30 Απριλίου 2014

Λάκυ

Η Λάκυ εν η Σρι-Λανκέζα της θείας μου. Βασικά της γιαγιάς μου (αφού εν αρφή της γιαγιάς μου που εν εγνώρισα) και εκείνη που με μεγάλωσε ώστι να πάω νηπιαγωγείο. Τούτη η θεία-γιαγιά μεινίσκει δίπλα που τη μάμα μου και τις Κυριακές που έχει άδεια η Λάκυ την ερώτησε αν θα ήθελε για extra λεφτά να μας καθαρίζει και μας και να σιδερώνει κάποιες φορές. Και δέκτηκε. Ούτως η άλλως της είπε τα χρειάζεται τα λεφτά και έννεν ανάγκη να φκαίνει κάθε Κυριακή. Οπότε έχει χρόνια τωρά (βασικά που τον καιρό που ήρτε) που κάποιες Κυριακές πάει στη μάμα μου και κάποιες σε μένα (τωρά που έχω δικό μου διαμέρισμα). Και καθιερώθηκε κάθε Σάββατο να μας σιδερώνει. 

Η Λάκυ βασικά έχει 5 χρόνια εν μέλος της οικογένειας. Όι μόνο της οικογένειας της θείας και της ξαδέρφης αλλά και της ευρύτερης οικογένειας. Ούλλοι ξέρουν την και ούλλοι αγαπούν την. Εν έχει οικογενειακή σύναξη ή κάποιο event (βλέπε γάμους - βαφτίσια) και να λείπει η Λάκυ. Όι επειδή πρέπει να έρτει με τη θεία για να τη βοηθήσει (περπατά μετά δυσκολίας) αλλά επειδή θέλουμεν την να έρτει. Το αστέριν την γυρεύκει σχεδόν καθημερινά και όποτε πάμεν στη γιαγιά της, πριν να μπούμε σπίτι, φωνάζει και της Λάκυς. "Κάκκυυυυυυ, Κάκκυυυυυυ". 

Η Λάκυ που λαλείτε, έφυεν προχτές να πάει για ανάμιση μήνα στη χώρα της. Να δει τους δικούς της, την οικογένεια της, την κόρη της. ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΤΗΣ. Έχει 5 χρόνια να δει την κόρη της. 5 ΧΡΟΝΙΑ. Εν μπορώ να το διανοηθώ. Έφυεν και άφηκεν την μωρό 2 χρονών και τωρά πάει πίσω και εν 7 χρονών. Αδιανόητο για μένα. ΟΚ θωρεί την που το skype μπορεί και κάθε μέρα, αλλά έννεν το ίδιο ρε παιδί μου. Μα να μεν αγκαλιάζεις το μωρό σου, να μεν το φιλάς, να μεν το αγγίζεις, να μεν το μυρίζεις.... Εν μπορώ να φανταστώ εμένα να αφήνω τωρά το αστέρι και να έρτω πίσω να το δω όταν εννάν 7 χρονών. Έννα πεθάνω. Τέλος. 

Ήρτε πριν να φύει τζιαμέ σπίτι να καθαρίσουμεν και εν φαντάζεστε τη χαρά της και την ανυπομονησία στο βλέμμα της και στα λόγια της για το μωρό της. Και τη μέρα πριν να φύει επήα και έπιασα λλία ρουχούθκια να της πάρει. Εν μπορούσα να συνηδειτοποιήσω ότι έπρεπε να πιάσω ρούχα για 7 χρονών κορούδα. Που τζιαρός που εγοράζαμεν για μωρό. Και τωρά εν ολόκληρο γεναικούιν. 

Που θέλω να καταλήξω;  Ε Δόξα σοι ο Θεός που ζιούμε σε τούντη χώρα με όσα κακά και να 'χει. Μπορεί να εν παττισμένη, να εν μοιρασμένη, να θκιακονά που την Ευρώπη, η ανεργία να καλπάζει, να έχει μιαν φάουσα προβλήματα.... Αλλά νομίζω σε τούτο το σημείο εν εφτάσαμε. Τουλάχιστον όι ακόμα. Εν αναγκάζουνται οι μάνες να αφήκουν τα μωρά τους χρόνια ολόκληρα για να δουλέψουν στην άλλην άκρη του κόσμου να τα ζήσουν. Τούτο για μένα θα ήταν το χειρότερο.

