29 Σεπτεμβρίου 2014

Εκλαμουρίσετε με πάλε

Κάθουμαι αχάπαρη (όι εσύ κόρη) και συγκεντρωμένη στον υπολογιστή και μπαίνει φουρκαστός ένας κύριος με μιαν γλάστραν παραμάσχαλα με ΤΕΛΕΙΑ κυκλάμινα. Λατρεύω κυκλάμινα!

Για τη Mademoiselle Hyde λαλεί μου. Το μόνο που κατάφερα να του πω ήταν ένα σιγανό ευχαριστώ. 

Κύριε Ελέησον, ποιός μου πέμπει φκιόρα. Οι παραπάνω επιάν με ήδη τηλέφωνο. Λαλείς να τον επιάν τα ρομαντικά του τον Mr Hyde? Μάνα μου ρε το μωρό μου. Παιρνούν κλάσματα δευτερολέπτου. Μα να τον πιάουν τα ρομαντικά έτσι ώρες και μάλιστα στη δουλειά; Απο και Κλείεται. Πιάνω το φάκελο και ανοίω τον.

Χρόνια Πολλά και ότι επιθυμείς! Γ & Π.

Ε τωρά λούνεσαι τα οξά εν τα λούνεσαι; Εγώ προσωπικά λούνουμαι τα κι ας έχει και 3 πλάσματα μες το γραφείο και ας εν και ο Διευθυντής πόξω που την πόρτα. 

Ήταν ανάγκη να μου πέψετε φκιόρα που την Αγγλία? Ντα, εν ήρταν που την Αγγλία, ήρταν που ένα ανθοπωλείο δαμέ πάρακατω, αλλά την παραγγελία εκάμετε την που τη ξενιθκιά. Γ@μ&#^νη Ξενιθκιά. Τζιαι ούλλοι εσείς που εκαταστρέψετε τη νεολαία τούντου τόπου και πέψετε την στες Αγγλίες, τες Αυστραλίες, τες Σουηδίες κι όλες τις Αηδίες. 

Εγώ θέλω τα μωρά μου ΔΑΜΕ έτσι μέρα. Να μου φέρνουν τα φκιόρα οι ίδιοι. Ακούτε;

Η ευχή μου σήμερα μπορεί να εν εγωιστική. Του χρόνου εύχομαι να μου φέρετε εσείς τα φκιόρα. Θέλω να σας θωρώ τζιαι να σας τζίζω την ώρα που να μου λαλείτε χρόνια πολλά.

Αγαπώ σας!

22 Σεπτεμβρίου 2014

Αλήθεια ή ψέματα

Εμιλούσα πριν λλίο με τη ξαδέρφη/κουμέρα/κολλητή στο τηλέφωνο τζιαι έφερε η κουβέντα τες νούννες τζιαι συγκεκριμένα τη νούννα του γιού της.

Ανοίγει παρένθεση
Η ξαδέρφη/κουμέρα/κολλητή έχει ένα γιο 5 χρονών τον οποίο εβάφτησε μια φίλη της κολλητή για χρόνια . Είχαν γνωριστεί στο εργασιακό περιβάλλον τζιαι κολλήσαν αμέσως. 
Κλείνει η παρένθεση

Εγώ ντάξ εν είχα πολλά πάρε δώσε με τη συγκεκριμένη κοπέλλα αλλά οκ αφού ήταν κολλητή της κολλητής, την ήξερα, βγαίναμε με κοινές παρεές, ως εκεί. Η σχέση τους είχε πολλά σκαμπανευάσματα σε όλη την πάροδο των κατά τα άλλα κολλητών χρόνων τζιαι γι αυτό όταν μας ανακοίνωσε ότι τελικά θα της δώσει το μωρό να το βαφτίσει ήμασταν όλοι λίγο αρνητικοί. Ήμασταν όλοι της άποψης ότι έπρεπε να το βαφτίσει η αδερφή της, η οποία επίσης το ζήτησε, τζιαι η οποία σημειώστε ότι ως νηπιαγωγός είναι κολλημένη με τα μωρά, τα λατρεύει τζιαι όταν γεννήθηκε το συγκεκριμένο μωρό είδαμε τζιαι πάθαμε να τη συνεφέρουμε τζιαι να μην πλαντάξει στο κλάμα. Ακόμα τζιαι σήμερα η αδυναμία της προς το συγκεκριμένο μωρό εν εμφανής τζιαι καλά κάνει.

