27 Ιουνίου 2014

Γαμισιάτικα

Τον τελευταίον καιρόν κατακλιζούμαστε που γάμους. Είμαι σίουρη κι εσείς το ίδιο. Γεμώνουμε το ψυγείο προσκλητήρια τζιαι στο τέλος κάμνουμεν ξεκαθάρισμα σε ποιους θα πάμε. Το περασμένο Σάββατο παντρεύτηκε μια πολύ καλή φίλη. Αυτή για την οποία σας είχα πει ΔΑΜΕ

Τελικά πόσες οπτικές γωνίες έχει για να δεις το γάμο. Εκαταντήσαμε ως επί το πλείστον να θεωρούμε το γάμο υποχρέωση και αγγαρεία. Και στους περισσότερους γάμους που πάμεν εν αγγαρεία. Διότι άτε να ντυθείς να στρολιαστείς για να πάεις 10 λεπτά να χαιρετήσεις ένα ζευγάρι που πιθανόν να μεν το ξέρεις ή άτε το πολύ πολύ να το είδες καμιά θκυό φορές. Τούτον το γάμον όμως είδα τον με άλλο μάτι. Με το ίδιο μάτι που είδα και το γάμο των δύο κουμέρων μου και με το ίδιο που θα δω το γάμο ενός πολύ πολύ αγαπημένου φίλου τον Ιανουάριο που μας έρχεται. 

Ήμουν κοντά της από την ώρα που εντύνετουν. Στα "αλλάματα" όπως τα λαλούμεν. Μόλις την είδα ντυμένη νύφη έκλαψα. Έκλαψα που χαρά. Ήταν που τις ομορφότερες νύφες που είδα EVER. Είναι εκ του φυσικού της πολύ ωραία κοπέλα αλλά νομίζω ότι τα δικά μας άτομα λίγο πολύ τα βλέπουμε ομορφότερα. Η όλη διαδικασία του "αλλάματος" ήταν πολλά συγκινητική και το ίδιο και το μυστήριο. Εν ξέρω αν είμαι γενικότερα κλαμούρα αλλά ένιωσα απέραντη συγκίνηση και αγάπη για τούτη την όμορφη κι ευτυχισμένη στιγμή στη ζωή της. Αργότερα στο πάρτυ δε, το διασκεδάσαμε τα μάλα. Ένα κανονικότατο reunion από το σχολείο. Αν πηγαίναμε και νωρίτερα ακόμα να δείτε. Ας όψεται το αστέριν. Τέσπα.

Κατά καιρούς, όσο ακόμα ήμουν ελεύθερη (και ουχί πολιορκημένη), θα ελάλεν κάποιος ότι μπορεί να εκφράζουμουν αρνητικά για το γάμο. Ελαλούσαν μου "και στα δικά σου" και απάντουν τους "είμαστεν εντάξει". Εν εκφράζουμουν αρνητικά. Μπορεί να ήταν μια αντιμετώπιση επιθετικής άμυνας (άτςςς). Απλά τον καιρό που το άκουγα κατά κόρον τούτο, ο γάμος ήταν το τελευταίο πράμαν που εσκέφτουμουν. 

Μετά που έμεινα έγκυος, άρχισαν εννοείται και οι πιέσεις από διάφορες κατευθύνσεις για να παντρευτούμε με τον Mr Hyde. Εβάλλαμεν (και βάλλουμεν) που το ένα και εφκάλλαμεν (και φκάλλουμεν) που το άλλο. Δεν είναι ότι δεν θα παντρευτούμε ποτέ. Κανένας δεν είπε κάτι τέτοιο. Είχαμε και έχουμε σχέση ναι. Δεν ήταν στα σχέδια μας να παντρευτούμε όμως. Όχι ακόμα. Εκάμαμεν και ένα μωρό. Ωραία. Αυτό δεν αλλάζει το γεγονός τούτο όμως. Γιατί να αλλάξω τα σχέδια μου επειδή ήρτε το μωρό. Διερωτούμε με κάποιες που σιασιάρουν να παντρευτούν μόλις μείνουν έγκυες ή παν στην εκκλησία με την κοιλιά τούρλα. Γιατί; Αν γεννήσεις και εν παντρευτείς εν θα έχει παπά το μωρό; Γέννα το μωρό και με το πάσο σου μετά παντρεύτου. Καταλαβαίνω το όταν εγίνετουν πριν 300 χρόνια. Άλλη νοοτροπία τότε, άλλη τωρά. Υπάρχουν και αυτοί που λένε είμαστε παραδοσιακοί τύποι. Τι σημαίνει παραδοσιακός. Προτιμάς να ταλαιπωρείσαι με την κοιλιά στο στόμα για να είσαι παντρεμένη όταν γεννήσεις και να έχει πατέρα το μωρό; Έχω σου πιο εύκολο τρόπο και πιο φτηνό. Πρωτοκολλητείο. 10 λεπτά που τη ζωή σου και με μόνο 4 ευρώ. Πούντες 40000 που έφαες να κάμεις γάμο.

