτήσεις τους σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Όπως τα γράφει μπορεί να εν λλίον υπερβολικός. "Ένας θάλαμος γεμάτος μωρά στοιβαγμένα στα κρεβατάκια τους το ένα δίπλα στο άλλο σαν από αόρατο αυτιστικό χέρι, απόλυτα μόνα, ξεκομμένα ξαφνικά από το άλλο τους μισό – τη μαμά τους. Να κλαίνε ομαδικά από άγχος και απόγνωση, να πιπιλίζουν με το ζόρι μπιμπερό που έχουν τους έχει στερεωθεί καταναγκαστικά στο στόμα τους, να κοιμούνται αποξενωμένα από τον κόσμο και παραιτημένα." Οκ εν κλαιν ουλλά μαζί από απόγνωση, άγχος και όλα τα συναφή, αλλά πιστεύκω επήρετε το νόημα. Απλά επήρε το λλίο "πατριωτικά" ο αρθρογράφος προσπαθώντας προφανώς να περάσει το μήνυμα.

Παρόλη την υπερβολή σε κάποια γραφόμενα του, θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί του. Δυστυχώς στην Κύπρο ελάχιστα είναι τα μαιευτήρια που υποστηρίζουν και προωθούν το Rooming In, κάτι το οποίο κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να είναι επιβεβλημένο. Δαμέ έννα μου πείτε καλά καλά για το θηλασμό και δεν είναι σωστά ενήμεροι και υποστηρικτικοί, το Rooming In μας εμάρανε. Πόσο δίκαιο έχει όταν λέει «Έτσι κάνουμε γιατί έτσι μάθαμε!». Παντού ισχύει τούτο. Οποιαδήποτε αλλαγή φοβίζει μας. Λλίοι εν τζιείνοι που ενημερώνονται και τολμούν.

Εγώ ήμουν που τες τυχερές. Γιατί εκτός του ότι γέννησα σε μια κλινική που υποστηρίζει και τον αποκλειστικό θηλασμό αλλά και το Rooming In, είχα δίπλα μου εξαιρετικούς ανθρώπους - από γιατρό, παιδίατρο, αναισθησιολόγο, μαίες, νοσοκόμες κι όλα τα εξτρά. Είχα απίστευτη υποστήριξη, κυρίως στο θέμα του θηλασμού αλλά και στο ότι ήθελα το αστέρι από την πρώτη στιγμή δίπλα μου. 

Κατ' αρχήν με το που γέννησα, έκοψε τον ομφάλιο λώρο ο Mr Hyde και κατευθείαν η παιδίατρος ζύγισε το αστέρι μέτρησε ότι ήταν να μετρήσει και το έβαλε πάνω μου να αρχίσει να θηλάζει, σκεπάζοντας την απλά με ένα σεντονάκι. Επί μιαμιση ώρα περίπου την είχα στο στήθος μου. Με το που πήγα στο δωμάτιο με βοήθησαν οι νοσοκόμες να πλυθώ, ντυθώ κλπ κλπ και μετά πήγε η μαία και μου έφερε το αστέρι. Την είχα δίπλα μου όλο το βράδυ με τις οδηγίες της παιδιάτρου στο τι να περιμένω και πως να το αντιμετωπίσω. Έτσι επεράσαν 3 μέρες με το αστέρι να περνά τις πλείστες ώρες μαζί μας και να τρελλαίνεται να κοιμάται στον ώμο του παπά της (τούτο ακόμα έχει το). Το μόνο που με ενόχλαν λλίο ήταν που εθέλαν να έρτουν ούλλοι στην κλινική να μας δουν. Εγώ ήμουν λλίο αρνητική, αλλά ως συνήθως οι γονείς/συγγενείς παραδοσιακοί κυπραίοι. Απλά όταν είχα επισκέψεις και δεν εθήλαζα έστελνα το αστέριν στο θάλαμο με τα βρέφη. Τούτη θα έπρεπε να είναι η μόνη χρήση του συγκεκριμένου θαλάμου. Να πηέννουν τα μωρά άμα έρκουνται τα σόγια για επίσκεψη.
  
Γι αυτό συμβουλή μου στις μαμάδες to be, σκεφτείτε το λλίο. Στο κάτω κάτω, 3 μέρες μετά τη γέννα θα πάτε σπίτι σας. Τζιαμέ εν έχει ούτε γιατρούς ούτε νοσοκόμες να κάμνουν ότι θα πρέπει να κάμνετε εσείς που την πρώτη στιγμή.

Άλλωστε όπως λέει και στο άρθρο "Το μωρό ανήκει στη μητέρα του. Έχει δικαίωμα να βρίσκεται κοντά – ακόμα καλύτερα, πάνω, αγκαλιά – στη μητέρα του. Ας το αφήσουμε γυμνό, σκεπασμένο μόνο από πάνω με μια κουβερτούλα, κοιλιά με κοιλιά στη μαμά του και ας δώσουμε την ευκαιρία στη φύση να κάνει τα υπόλοιπα."