Αυτή που λέτε η νούννα ήταν πάντοτε λλίο... ανισόρροπη να την πω, παράξενη να την πω, ανώριμη να την πω.... Βάλτε ούλα μαζί κάτι θα φκεί. Σαν νούννα η αλήθκεια ένι ότι ήταν πολλά οκ μέχρι ενός σημείου. Ερχόταν σε εβδομαδιαία βάση να δει το μωρό, του έφερνε δωράκια, έκανε μαζί του διάφορα κλπ κλπ. Δεν ήταν η τυπική νούννα του Χριστούγεννα, Πάσχα, γενέθλια. 

Από ένα σημείο τζιαι μετά, τζιαι αφού βάφτισε ακόμα ένα μωρό, άρχισε η απομάκρυνση. Έκαμε τζιαι διάφορες ματσουτζιές προς τη ξαδέρφη τζιαι προς το μωρό, μέχρι που έφτασαν πρόσφατα στο σημείο να παρεξηγηθούν - δεν κατάλαβα τζιαι πολλά γιατί ακριβώς - τζιαι τωρά εν εξαφανισμένη τζιαι εξήχασεν ότι έχει βαφτιστικό. Η ξαδέρφη προσπάθησε για χάρη του μωρού να κατευνάσει τα πνεύματα, ζητώντας η ίδια συγνώμη για τυχόν λάθη που έκαμε αλλά η άλλη ανένδοτη. Εδήλωσε μάλιστα ότι δεν θέλει να έχει σχέση με τη ξαδέρφη αλλά το μωρό νταξ όποτε θέλει έννα συμβιβαστεί τζιαι έννα έρκεται να το πιάνει να το παίρνει παιδότοπο. "Να συμβιβαστεί;;;;;"

Τζιαι που καταλήγουμε; 

Τι να πει τωρά η ξαδέρφη του μωρού. Το μωρό εν συνηθισμένο να τη θωρεί συχνά. Να κάμνει πράματα μαζί της. Πως να του πει τωρά ότι ξέρεις αγάπη μου η νούννα εν θέλει να έρκεται πλέον; Φυσικά από ότι μου είπε, έχει πολλές μέρες που το μωρό δεν τη συναφέρνει ούτε τζιαι την ζητά για κάποιο παράξενο λόγο. Μήπως εν ένστικτο; Εν ξέρω. Το θέμα είναι πως να διαχειριστεί την κατάσταση τώρα που κακά τα ψέματα πονά τζιαι την ίδια. Γιατί εκτός που το τί αντίκτυπο θα έχει στο μωρό, ήταν τζιαι φίλη της, τζιαι το να χάνεις ένα φίλο, τζιαι μάλιστα κολλητό, για μαλακίες, έννεν τζιαι το καλύτερο. 

Η ίδια λέει πως προτιμά να του πει με τρόπο την αλήθεια. Εν θέλει να του πει ψέματα. Εγώ είπα της να το καθυστερήσει λλίο. Εν ξέρω κατά πόσο εν εύκολο τωρά για το μωρό να το αντιληφθεί τζιαι να το δεκτεί. 

Συγκεντρωθείτε μάνες και μή των blogs! Ακούω!!!

12 Σεπτεμβρίου 2014

10 χρόνια πριν...

Πριν 10 χρόνια τέτοιες μέρες σηματοδοτούσαν ένα νέο σημαντικό ξεκίνημα για μένα. Έφυα για μέρη μακρινά κι ονειρεμένα. Τούτη η απόφαση επάρθηκε όι και τόσο συνειδητά που μένα. Η αλήθκεια ένι ότι εν ήθελα αρχικά να πάω. Εφοούμουν.  

