26 Μαΐου 2014

Έεεεεεε....

Εν 26 σήμερα, τζι' ο μήνας εν ο Μάης,
τα 37 τα έπιαες, τζιαί κίνησες τζιαί πάεις.

Με την αρφή σου είπαμεν, για να σου κατεβούμεν,
τζιαι σκέδια εκάμναμεν, για να σου ευχηθούμεν.

Για το surprise εφέραμεν την τούρταν στο γραφείο,
μα το αστέριν έθελεν μόνον εμάς τους δύο.

Μόλις την εκατέβασα, τζι' είδεν τον τόπον άλλον,
έπιασεν την ο πέλλαρος, τζιαί εσυγχίστην μάλλον.

Ενόμισεν ιστήν γιατρόν πάλε πως ήρταμέντε,
τζιαί του κλαμάτου ελούθηκεν, μόλις στο παρά πέντε.

Τζιαί το τζιερίν που φέραμεν εσού για να το σβήσεις,
έμεινεν μονοτάξανον, χωρίς να το φυσήσεις.

Εν κάμνουμεν μάνα μου εμείς, για τούτα τα surprise,
θέλουμεν ώραν κάμποσην, να σπάσουμεν το ice.

Το party μας ετέλεψεν πριχού να ξεκινήσει,
με το αστέριν έφυες, πέρκιμον ηρεμήσει.

Γι' αυτόν τζιαί γιω αποφάσισα την έκπληξη να κάμω,
τζιαί που δαμέ να σου ευχηθώ, τζιαί ποίημα να ποστάρω.

Εν τζ' είχα το για μυστικό, πως έχω τούντο site,
τζι' είμαι εγιώ η Mademoiselle, τζι' εσού ο Mr Hyde.

Εν το καρτέρας ξέρω το, να 'χω τζιαί γιώνι blog,
όι να σε πάρει ο θυμός τζιαι του πελλού τ' αμόκ.

Ήβρα τον τρόπον να το πω, μέσα που τούντο ποίημα,
Χρόνια Πολλά με τσιαττιστόν να κάμνουσιν τζιαί ρήμα.

Εγιώ λοιπόν η Mademoiselle τζιαί το μιτσίν τ'αστέρι
ότι ποθείς ευχούμαστεν, ο χρόνος να σου φέρει.

Η αγάπη μας απέραντη, ποττέ της εν θα λήψει,
τζι' αν πω τζιαί ξαπολύσω την, το σύμπαν θα καλύψει!!!



ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΜΩΡΑΤΣΕ ΜΟΥ!!!

22 Μαΐου 2014

Ένα και δύο και τρία και τέσσερα παιδιά

Τον περασμένο μήνα με το Mr Hyde εκάμαμεν μιαν ας την πω ματσουτζιάν. Καθώς συνουσιαζόμασταν αμελήσαμε να χρησιμοποιήσουμε προφυλακτικό. Λίγον ο έρως, λίγο το πάθος, λίγο το σhιασhιάρισμα να μεν ξυπνήσει το αστέριν.... έτα ούλλα τζιαμέ. Γιατί λαλώ έτα ούλλα τζιαμέ; Άπαξ και ετέλεψεν άρκεψα το μέτρημαν.... Σήμερα έχουμε τάδε, είδα περίοδον την τάδε.... τάδε έφη ξανά έτα ούλλα τζιαμέ.... Χτύπουν καμπανούθκια και καμπάνες (ευτυχώς το αστέριν ακόμα ετζοιμάτουν)... Είμαστε στις επικίνδυνες μέρες!!@#$%^&*@%!$#^&*^@%^%#@!$#%^*&!@#%$^&*&%^*$#@!@#^$%&
Άρκησα λίο να μετρήσω ξέρω το. Συνήθως εν που πριν που μετρούμεν. 

Με κείνα και με τούτα έπιαν με ο πέλλαρος άμπα και έμεινα έγκυος. Έπιασα και τεστ να κάμω και εκαρτέρουν να περάσουν λλίες μέρες. Ύστερα που καμιά θκυό μέρες είπα το και του Mr Hyde αλλά εν επολλοσυγκινήθηκε. Λαλεί σου και με το αστεριν έτσι επάθαμεν. Άτε το πολλίν πολλίν να γεμώσουμεν τον τόπον αστέρκα. ΜΑ ΠΟΙΟΝ ΤΟΠΟΝ ΑΓΓΕΛΕ ΜΟΥ; Πρέπει να 'χεις τόπο για να τον γεμώσεις αστέρκα. Εμείς μες το διαμέρισμα, καμαρούλλα μια σταλλιά δύο επί τρία, που να βάλω άλλον αστέριν; Πας τη κκελλέ μου; Ή το άλλο που το πας; Με τι ριάλλια θα μεγαλώσω αλλό ένα; Που μήνα με τον μήνα αντί να αυξάνεται ο μισθός μειώνεται; Αλλό λίον έννα τους πκιερώνουμε και πουπάνω που έχουμε δουλειά.

