26 Νοεμβρίου 2014

Το Τρίτο Στεφάνι

Προχτές επήα με τη κολλητή/κουμέρα και είδαμε τη νέα παράσταση του Θ.Ο.Κ., "Το Τρίτο Στεφάνι" του Κώστα Ταχτσή.

Εν επερίμενα η αλήθκεια να ξεπεράσει τόσο πολλά τις προσδοκίες μου. Για ποιόν πράμαν να πρωτοσχολιάσω. Κατ' αρχήν το έργο από μόνο του που ξεδιπλώνει την ιστορία της Ελλάδας στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα. Η δραματοποίηση του Σάββα Κυριακίδη, σε συνδυασμό με τα υπέροχα σκηνικά (Εδουάρδος Γεωργίου), τα κοστούμια (Λάκης Γενεθλής), τη μουσική της Ευανθίας Ρεπούτσικα και τις οδηγίες κινησιολογίας της Λίας Χαράκη, όλα κάτω από τη σκηνοθετική ομπρέλα του Τάκη Τζαμαργιά δημιούργησαν επί σκηνής ένα εκπληκτικό αποτέλεσμα που καθηλώνει. Οι εναλλαγές των εικόνων κεντημένες σαν να είναι βγαλμένες από κινηματογραφική ταινία αλλά και η ροή του έργου, ταξιδεύουν το θεατή, ο οποίος γίνεται ένα με το χρόνο και το χώρο.

Για τις ερμηνείες των ηθοποιών τι να πω. Η Αννίτα Σαντοριναίου έδωσε ρέστα. Εκέντησε, εζωγράφισε όπως θέλετε πέτε το. Ήταν εκρηκτική! Η Στέλλα Φυρογένη άμεση και άρτια. Ο δε Ανδρέας Τσέλεπος ως αφηγητής εξαιρετικός! Όλοι τους όσο μικρός ή μεγάλος και να ήταν ο ρόλος τους, ήταν άψογοι.

ΝΑ ΠΑΤΕ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΤΕ!

Χαίρομαι που παρ' όλο που παίζουν εξαιρετικοί παλιοί ηθοποιοί, υπάρχει πλειοψηφία νέου αίματος. Τούτο εν πολλά αισιόδοξο και ελπίζω να συνεχίσουν έτσι και να ανεβάζουν τέτοιας ποιότητας παραστάσεις.

Και παρ' όλο που είναι μεγάλο σε διάρκεια (3μιση ώρες) εμένα με συνεπήρε. Στο τέλος μάλιστα που βγήκαν επί σκηνής οι ηθοποιοί εγύρευκα χαρτομάντηλα. Εσυγκινήθηκα. Ίσως επειδή έβλεπα ένα συμμαθητή και φίλο των εφηβικών χρόνων, πρωταγωνιστή, να στέκεται επάξια στο πλευρό μεγάλων μορφών του θεάτρου.

Μπράβο Ανδρέα!

14 Νοεμβρίου 2014

Τζου

Θυμούμαι πριν έξι χρόνια που στη ζωή μου εν είχε και τίποτε το συνταρακτικό. Επήεννα δουλειά, εσχόλανα απόγευμα, επήεννα σπίτι (στο πατρικό) τζι εποσκολιούμουν ποτζιή ποδά. Η έννοια μου ήταν η δουλειά, κανένας καφές και φυσικά κάθε παρασκευή/σάββατο club. Ωσπου τζιαι τζείνη την ημέρα σαν ήμουν προσηλωμένη στον υπολογιστή χτυπά το τηλέφωνο μου. Θωρώ πάνω γράφει Χ....Π..... τάδε έφη η αρφή της κολλητής/κουμπάρας/αδερφής. ΑΜΑΝ!!! Απαντώ αν και ήμουν σίγουρη τι με ήθελε! "Mademoiselle.... εεεεε γεννούμεν......" Ξαπολώ τα όπως ήταν, με γειά σας με χαρά σας εν είπα του μάστρου και πάω στην κλινική. Ώρες αναμονής και επιτέλους γύρω στις 7:30 το βράδυ αποφάσισε να μας κάμει ντού!!! Θυμούμαι που εφκήκεν ο κουμπάρος τζιαι εκράταν την αγκαλιά τζιαι εν εφαίνετουν μες τα χέρια του. Το μικροσκοπικό μας πλασματάκι. Εννοείται ότι μολις την είδα εκολύμπωσεν ο τόπος τζιαμέ που εστέκουμουν.

Η Τζου μου η πανέμορφη! (Έννεν το όνομα της, έτσι τη φωνάζω εγώ) Που τζείνην την ημέραν η ζωή μου εν ήταν ίδια. Η έννοια μου κάθε μέρα ήταν να σχολάσω και να περάσω που το σπίτι τους να τη δω. Να την κρατήσω λλίο, να την αγκαλιάσω, να τη μυρίσω... Εν που τότε που εκτύπησεν αλόπως το βιολογικό μου ρολόι τζιαι εν το κατάλαβα. Τες ημέρες που έλειπεν ο κουμπάρος στο εξωτερικό επήεννα τζιαι μείνισκα μαζί τους για να μεν εν μόνη της η κουμέρα. Τζιαι κάποτε μετά που το ξενύχτι έπιανα το πρωί το μάστρο μου τζιαι ελάλουν του ότι είμαι άρρωστη για να μείνω να περάσω ούλλη τη μέρα μαζί της. 