Μακάρι να εν καλά τζιαμέ που επήε και να χαρεί όσο περισσότερο γίνεται την κόρη της. Εν στιγμές που λαλώ μακάρι να μεν εχρειάζετουν να ξανάρτει. Εν θέλω να σκέφτουμαι την ώρα του αποχωρισμού... Τελικά τι ειρωνεία που έχει τούτο το όνομα.... Lucky....

23 Απριλίου 2014

Πελλός ετζοιμήθην....

Εν ηξέρω αν εν επειδή αναστήθην ο Κύριος, αλλά το τι πελλάρικα όνειρα εθώρουν εψές εν περιγράφεται. Ιμίsh επήα να κάμω πλαστική στα κανάτζια μου. Άκου πελλάραν. Εν ηξέρεις τι εν τα κανάτζια; Τζιήνη η μιλλούδα που ενώνει το πιγούνι μας με το λαιμό μας. Και που άμα παshιήνεις κρεμαλλίζουνται! Ναι τζιήνα. Και ιμίsh μετά την εγκυμοσύνη εκρεμάσαν πολλά τα δικά μου και έπρεπε να τα τραβήσω. Και έκαμα πλαστική. Και εν μου τα πολλοτράβησεν την πρώτη φορά ο γιατρός και αποφάσισα να τα κάμω και δεύτερη πλαστική. Και μετά και τρίτη. Ναι ναι αγαπητέ μου αναγνώστη. Τωρά ποιός πάει να κάμει τρεις εγχειρίσεις μέσα σ' ένα όνειρο εν ηξέρω... Και εν εκάνεν το γιατρό η πελλάρα μου κίττα κέλα, την τρίτην φορά αφού με ετοίμασαν για χειρουργείο αποφάσισα ότι εν too much τρία χειρουργεία και είπα τους εν πειράζει εν καλό όπως μου το έκαμε την προηγούμενη φορά και αν αποφασίσω να ξανακάμω έννα τα κάμω μετά την επόμενη μου εγκυμοσύνη σε περίπτωση που ξανακρεμμάσουν. Τα άλλα όνειρα αντρέπουμαι να σας τα πω.... 

Όι εν πίνω χάπια. Μάλλον φταίει το γεγονός ότι εψές ούλλη νύχτα είχα τα πόθκια του αστεριού μες τα πουκατομάσελλα μου (sis word) και  εκοιμούμαστεν κάπως έτσι: 


Αγαπημένη στάση του αστεριού: Της κολάσεως φυσικά!

Καλημέρα σας! 

Υ.Γ. Χριστός Ανέστη (σε περίπτωση που εν το ξέρετε)

15 Απριλίου 2014

Θηλασμός μέσα που τα μάτια μου

Αφορμή για την ανάρτηση τούτη, την οποία ήθελα που προχτές να γράψω αλλά δεν επρόλαβα, είναι μια συζήτηση που είχα με το Mr Hyde το Σάββατο το απόγευμα. Πήγαμε με το αστέρι βόλτα στη Λήδρας-Ονασαγόρου και μετά τη βόλτα μας κάτσαμε σε ένα καφέ για να πιούμεν - τι άλλο;  - καφέ! Εμείς κάτσαμε μέσα αλλά μπροστά από μια πόρτα που ήταν ανοικτή και είχε πρόσβαση και θέα προς τα έξω. 