Εκαταλάβετε πάνω κάτω τι πανικός επικρατούσε μες το νού μου. Τωρά έννα μου πείτε πως κάμνεις έτσι. Έχει άλλους που έχουν και ένα και δύο και τρία και τέσσερα παιδιά (και δεν είναι με του Πειραιά) και μια χαρά τα καταφέρνουν. I know! Εμένα εκτός που τούτα ούλλα που με επροβληματίζαν, έκαιγε με κάτι πιο σημαντικό. Ξέρω ότι μπορεί ακουστεί κάπως αλλά... Θεωρώ ότι αν κάμω τωρά άλλο μωρό, το αστέριν που είναι 18 μηνών θα στερηθεί πολύ χρόνο από τη μάμα του. Δαμέ προχτές αντί να πάω να την πιάσω εγώ το μεσημέρι είπα της νονάς μου και την έπιασε και την επήρε σπίτι της για να πάω κατευθείαν που τη δουλειά να καθαρίσω το διαμέρισμα (ναι ήταν χτιτζιόν) και έγινε η ώρα έξι το απόγευμα να πάω να τη δω... Ε έπιασαν με κάτι τύψεις που δεν περιγράφεται. Πόσο μάλλον να της στερήσω χρόνο κάμνοντας άλλο μωρό. Γιατί όσο να 'ναι το μικρό θα απορροφά πολύ περισσότερο από το χρόνο μου. Και δεν θέλω κατ' ουδένα λόγο να στερηθεί χρόνο από μένα τώρα αλλά ούτε κι εγώ χρόνο μαζί της. 

Φυσικά όποτε και να κάμω άλλο μωρό πάλε θα στερηθεί χρόνο από μένα το αστέριν σε όποια ηλικία και να 'ναι. Ναι αλλά τωρά που εν μωρό εν το θέλω τούτο. Προτιμώ να γίνει 4-5 χρόνων για να κάμω άλλο. Ξέρω ότι έχει και τα υπέρ και τα κατά τούτο. Εξαναέγραψα και στο ποστ για την αδερφή μου, ότι λόγω της μεγάλης διαφοράς ηλικίας που είχαμε, μικρές δεν ήμασταν και πολύ συνδεδεμένες. Επεράσαν πολλά χρονιά για να "επικοινωνήσουμε". Από την άλλη ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε αδερφές. Εν αλλάσει τούτο όσα χρόνια διαφορά και να έχουμε. 

Εσάς των περισσοτέρων του ενός μαμάδων ποια η άποψη σας; Η εμπειρία τι λέει; Ένα, δύο, τρία ή παραπάνω; Και με πόσα χρόνια διαφορά;

Ένιγουεης, έκαμα το τεστ κι έφυε μου ο πανικός. Φυσικά αν έρκετουν ακόμα ένα αστέρι απλά θα έλαμπε ακόμα παραπάνω ο τόπος! :)

14 Μαΐου 2014

Υιοθεσία

Στην πολυκατοικία που μεινίσκουμε, είμαστε 6 διαμερίσματα. Σε όλα μένουμε οι ιδιοκτήτες εκτός από ένα που τον τελευταίο ένα χρόνο είναι ξενοίκιαστο. Με τις δύο από τις ενοίκους έχουμε άριστες σχέσεις. Με τις άλλες δύο, μεν ρωτάτε. Η μία λοιπόν εκ των δύο που έχουμε άριστες σχέσεις υιοθέτησε πρόσφατα ένα μωράκι. Τζιαι αποφασίσαμε με την άλλη να πάμε να την δούμε.

Το πόσο εχάρηκα δεν περιγράφεται. Η συγκεκριμένη κοπέλα προσπαθεί χρόνια να κάμει μωρό και δεν τα κατάφερε (προφανώς). Είναι μια κοπέλα πολλά ήσυχη, χαμηλών τόνων και πολύ καλοσυνάτη. Το ίδιο και ο άντρας της. Πολλά χαμηλών τόνων, τόσο που πολλές φορές αντρέπεται και θωρεί χαμέ. Αλλά μάνα μου ρε, πολλά καλά πλάσματα. 