Ένα χαρισματικό μωρό, που όσο μεγαλώνει επιβεβαιώνει μου τους λόγους του την αγαπώ τόσο. Αν εμπορούσαμε να δούμε την αύρα της σίουρα θα εβλέπαμεν ένα έντονο, εκτυφλωτικό λουλακί να εκπέμπεται που γυρόν της. Με αντίληψη πολλά έντονη από βρέφος και με δύο μάτια τεράστια να παρατηρούν και να επεξεργάζονται τα πάντα. Με καθαρή ομιλία από πολύ μικρή και με προσωπικότητα που δεν αφήνει περιθώρια να περάσει απαρατήρητη. Ηγετική, πεισματάρα, και ενίοτε πελλονευρική (τούτο εφύσισα της το εγώ κρυφά). 

Τι να πρωτοθυμηθώ. Ας πούμεν ην ημέραν που έκλειεν 2 χρονών, έπιασα τη κουμέρα να της ευχηθώ τζιαι να της πω ότι έννα περάσω το απόγευμα (όπως σχεδόν κάθε μέρα) να τη δω και να της δώσω το δώρο της. Τζιαι λαλεί μου μεν φοηθείς που έννα τη δείς. Έππεσε τζιαι έχει ένα καρούμπαλο ΝΑ! στο δόξα πατρί. Πάω τζιαι γω, μπαίνω μες το δωμάτιο που έπαιζεν (ήταν τζιαι γραφείον) τζιαι φιλώ την, εύχουμαι της τζιαι λαλώ της "μα Τζου μου τι έπαθες". Τζιαι λαλεί μου "Να σου (δ)είξω"... Πιάνει ένα σκαμπό τζιαι κάμνει μου αναπαράσταση "Έβαλα (σ)καμπό μπ(λ)έ, (β)γώ κομπιούτε(ρ) (δ)ουλέψω, έπεσε (σ)καμπό, έπεσα κι εγώ". Ε τζιαμέ αντιλαμβάνεστε ότι έθελα δίμμαν. 

Γιατί οι ανεπανάληπτες ατάκες της, όταν εγεννηθήκαν τα δίδυμα;  Που αρνούνταν να τους αποκαλέσει με τα ονόματα τους. Η ζήλεια έδινε κι έπαιρνε. "Μαμά ο π(ρ)άσινος κ(λ)αίει" (εφορούσεν πράσινο φορμάκι το μωρό) ή με σκυμμένο το κεφάλι να παρατηρά τον έναν από τους δύο "Μαμά α(υ)τός είν' ο χέ(σ)της;" (εγέμωνεν τα συχνά και σε ποσότητες). Εμείναν στην ιστορία.

Εχτές έκλεισεν 6 χρονών. Μάνι μάνι. Τζιαι εξελίσσεται σε ένα δυναμικότατο, χαρισματικότατο, δημιουργικότατο και πελλό γεναικούι. Τζιαι παρόλο που λατρεύω τα δίδυμα τρελλά κι αλλοπαρμένα αγόρια μου, εκείνη θα είναι πάντα μια αδυναμία.  Τζιαι χαίρουμαι πάρα πάρα πολλά γιατί δείχνει πολλή αδυναμία στο δικό μου το αστέρι. Αλλά τζιαι το αστέριν μου έχει την σαν πρότυπο.

Τζι αν κάποτε τύχει να το διαβάσεις τούτο... να θυμάσαι.... "ότι και να γίνει θα είσαι πάντα η Τζου μου!"

*Αν πασπατέψει τα blogs η κουμέρα τζιαι θκιαβάσει το τούτο, επροδόθηκα μόνη μου - αλλά χαλάλι. Όλα για τη Τζου μου, όλα!

11 Νοεμβρίου 2014

10-11-12

Η πιο ωραία σειρά αριθμών ever! 

Ούλλοι ελαλούσαν μου μπράβο εθκιάλεξες την. Εν την εθκιάλεξα εγώ. Εσύ την εθκιάλεξες αστέριν μου. Εσύ αποφάσισες τούτην την ημέραν να κάμεις εμένα τζιαι τον παπά σου τους πιο "γεμάτους" ανθρώπους. Τζιαι έσιει μάνι-μάνι 2 χρόνια! 

Εύχομαι να έσιεις μιαν ζωήν γεμάτην υγείαν, αγάπην, δημιουργικότηταν τζιαι να είσαι πάντα τόσο "γεμάτη" όσον κάμνεις εμένα τζιαι τον παπά σου. 

Τζιαι εύχομαι να έρτει σύντομα μια ωραία σειρά αριθμών για ούλλες όσες θέλουν να γίνουν μάνες. Τζιαι ούλλες οι μάνες να νιώθουν όπως εγώ.

ΓΕΜΑΤΕΣ!