Αρχίσαν και μετά τη γέννηση του αστεριού τα τροπάρια του στύλ "ε άτε να αρχίσετε σιγά σιγά να κανονίζετε κι εσείς το γάμο" ή "εντάξει τωρά που ηρεμήσετε ορίσετε ημερομηνία;" Εεεε όι! Δεν ήταν στα σχέδια μου και δεν πρόκειται να το κάμω αφού δεν επηρεάζει αρνητικά τη ζωή μου ή του μωρού μου. Όταν θέλουμε ΕΓΩ και ο MR HYDE θα το κάμουμε. Εν θα μπω στη διαδικασία να μουρμουρώ του Mr Hyde ότι έχουμε ένα κοπελλούι και εν είμαστε παντρεμένοι. Ναι εν είμαστε. So what! Είμαστε όμως ευτυχισμένοι. Και είμαι σίουρη ότι είμαστε πολλά πιο ευτυχισμένοι που πολλά ζευγάρια που εν παντρεμένα. Προτιμώ να νιώσει εκείνος έτοιμος και ότι θέλει να μπει στη διαδικασία και να μου το ζητήσει εκεί που δε το περιμένω. Σ' αυτό είμαι κι εγώ παραδοσιακή.

Ξεκαθαρίζω. Δεν είμαι εναντίον του γάμου. Θέλω να παντρευτώ. Αλλάζουν οι συνθήκες της ζωής, αλλάζουν και οι προτεραιότητες και τα θέλω. Παλαιότερα μπορεί και να σου έλεγα δεν θέλω χωρίς να ξέρω πραγματικά γιατί. Τώρα ξέρω ότι θέλω. Αλλά θα το κάμω ΟΤΑΝ ΚΑΙ ΟΠΟΤΕ ΘΕΛΩ. Εν υπάρχουν χρονικά deadlines και πρέπει για τούτο. 

Άλλωστε οι αγαπημένοι του αστεριού Mickey Mouse και Minnie Mouse βγαίνουν από το 1928 και ακόμα να παντρευτούν!

22 Ιουνίου 2014

Σκόρπιες σκέψεις

Έχει που την ημέρα που έγινε το φονικό που ακούω ποτζιή ποδά απόψεις, διαβάζω άρθρα, θωρώ στην τηλεόραση εκπομπές με διάφορους ειδήμονες και μη, να μιλούν και να αναλύουν, να αναλύουν, να αναλύουν.  
 
Κανένα συμπέρασμα. Ο καθένας λαλεί τα δικά του, αναλύει που τη δική του σκοπιά αλλά συμπέρασμα κανένα. Τζιαι έννα μου πεις ήντα συμπέρασμα θέλεις. Ακριβώς. Εν έχει συμπέρασμα δαμέ. Για μένα, το γεγονός εν έναν. Ένας πελλός επήεν τζιαι έπαιξεν την γυναίκα τζιαι τα μωρά του. Εν ξέρουμε τι εσυνέβαινε μες την οικογένεια ούτε τι είχε μες τον πειραγμένο νου του ο συγκεκριμένος. Εμένα ο νους μου εν το χωρεί πάντως. Άτε πας τα νεύρα του έπαιξεν τη γυναίκα του (προς Θεού εν το βρίσκω νορμάλ), αλλά να σκοτώσει το 7χρονο και να τραυματίσει το 14χρονο παιδί του; Εν ασταθής. Εν ψυχοπαθής. Εν πελλός. Τέλος. Εν εξηγείται διαφορετικά. 

Το να λαλούμεν φταίν τα G3 που εν μες τα σπίθκια εν και διορθώνει κάτι. Και ποια G3; Εν πρώτη φορά που γίνουνται ενδοοικογενεικά εγκλήματα με όπλο; Με κάθε είδους. G3, κυνηγετικά, μαχαίρια you name it. Άμα ο άλλος εν phycho έννα έβρει τρόπο. Οκ ήβρε εύκολο τρόπο με το όπλο που είχε νόμιμα σπίτι του γιατί ήταν έφεδρος. Με την ίδια νομιμότητα έχουν όπλο και οι κυνηγοί. Με την ίδια νομιμότητα έχει και ο κασάπης ππάλες για να κόφκει τα κρέατα. Τούτο εν σημαίνει ότι ούλλοι εν πελλοί τζιαι έννα κασαπέψουν κόσμο. 
 