Προς τα μέσα λοιπόν, τέλεια μέσα όμως, σε μια γωνίτσα επήρε το μάτι μου μια μανούλα που εθήλαζε το μωράκι της. Μα τι ωραίο θέαμα. Και δεν το λέω ειρωνικά ούτε και πονηρά. Άφησα που λέτε το χρόνο να περάσει και εν έκαμα καμιά νύξη περί του θέματος να δω αν μου πει τίποτε ο Mr Hyde. Είχαμε ξανά τούντη κουβέντα, όταν εθήλαζα το αστέρι, και ήταν λίγο πουριτανός να το πω, αρνητικός να το πω, κάπως θα το πω.... Δεν ήθελε να θηλάζω δημόσια, αλλά ούτε και μπροστά σε δικά μας άτομα. Οκ σπίτι των γονιών μου εν με έκοφτε, έκαμνα ότι ήθελα. Εθήλαζα στο σαλόνι, μπροστά σε ούλλους. Στο δικό του πατρικό όμως και εκτός σπιτιού ήμουν κάπως μαζεμένη, διότι εν ένιωθε καλά... Εν ξέρω κατά πόσο ήμουν σωστή ή όι αλλά εσέβουμουν το γεγονός ότι εν του άρεσκε. 

Ύστερα που κάμποσην ώραν:

Εγώ: Μάνα μου ρεεεεε έχει μιαν μανούλα που θηλάζει τζιαμέ (με τάχα μου αχάπαρο ύφος) 
Mr Hyde: ναι είδα την (με επίσης αχάπαρο ύφος)
Εγώ: Να σε ρωτήσω κάτι; Αν και ξανασυζητήσαμεν το παλιά που εθήλαζα εγώ, γιατί σε επείραζε να θηλάζω μπροστά σε άλλους;
Mr Hyde: Εν ηξέρω...

Τούντο εν ηξέρω φακκά μου κέντρο. Ε μα πρέπει να υπάρχει λόγος. Εν έθελες να θωρούν τα βυζιά μου ας πούμεν; Μα εφού εν και φαίνουνται. Έχει έναν ολόκληρο μωρό μπροστά. Οκ το δικό μας ήταν νάκκον μιτσικουρίν αλλά πάλε έχωννεν τα. Το καλοτζιαίριν στην παραλία με το μαγιώ φαίνουνται παραπάνω. Και στο κάτω κάτω ετάιζα το μωρό μου. Εν και έκαμνα επίδειξη. 

Για μέναν εν πολλά απλό. Μια μάμα ταΐζει το μωρό της. Τέλος. Εν έχει με μα με μου. Στην Κύπρον εν πολλά ταμπού τούτο. Νομίζω και σε άλλες χώρες ακόμα. Αλλά δαμέ η νοοτροπία μας εν μας επιτρέπει να το δούμε διαφορετικά. Για τους παραπάνω εν μια που έφκαλε πόξω τα βυζιά της και όι μια που ταΐζει το μωρό της. Δηλαδή εν πιο φυσιολογικό να κρατώ το πιπερό και να διώ ξένα γάλατα του μωρού παρά να φκάλω το βυζίν μου έξω που εν κατασκευασμένο για τούτον ακριβώς το λόγο. Να παράγει την τροφή του μωρού μου. 

Κάμνοντας τούτες ούλλες τες σκέψεις και προσπαθώντας να τις βάλω κάτω και να σας τις πω, μπαίνω και facebook και βλέπω να γίνεται share τούτο ΔΑΜΕ. Δεν μπορούσα να τα πω καλύτερα.

Εν ξέρω πως το βλέπετε εσείς αλλά για μένα ο θηλασμός εν ιερό πράμαν. Και προχτές που είδα τούντη μανούλα να θηλάζει ένιωσα νοσταλγία. Νοσταλγία για τον καιρό που εθήλαζα το αστέρι. Εν είχεν πιο ωραίο συναίσθημα για μένα. Ήταν απλά μαγικό. Τέλος.