Τότες ήμουν μια μιτσιά γεμάτη φοβίες τζιαι ανασφάλειες. Είχα μόλις τελειώσει το πρώτο μου πτυχίο στη νύφη του Θερμαϊκού και ήρτα πίσω κουρασμένη και καταφατσελλωμένη, κυρίως συναισθηματικά. Κατ' αρχήν άφησα μιαν πόλη που ελάτρευα και λατρεύω, άφησα φίλους, αναμνήσεις και πολλά άλλα. Εκτός που τούτον όμως είχα και τον χωρισμόν από τον πρώτον μεγάλον έρωταν (εδώ με δεκαθκιάζουμεν, καθότι που επήες τζι έδωκες κόρη μου - εν για τούτο που έκαμνες έτσι;). Τέσπα. Να φανταστείτε τόσο φοητσιάρα ήμουν που ακόμα και σαν φοιτήτρια αρνούμουν να κυκλοφορήσω μόνη μου νύχτα. Έπρεπε πάντα να έχω κάποιον μαζί μου ως τη πόρτα του σπιτιού μου. Ακόμα και για να φύω ασπούμεν που τη ξαδέρφη μου (της οποίας το σπίτι ήταν στη διπλανή πολυκατοικία - δηλαδή 20 μέτρα απόσταση), εκατέβαζεν με κάτω και έβλεπεν με ώσπου να μπω μέσα. Τόσον πρόβλημα.

Οπότε το τελευταίο πράμαν που εσκέφτουμουν ήταν κι άλλες σπουδές και μάλιστα μόνη μου στην άλλην άκρην του κόσμου. Εννοείται ότι έπρεπε να γίνουν διαδικασίες πολλές τις οποίες εμερίμνησα (και κυρίως ο πατήρ) να γίνουν στην ώρα τους. Αιτήσεις, επιστολές, recommendation, εγγραφές, βίζες, η σάρα η μάρα και το κακό συναπάντημα. Αφού λοιπόν εκανονιστήκαν τούτα ούλλα ήβρεν μας το καλοκαίριν τζιαι εγώ τέλος Αυγούστου το πολύ αρχές Σεπτεμβρίου έπρεπε να μετοικήσω. Ώσπου εκόντευκε ο τζιαιρός έπιανε με το σάραλλίκι. 

Αποκορύφωμα: Αμερικάνικη Πρεσβεία για βίζα.

Πήρα μαζί μου όλα τα απαραίτητα πιστοποιητικά τζιαι τζιαμέ μου εζήτησαν μόνο να συμπληρώσω μιαν αίτηση νομίζω η οποία σε κάποια φάση ρωτούσε για το nationality. Έβαλα κι εγώ κυρρρρία Greek-Cypriot. Που ήρτεν η σειρά μου κι έπιασεν την το ένα το Αμερικανάκι να την δει, επρόσεξε το, εχαμογέλασε μου και λαλεί μου "this is not needed" τζιαι σβήνει το Greek. Τζιαι λαλώ του τζιαι γω "but it says nationality not citizenship". Εξαναχαμογέλασεν μου αλλά εν είπεν τίποτε. Λαλεί σου έννα συζητώ με την πελλή τωρά; Εν τω μεταξύ η συγκεκριμένη αίτηση έκαμνεν και διάφορες ερωτήσεις του στυλ "εκάμετε στρατιώτης;" ή "ξέρετε να χειρίζεστε όπλο;" ή το καλύτερο "ξέρετε να φτιάχνετε αυτοσχέδια χειροβομβίδα;" Ε κανεί ολάν. Τζι' αν έξερα ήταν να σου πω χαρωπή χαρωπή ναι ξέρω τζιαι είμαι τζιαι ανηψιά του Μπίν; Κύριε Ελέησον τούντα πλάσματα. Τέσπα. Πάω πάρακάτω σε ένα άλλο Αμερικανάκι, πιάνει τα χαρτιά μου θωρεί τα, βάλλει κάμποσες στάμπες τζιαι αρκέφκει τζιαι ρωτά με διάφορα μεταξύ των οποίων:

A:So you are going to the US for your Master's?
ΜΗ: Yes (Ψαρωμένη)
Α: Where did you study?
MH: In Greece, Salonika
A: Oh nice. How was it there?
MH: It was great! (Πορωμένη με την αγαπημένη Σαλόνικα)
Α: Why do you want to go to the US then?