Θυμούμαι που τζι' ο παπάς μου είχεν το σπίτι το όπλο. Εμείς εν εξέραμεν που το εφύλαεν. Εθωρούσαμεν τον καμιά θκυό φορές το χρόνο που το έφκαλε να το καθαρίσει γιατί ήταν να πάει στρατό. Έννα μου πείτε τότε τα πράματα ήταν διαφορετικά. Ήταν δεκαετίες '80 και '90 και είχε ακόμα θερμά επεισόδια (Ίμια, Ισαάκ-Σολωμού). Αλλά πάλε. Κάθε χώρα χρειάζεται αμυντική θωράκιση τζιαι ειδικά εμείς στην περιοχή που είμαστε (ένα καζάνι που βράζει) τζιαι με τους μόγγολους μες τα πλευρά μας. Το θέμα ένι ότι πλέον κανενού εν το λαλεί η ψυσιή του τζιαι η Εθνική Φρουρά αγρόν ηγόρασε. Προχτές ο Mr. Hyde επήεν τάχα άσκηση ΔΗΜΗΤΡΑ, η οποία εν τέλει ακυρώθηκε και απλά επήεν το πρωί, έφαεν την ώρα του πουκάτω που τες τερατσιές τζιαι τούτον ήταν. Οπότε ναι η Εθνική Φρουρά θέλει αναδιοργάνωση. Που τη ρίζα. Και η ρίζα δυστυχώς εν σαπισμένη. Λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο που το 1974 και αντί να αναβαθμίζεται, υποβαθμίζεται ενώ οι άλλοι δαμέ δίπλα εδρατζιάσαν. Το πρόβλημα της Εθνικής Φρουράς εν γενικόν, έννεν τα G3. Μπορεί με μια σωστή αναδιοργάνωση και λειτουργία της Εθνικής Φρουράς, να κριθεί ότι όντως πλέον εν χρειάζεται να τα έχουν σπίτι οι έφεδροι. Αλλά τούτο εν θα το κρίνω εγώ ούτε ο καθένας μας. Θα έπρεπε να το κρίνουν και να πράξουν ανάλογα οι ειδικοί. 

Στην Αμερική προφανώς και χρειάζεται απαγόρευση της οπλοκατοχής. Ή τουλάχιστον απαγόρευση της ανεξέλεγκτης οπλοκατοχής. Κάθε μέρα κάτι γίνεται. Αλλά τζιαμέ το πρόβλημα έλαβεν τεράστιες διαστάσεις. Εν υπάρχει έλεγχος. Ο καθένας μπορεί νόμιμα να κρατεί όπλο τζιαι να ματζιελεύκει. 

Τέσπα. Το bottom line ένα ένι. Εσκοτωθήκαν τρία πλάσματα εκ των οποίων ένα παιδάκι και ετραυματίστηκε αλλό ένα. Έγινε τέλος. Πρέπει οι αρμόδιοι να δουν πως εκαταλήξαμε σε τέτοια περιστατικά και να ληφθούν μέτρα. Το σημαντικότερο όμως εν ότι τζείντο μωρό που επέζησε έννα θυμάται. Ούλλοι εκάμναν την ίδια ευχή. Μακάρι να τα καταφέρει και να επιζήσει. Ναι κι εγώ τούτον ευχήθηκα. Εν άκουσα κανένα να προβληματιστεί όμως πέρα που τούτο. Ένας έφηβος έννα θυμάται τον παπά του να σκοτώνει τη μάνα του και την αρφή του, να παιζει πισώπλατα τον ίδιο και να αυτοκτονεί. Τι ζωή πέρα που τούτο. Τι ζωή.  

10 Ιουνίου 2014

Επιλογές

Έπαιζεν πριν λίο στο ράδιο το "Καλημέρα καινούργια μου αγάπη" της Βίσση. Και κάμνω flash-back και έρκεται στο μυαλό μου η εικόνα εμού και της "θείας" μου στο αυτοκίνητο να πηγαίνουμε Astoria και να παίζει το συγκεκριμένο κομμάτι. Τούντην εικόνα εν θα την ξεχάσω ποττέ. Τζείνη τη στιγμή ένιωθα ελεύθερη, πολλά τυχερή τζιαί πολλά ευτυχισμένη.