10 Απριλίου 2014

Girls Night Out

Προχτές τη νύχτα εφκήκα για φαΐ - ποτό με δύο παλιές φίλες. Κατ' ακρίβειαν τις πιο παλιές. Και με τις δυο από την πρώτη δημοτικού. Η μια είναι και κουμπάρα και αυτή που της βάφτισα τα τρελά κι αλλοπαρμένα αγόρια (αυτή θέλει μιαν ανάρτηση - μεν σας πω και δυο από μόνη της). Η άλλη είναι μακριά ναι μεν, αλλά η φιλία δεν καταλαβαίνει που αποστάσεις.  Είμαστε φίλες 28 ολόκληρα χρόνια. 
(Φκαίνει ο Man in Black με τζείντο μασκαραλίκκιν τζιαι πατά το κουμπούιν τζιαι ξιχάννετε τούτο που είπα). 

Και συνεχίζω... Αιτία για αυτό το μικρό reunion ήταν η επίσκεψη της μίας εξ' αυτών στα πάτρια εδάφη. Μένει μόνιμα στις Βρυξέλλες και λίαν συντόμως παντρεύεται με ένα πολλά καλό Βέλγικο παιδί. Και φυσικά ο γάμος θα γίνει εδώ, οπότε ήρθε να κανονίζει τις τελευταίες λεπτομέρειες. Ήβραμεν και μεις οι άλλες δύο, μάνες - μάνες τσιγγάνες με ματάρες πλάνες, ευκαιρία να ξεπορτίσουμεν και να θυμηθούμεν τα παλιά.

Μα τι ωραία επέρασα! Τι ωραία! Δεν περιγράφεται η ευφορία που ένιωσα όταν ήρταν να με πιάσουν από σπίτι μου και μπήκα στο αυτοκίνητο, από το οποίο btw έπρεπε να βγει ένα car seat για να με χωρεί να κάτσω (ναι η άλλη μάνα έχει τρεις). Πριν πόσα και πόσα χρόνια εξανάτυχε να μπούμε και οι τρεις μες το ίδιο αυτοκίνητο για να πάμε έξω. Ούτε που θυμούμαι πότε ήταν η τελευταία φορά. 

Πήγαμε σ' ένα υπέροχο εστιατόριο, με τέλειο φαΐ και καταπληκτική εξυπηρέτηση. Αρχίσαμεν εμείς οι μάνες τα συνήθη παράπονά μας, για τα μωρά, την κούραση, τους αχάπαρους που ο νους τους εν πουπάνω που τη κκελλέ τους, που πρέπει να τα κάμνουμεν ούλλα, για...για ....για ...για.... Επρήσαμεν την κοινώς την καημένη εκ Βρυξελλών, και φυσικά μετά της ευχηθήκαμεν και στα δικά της και την επόμενη φορά που θα βγούμε οι τρείς να κάμνει και κείνη τα ίδια παράπονα. Super!

Μετά μας είπε εκείνη τα του γάμου, τις προετοιμασίες τους καλεσμένους κλπ κλπ. Θα είναι κλειστός γάμος και θα έχει μόνο δειπνο για λίγους και καλούς το βράδυ μετά το μυστήριο. Τέλειο. Ευτυχώς. Να μεν πάθει πολιτισμικό shock ο άνθρωπος. Εν κανεί έννα τον φέρουμε στην Εναλίαν Χώραν να τον παντρέψουμεν. Btw παντρεύτηκαν και με πολιτικό γάμο τα Χριστούγεννα, καθώς για τους Βέλγους αυτό μετρά σαν γάμος και όχι τόσο ο θρησκευτικός. Και όταν θα της διάβαζε τους "'όρκους", έβαλε από πριν τον αδερφό της κοπέλας να του γράψει με greenglish τα ελληνικά λόγια και της τα διάβασε στα ελληνικά. Και αντιλαμβάνεστε... κλάμα ο λαός... (βλέπε εγώ και η άλλη). Μα τι καλός, τι ρομαντικός.... 