Ε εχτές που τους είδα.... Ξεχάστε την προηγούμενη παράγραφο. Δεν υπάρχει η αλλαγή που αντίκρισα. Μιλούμε για δύο εντελώς διαφορετικά άτομα. Το χαμόγελο μονίμως στα πρόσωπα τους, σάννα και έπαθε ψύξη το στόμα τους, τα μάθκια τους ορθάνοικτα και καθαρά να σε θωρούν και να εκπέμπουν φως! Τι κάμνει ένα τόσο δα πλασματίν! Εν απίστευτο. Και το πιο απίστευτο, αν θέλετε πιστεύκετε με, παρόλο που δεν εγεννήσαν τούτο το μωρό, μοιάζει καταπληκτικά του παπά του. Εν δικό τους μωρό. Τέλος. 

Τελικά η υιοθεσία εν πολλά ωραίο πράμαν. Πολλοί νομίζω σκέφτουνται "μα έννα το αγαπώ όσο θα αγαπούσα το δικό μου;" ή "μα ξέρω 'γω τι dna κουβαλεί τούτο μωρό;" ή "μα εν ξένο"... Τίποτε. Nada. Niente. Rien. Kitu (στα Σουαχίλι). Εν δικό του τζείνου που το υιοθετεί. Και εν μπορεί ένας άνθρωπος να μεν αγαπήσει ένα μωρούι τόσο δα. Εσκέφτηκα το κι εγώ πολλές φορές εν η αλήθκεια. Αν είχα ένα σπίτι πιο μεγάλο θα το μελετούσα σοβαρά να υιοθετήσω ένα μωρό. Εν με κόφτει πόθθεν εννά ένι. Εννάν ένα μωρό χωρίς μάμα, κι εγώ έννα γίνω η μάμμα του. Τι πιο ωραίο. 

Τζιαι κάθουμαι τζιαι λαλώ... Αν εμπαίναμε ούλλοι σε τούντη διαδικασία (παρόλες τις δυσκολίες που εμπεριέχει μια τέτοια διαδικασία και τις αντιλαμβάνομαι), είτε έχουμε δικά μας μωρά είτε όι, πόσα μωρά θα εμεγαλώναν χωρίς την απουσία των γονιών και σε ένα περιβάλλον όπως θα έπρεπε να μεγαλώνει ένα μωρό... Ονειρεύκουμαι α;;;;

9 Μαΐου 2014

Sis


Τζιαι με μας έτσι έγινε νομίζω. 

Με αφορμή ότι ήρτε κι έφυε (πάλε) το αέρφιν είπα να σας γράψω για τζείνη. Πειράζει με κάθε φορά που φεύκει. Έσhιει 10 χρόνια που πάει τζι έρκεται όπως την πελλή. 7 χρόνια στη Νύφη του Θερμαϊκού, κανένα 8μηνο πίσω Κύπρο, μετά 1 χρόνο στην Ιταλία και τωρά.... Abu Dhabi.... Άτιμη κοινωνία. Ξενιτεύκεται για να δουλέψει στους Αραπάες. Καλά πλάσματα δηλαδή. Έχουν την στα όπα όπα. Περνά καλά και κάμνει την δουλειά που εσπούδασε και λατρεύει. Πάλε καλά. 

Φυσικά θέλει να 'ρτει πίσω. Εκουράστηκε. Κίττα κέλα 10 χρόνια. Θέλει να κατασταλάξει κάπου να ηρεμήσει. Καταλάβω την. Εν και το παιΐν ποδά, οπότε αντιλαμβάνεστε. Αλλά που να κατασταλάξει δαμέ μάνα μου όπως εν τα πράματα. Τέσπα, έννα περάσουμεν ως πάρατζιη.


Που λαλείτε, με το αέρφιν που είμαστε μιτσιές εν και είχαμε και πολλά καλή σχέση. Συνήθως έθελα να τη λύσω. Έχουμεν 6 χρόνια διαφοράν. Εν πολλά άμα είσαι μιτσής. Σκεφτείτε όταν ήμουν εγώ 15 ας πούμεν τζιήνη ήταν 9 χρονών μωρό. Ήταν το μωρό και έπρεπε να την προσέχω. Άσε που έκλαιε κι έθελε να την πάρω όπου επήεννα. Και πολλές φορές αναγκάζουμουν να το κάμω. Ήταν ο χάρος μου. 