Ανοίγει παρένθεση
(Τούντο τραγούδι παρ'όλο που εν 1000 χρονών εσύνδεσα το με την τότε εποχή της ζωής μου λόγω τζείνης της στιγμής. Ήταν η εποχή που έκαμνα καινούργιες αρχές γενικότερα. Η εποχή που έφυα να πάω σε μέρη μακρινά κι ονειρεμένα. Τότες, εκτός που το γεγονός της μετοίκησης στην άλλη άκρη του κόσμου άρχιζε και μια νέα σχέση στη ζωή μου. Είχε τελειώσει επώδυνα ένα χρόνο πριν μια μακροχρόνια σχέση και τότε τσούπ ξαναερωτεύκουμαι. Εθκιάλεξα λάθος εποχή όμως αφού εγώ έπρεπε να φύω και μάλιστα να πάω κάπου πολλά μακριά. Εν με έκοφτε όμως. Και στην αρχή ούτε τζείνον. Η σχέση εν εκράτησεν τελικά αλλά that's life. Εν πειράζει.) 
Κλείνει παρένθεση.

Ο συνειρμός μου εξεκίνησε που ένα τραγούδι και τη νέα εποχή της ζωής μου τότε. Επροχώρησε στο ότι εγώ ήμουν πολλά μακρία και εκείνος επέλεξε τελικά κάτι άλλο. Αρχικά εκάμναμεν όνειρα ότι μπορεί και να έρκετουν να με έβρει. Είχε και κείνος πολλούς συγγενείς στο Αμέρικα. Και εσκέφτουμουν ότι μπορεί και να έρκετουν. Αν έρκετουν μπορεί και να έπαιρνα και γω την απόφαση να μείνω να δουλέψω. Άρα εν θα έρκουμουν Κύπρο. Και εν θα έπιανα δουλειά εκεί που εδούλευα προηγουμένως, ούτε θα εγνώριζα τα άτομα που εγνώρισα και έκανα φίλους. Ούτε θα ήμουν δαμέ που είμαι σήμερα. Και τη θέση τούτη που εδιεκδίκησα και τελικά έπιασα θα την έπιανε κάποιος άλλος, ο οποίος σήμερα μπορεί να εν άνεργος. 

Και που θέλω να καταλήξω. Η ζωή μας καθορίζεται που τες επιλογές μας. Εμείς είμαστε οι επιλογές μας. Αλλά πολλές φορές οι επιλογές οι δικές μας, θέλοντας και μη, επηρεάζουν κι άλλους. Η επιλογή της τότε σχέσης επηρέασε λίγο ή πολύ τις μετέπειτα αποφάσεις τις δικές μου. Οι δικές μου επιλογές και πράξεις μπορεί να επηρέασαν έστω και λίγο τη ζωή κάποιων άλλων.

Τελικά τι σου είναι η επιλογές α; Δικές μας και των άλλων. Ακόμα και μια επιλογή για κάτι που φαινομενικά δεν είναι και τόσο σημαντικό μπορεί να αλλάξει το ρου της ζωής κάποιου. 

Εγώ φυσικά κρατώ το ότι οι επιλογές μου εφέραν με δαμέ που είμαι, εγνώρισα τον άντρα της ζωής μου και εγέννησα έναν αστέρι λαμπερό. Τι καλύτερο!

Καλημέρα καινούργια μ' αγάπη, καλημέρα καινούργια ζωή....


5 Ιουνίου 2014

Με ομπρός με πίσω

Χαιρετώ τα πλήθη! 

Έχει μέρες να δώκω σημεία ζωής αλλά εν νομίζω να με πεθύμησεν και κανένας, οπότε προχωρώ. Αν διερωτάστε για τον Mr Hyde, το διάβασε το τσιαττιστόν και του άρεσεν πολλά. Το τσιαττιστόν επαναλαμβάνω. Για το blog δεν το περίμενε και του ήρτε λλίο κεραμίδα αλλά θα το χωνέψει. Είμαι σίγουρη ότι με τον καιρό θα καταλάβει ότι εν και εν τίποτε ουάου. Και εννοείται ότι το έκαμε φύλλο και φτερό. 

Στο θέμα μας τωρά. Η Νεράιδα έκαμε σήμερα μιαν ανάρτηση που αναφέρει κάποια εμπειρία και καταλήγει στον τρόπο αντιμετώπισης της ζωής μας. Και έχει απόλυτο δίκαιο. Η εμπειρία της εν εμπειρία όλων μας. 