Α και το άλλο τέλειο που μας είπε (για όλους τους fan του TLC)... Η διαδικασία εξεύρεσης του νυφικού (στο Βέλγιο εννοείται) ήταν ακριβώς όπως την εκπομπή Say Yes to the Dress. Πάεις σε ένα κατάστημα που έχει μιαν φάουσα νυφικά, έχεις ένα consultant (όι την κυρία Τούλλα) που σε εξυπηρετεί ο οποίος φυσικά ξέρει πολλά καλά τη δουλειά του και εν σε περιπαίζει απλά για να πουλήσει αλλά σου λέει αλήθειες, δοκιμάζεις πολλά νυφικά και όταν καταλήξεις σε ρωτά 2-3 φορές αν είσαι σίουρη για την επιλογή σου και μόλις πεις το ναι κάμνει παναΰριν και ανοίει και σιαμπάνια!!! Ναι κυρίες και κύριοι ανοίει και σιαμπάνια. Θέλω κι εγώ!!!!

Και μετά άρχισε η νοσταλγία... Η νοσταλγία των παλιών χρόνων, που είμασταν σχολείο, μετά φοιτήτριες, τους συμμαθητές, κάποιοι από τους οποίους θα είναι και στο γάμο και θα τους δούμε μετά από πάαααααρα πολλά χρόνια, τες πελλάρες που εκάμναμεν, το πως και πόσο αλλάξαμε και πως καταλήξαμε σήμερα (χωρίς να εν κακή η λέξη "καταλήξαμε") και άλλα διάφορα με τη συνοδεία κρασιού, με χαμόγελο, αγάπη και όλα τα συναισθήματα που φέρνει μια τέτοια κουβέντα...

Η κατάληξη; Ότι είμαστε πολλά τυχερές. Είμαστε ευτυχισμένες για ότι περάσαμε και πετύχαμε, για ότι είμαστε σήμερα, αλλά το πιο σημαντικό γιατί έχουμε ακόμα η μια την άλλη μετά από 28 ολόκληρα χρόνια. 
(Ξαναφκαίνει ο Man in Black με τζείντο μασκαραλίκκιν τζιαι πατά το κουμπούιν τζιαι ξιχάννετε τούτο που είπα). 

Υ.Γ. Έτσι για να κάμω και διαφήμιση γιατί αξίζει, το εστιατόριο που πήγαμε ήταν το Παντοπωλείο - Καλή Όρεξη, πίσω από το παλιό Γ.Σ.Π. Πρέπει να το δοκιμάσετε!

3 Απριλίου 2014

Γιαγιάδες δύο ταχυτήτων

Είδετε σήμερα; Ήβρα αθκιάσην τζιαι κάμνω τζιαι δεύτερην ανάρτησην. Έπιασεν ο Mr Hyde το αστέριν και πήγαν στη γιαγιά (τη μάμα του) και είμαι home alone. Yeyyyyyyyyyyyyyyyyy!!!! Anyways, στο θέμα μας. Επ' ευκαιρίας λοιπόν είπα να αναπτύξω ένα θέμα που με απασχολεί τα μάλα και που έχει καιρό που θέλω να το αναρτήσω. Φυσικά που έννα μάθει ο Mr Hyde για το blog και έννα το θκιαβάσει.... έχετε γειά βρυσούλες.... Το θέμα είναι οι γιαγιάδες. Και συγκεκριμένα ο χρόνος που περνά ένα μωρό με τις γιαγιάδες του (εάν υπάρχουν δύο γιαγιάδες φυσικά).

Εμένα το μεγάλο μου πρόβλημα να το πω.... παράπονο να το πω..... δεν ξέρω πως να το πω βασικά, εν ότι το αστέριν δεν περνά τον ίδιο χρόνο και με τις δύο του γιαγιάδες. Τα απογέυματα που είμαστε free και θα επισκεφτούμεν καμιάν γιαγιά, ως επί το πλήστον είναι τη μάμα μου. Στη μάμα του Mr Hyde θα πάμε κανένα Σάββατο μεσημέρι για φαΐ και άτε να την πάρει και καμιά φορά την εβδομάδα καμιάν ώραν το απόγευμα. Έννα μου πείτε που εν το πρόβλημαν.