Εγώ ήμουν το υπάκουο μωρό, το καλό, το συγυρισμένο κλπ κλπ. Η αρφή μου που την άλλην, ακατάστατη, αντάρτισσα, σάγλισσα, μια φάουσα κανονική (έχει το ως τωρά). Ετσακωνούμαστε ποια έννα πέσει πας τον καναπέ τη νύχτα να δει τηλεόραση. Η άλλη έπρεπε να κάθεται πας τον άλλο καναπέ με τον παπά. Η μάμα η καημένη πας την καρέκλα. Τες παραπάνω φορές ενίκαν, είτε γιατί με εσαπάτζιαζε, είτε γιατί απείλαν μας ο παπάς ότι αν δεν σταματήσουμε θα μας δέρει οπότε έκαμνα εγώ πίσω.  

Εγώ έπρεπε να πιάσω άδεια να φκώ έξω ή να πάω σε καμιά φίλη κανένα δειλινό. Ως τζιαι για να κατουρίσω που λαλεί ο λόος, ερώτουν πρώτα. Τζείνη απλά έκαμνε δήλωση. Παπά έννα πάω έξω. Κόττα. Τζιαι ο παπάς ζόμπι. Με μα με μου. Εμένα έκαμνε μου ιερά εξέταση κάθε φορά. Η αρφή μου εκπαίδευσεν τον καλά. Ήταν σhιεηττάνισσα. Εδίαν του ανταλλάγματα. Επαζάρευκεν τον με τους βαθμούς τζιαι τα διαγωνίσματα τζιαι έκαμνεν ότι έθελεν. Ήταν που μιτσιά έξυπνη, σπίρτο, άψε σβήσε, οπότε εν τζιαι εχρειάζετουν ιδιαίτερην προσπάθειαν. Επέφταν αβέρτα τα 20άρκα τζιαι ο παπάς στρατιώτης. Εγώ που να κάμω έτσι πράμαν. Ήμουν νάκκον μαννή η αλήθκεια. 

Φυσικά τζείνην αν την αρωτήσει κάποιος έννα πει ότι εγώ ήμουν η παραχαϊδεμένη. Η πριγκίπισσα. Μπορεί και έτσι να ήταν στις αρχές γιατί ήμουν το πρώτο μωρό στην οικογένεια οπότε ήταν ούλλοι πάνω μου. Όταν εγεννήθηκε η αρφή μου, εγεννηθήκαν πολλά κοντά και τα ξαδέρφια (της νούννας μου) οπότε τα πράματα ήταν πλέον ρουτίνα. 

Η σχέση μας έγινε περισσότερο "αδερφική" όταν εμεγαλώσαμε. Κάπου στα 16-18 της χρόνια που ωρίμασε. Εγώ φυσικά είχα ήδη φύει για σπουδές οπότε δεν ήμουν κοντά. Αλλά η σχέση μας ήταν πολλά πιο στενή από ότι ήταν όταν ήμουν δαμέ. Που τζιαμέ τζιαι τζεί είμαστε αδερφές με όλη τη σημασία της λέξης. Πάντα αγαπούσα την εννοείται αλλά άμα είσαι μωρό εν διαφορετικά που το εκφράζεις. 

Από τότε είμαστε δίπλα η μια στην άλλη σε οτιδήποτε σημαντικό ή μή, καλό ή κακό. Άμα έχει ένα πρόβλημα είμαι η πρώτη που θα πιάσει τηλέφωνο όπου και να βρίσκεται. Άμα έννα μάθει κάτι ευχάριστο εν εμένα που έννα το πει πρώτα. Στις σημαντικότερες στιγμές της ζωής της ήμουν παρούσα και ένιωσα πολλά περήφανη για τζείνην. Και ακόμα νιώθω για ότι κάμνει, σημαντικό ή όι και τόσο σημαντικό. Ήταν η πρώτη που έμαθε για την εγκυμοσύνη μου και εκείνη που νομίζω αγαπά το αστέρι παραπάνω που ούλλους μετά που μένα και τον παπά της. Και γι' αυτό και είναι η νούννα του αστεριού. 

....Γιατί εν η ΑΔΕΡΦΗ μου και ΑΓΑΠΩ την.... Και ακόμα περιπαίζω την ότι που τες θκυό μας, εγώ είμαι η όμορφη.