Εγώ παίρνω σαν παράδειγμα το τι γίνεται δαμέσα δα. Η παραμικρή αλλαγή που προσπαθούν κάποια άτομα να φέρουν - πάντα προς το καλύτερο - και που είναι προς όφελος όλων (και των υπαλλήλων αλλά και του κοινού) βρίσκει πάντα μπροστά της ένα τοίχο. Ένα τοίχο που γράφει πάνω άρνηση. Η άρνηση να αποδεχτούν κάποιοι την αλλαγή και το γεγονός ότι υπάρχει κι άλλος τρόπος, πιο πρωτοποριακός, πιο εύκολος, πιο up to date για να γίνει μια δουλειά. 

Που χου. Δαμέσα έχει άτομα τα οποία δεν ξέρουν καν να ανοίξουν τον υπολογιστή. Ούτε να τον λειτουργήσουν εννοείται. ΟΚ αντιλαμβάνομαι ότι μπορεί για κείνους ο υπολογιστής να είναι ότι είναι για μένα η πυρηνική φυσική. Πάσο. Βάλεις τους τότε να κάμουν κάτι άλλο το οποίο μπορούν να κάμουν. Εν το δέχουνται γιατί τόσα χρόνια εκάμναν κάτι άλλο με το δικό τους τρόπο. Ή και να δεχτούν να συνεχίσουν να το κάμνουν, οι ρυθμοί τους και ο τρόπος τους παίρνει πίσω όλους τους υπόλοιπους, μπορεί και μιαν ολόκληρη υπηρεσία. Κάμνουν μήνες να στείλουν μιαν επιστολή που η απάντηση της έννα λύσει το πρόβλημα ενός πολίτη σε χρόνο dt. Και εν έχει ένα πλάσμα με @@@ να τους βάλει στη θέση τους. Μάλλον καλύτερα να τους πέψει έσσω τους.   

Άλλο; Θέλω να κάμω μιαν επιστολή. Έν δουλειά του γραμματειακού προσωπικού. ΟΚ. Εν επιλογή μου να μεν μπω στη διαδικασία να πιάσω μιαν κόλλα να τη γράψω πάνω και να τη στείλω να μου τη δακτυλογραφήσουν, να έρτει πίσω να τη δω και ξανά μανά να την τυπώσουν επίσημα για υπογραφή κλπ κλπ. Προτιμώ να την κάμω ηλεκτρονικά και να τους την στείλω με email απλά για να την τυποποιήσουν και να την τυπώσουν. Τέλος. Ε άμα σου τη στέλλω και έτοιμη και λαλώ σου απλά τύπωσε την, μεν μου λαλείς πνίουμαι και εν μπορώ τωρά. Πιάννουν με οι τρίολοι. Έναν κουμπίν ένι τα γέριμα. Ή το άλλο το καλύτερο; Έρκεται στο κεντρικό email κάτι που με αφορά και πρέπει να κάμω κάποιες ενέργειες. ΜΕΝ ΤΟ ΤΥΠΩΝΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΣΤΕΛΝΕΙΣ. Έλεος ας πούμεν. Στείλε μου το email. Έχει ένα κουμπί που λαλεί Forward. Θωρείς το; Τσίλλα το και βάλε στο "Το" το email μου και πάτα Send. Έννα έρτει πρίν τον κλητήρα. JESUS.

Όπως καταλαβαίνετε παντού ισχύει η αντίθεση, την οποία περιγράφει η Νεράιδα. Κάποιοι έχουν όρεξη, πάθος και όραμα και θέλουν να παν(μεν) μπροστά, σε όποιον τομέα και να είναι. Και τούτους τους ανθρώπους άμα τους δεις στο χώρο εργασίας τους αλλά και οπουδήποτε αλλού θα τους καταλάβεις. "Το μέσα μας φαίνεται" είπε η Νεράιδα. Ναι φαίνεται. Προσπαθούν για το καλύτερο και λάμπουν. Οι αρνητικοί απλά λειτουργούν. Και εν γκρίζοι. Και δυστυχώς δαμέσα έχουμεν καμπόσους και γιαυτό εν πάμεν μπροστά. 

Αλλά επειδή και κείνοι που λάμπουν εν αρκετοί (θέλω να πιστεύκω ότι είμαι τζιαί γω μέσα) εν θα τους αφήκουμεν να μας πάρουν ούτε πίσω. Αφού είσαστεν έτσι, με ομπρός με πίσω. Στασιμότητα. Ναι δυστυχώς στασιμότητα. Πολεμούμεν για το μπροστά και που να 'ρτει κείνη ώρα να παν οι γκρίζοι έσσω τους έννα πάμε μπροστά. Απλά ευελπιστούμεν να μεν αρκήσει πολλά τζείνη ή ώρα.