Ούτε που αθθυμούμαι τι του απάντησα. Τι να απαντήσω στο Αμερικανάκι τζιαι να καταλάβει; Έτο αλόπως είπα του, ε μα η χώρα σου εν η γη της επαγγελίας, να μεν πάω τζιαι γω; Τζιαι εχάρηκεν αλόπως τζι είπε μου ΟΚ έλα σε μιαν εφτομάν να πιάσεις τη βίζα σου. 

Ενιγουέης.

Δαμέ θα κάμω μιαν παρένθεση για να πω ότι καταλυτικός παράγοντας για να φύω ήταν ο πατήρ. Τζιαι είναι ένα πράμα για το οποίο θα τον ευγνωμονώ μια ζωή. Εκείνος επέμενε τζιαι επίεσε για να το κάμω. Γιατί έβλεπε ότι μόνο έτσι ήταν να γλυτώσω που τη φυλακή που εμπήκα μόνη μου. Ο πατήρ τζιαι ο θείος μου, ο οποίος εν μόνιμος κάτοικος Αμερικής 30 χρόνια τώρα με την οικογένεια του, τζιαι ο οποίος με εφιλοξένησε δύο χρόνια τζιαι με είχε σαν κόρη του. Τζιαι τους ευχαριστώ ξανά ακόμα τζιαι που δαμέ δημόσια αλλά ανώνυμα.

Τζιαι έρκεται ο καιρός να φύω. Μα που να φύω να πάω. Εγώ δαμέ καλά καλά να κυκλοφορήσω σαν άνθρωπος εν το κάμνω τζιαι έννα πάω στη Μητρόπολη του κόσμου - βλέπε ζούγκλα; Ο κύβος ερρίφθη όμως. Εμπήκα μες το αεροπλάνο στο οποίο ευτυχώς κατά τύχη εταξίδευε και μια οικογενειακή φίλη των θείων μου, η οποία ήταν μεγάλη βοήθεια εκείνες τες πρώτες στιγμές. Στο αεροδρόμιο της Νέας Υόρκης με περίμενε η κολλητή και νυν κουμπάρα που ήταν εκεί ήδη 6 μήνες με τον νυν κουμπάρο τζιαι με πήγαν σπίτι τους, σε μιαν από τις ομορφότερες περιοχές η αλήθκεια, όπου τζιαι έμεινα τις πρώτες μέρες μέχρι να επιστρέψουν οι θείοι από τις διακοπές τους. Τζιαι τούτες οι πρώτες μέρες μαζί τους ήταν πάλε καταλυτικές γιατί ηρέμησα τζιαι είδα τα πράματα αλλιώς. Επήα στο πανεπιστήμιο, εγνώρισα τους καθηγητές (άλλη νοοτροπία - άλλη κλάση ρε φίλε) τζιαι τους συμφοιτητές μου τζιαι επήρα τα πάνω μου. Εν ήμουν η μόνη χαμένη. Είχεν πολλούς.

Μ' αυτά και μ 'αυτά a new era had begun! Μια εποχή για την οποία νιώθω ευγνώμων τζιαι πολλά τυχερή που την έζησα. Μια εποχή που θα μείνει στη μνήμη μου ως μια εκ των ωραιότερων της ζωής μου. Μια εποχή που εγέννησεν τη Mademoiselle Hyde που εν έχει καμίαν σχέση με τον προηγούμενο εαυτό της. Η μιτσιά που εφοάτουν να κυκλοφορήσει, αλώνιζεν το Manhattan τζιαι τη Νέα Υόρκη μέρα νύχτα. Αν τζιαι ήταν πολλά ψυχοφθόρο και κουραστικό να είσαι ένα μηδενικό στα εκατομμύρια, μαθαίνει σου πολλά. Κάμνει σε ατσάλινο. Την τελευταία φορά που έκαμα τη διαδρομή Πανεπιστήμιο - Σπίτι, εκάθουμουν μες το subway και έκλαια όπως το μωρό. Έφυεν ένα βάρος που μέσα μου αλλά εγκαταστάθηκε απέραντη ευγνωμοσύνη τζιαι δύναμη για τζείνα που έζησα.

Ευχαριστώ παπά.