Το πρόβλημαν είναι ότι οι ώρες που περνά με τη γιαγιά της (Mr Hyde mum) σε σύγκριση με τις ώρες που περνά με την άλλη γιαγιά (Mademoiselle mum) εν πολλά λλίες. Και το σημαντικό εν ότι δεν μένει μόνη της στη Mr Hyde γιαγιά. Θέλει να είμαστε κι εμείς. Δεν έμαθε να μένει με αυτή τη γιαγιά και θεωρώ ότι ούτε και το περιβάλλον της είναι και πολύ οικείο. Και ο λόγος είναι ακριβώς το γεγονός ότι ο χρόνος με τη γιαγιά της ήταν ανέκαθεν περιορισμένος. Αντίθετα, με τη μάμα μου περνά αρκετές ώρες, μένει και μόνη της και έτυχε να την αφήσουμε και βράδυ. Μάλιστα πέρσι, όταν ήταν 9 μηνών την αφήσαμε 4 μέρες και πήγαμε διακοπές σε νησί.

Τώρα γιατί ήταν και είναι περιορισμένος ο χρόνος με τη Mr Hyde γιαγιά; Σε καμία περίπτωση δεν ευθύνεται η γιαγιά. Και το τονίζω. Σε καμία. Απλά η γιαγιά έχει να προσέχει κάθε απόγευμα το άλλο εγγονάκι της (βλέπε αδερφής Mr Hyde), οπότε χρόνος γιοκ. Και να πάμε στη γιαγιά να τους δούμε, το αστέριν δεν έχει την αμέριστη προσοχή της γιαγιάς, και ούτε μπορούμε να φύγουμε να την αφήσουμε, με αποτέλεσμα την σημερινή κατάσταση. Αντιλαμβάνομαι ότι δεν είναι δυνατόν να περνά ακριβώς τον ίδιο χρόνο και με τις δύο, ούτε έννα κάθουμε με το χρονόμετρο και να μοιράζω το χρόνο της εξίσου και στις δύο. Αλλά ένα balance τελοσπάντων θα ήθελα να υπάρχει.

Είχαμε έντονες συζητήσεις με το Mr Hyde επί του θέματος αλλά εν άλλαξε τίποτε. Και η αλήθκεια ένι ότι τωρά και να πάει έννεν εύκολο να αλλάξει κάτι. Εν τούτο που ανέφερε και η Μάνα σε πρόσφατο ποστ της για το status quo του καναπέ. Εμάς εδημιουργήθηκε το status quo της γιαγιάς και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε. Εμένα δε με ενοχλεί που προσέχει το άλλο μωρό. Αλοίμονο. Εν εγγονάκι της. Με ενοχλεί που αυτό στέκεται εμπόδιο στο να περάσει ποιοτικό χρόνο με το άλλο της εγγονάκι (πράγμα που ξέρω ότι θέλει και η ίδια) και που στην ουσία δημιουργήθηκαν γιαγιάδες δύο ταχυτήτων.

Εγώ που ήμουν μωρό δεν είχα την ευτυχία να έχω γιαγιά κοντά μου. Η γιαγιά (μάμα της μάμας) είχε πεθάνει πριν τη γέννηση μου και η άλλη γιαγιά (μάμα του παπά) ήταν σε χωριό εκτός Λευκωσίας, οπότε την έβλεπα τα σαββατοκυρίακα. Εάν τις είχα κοντά μου είμαι σίγουρη ότι θα επερνούσα πολύ χρόνο μαζί τους.

Τον τελευταίο καιρό προσπαθεί ο Mr Hyde να την παίρνει όσο πιο συχνά μπορεί στη γιαγιά της, με σκοπό να καλύψει ίσως το χάσμα που εδημιουργήθηκε. Και του το αναγνωρίζω ότι προσπαθεί. Δεν θέλω, και είμαι σίγουρη ότι ούτε και κείνος, κατ' ουδένα λόγο το αστέρι να ξεχωρίζει τις γιαγιάδες της. Δεν θέλω να έχει αγαπημένη γιαγιά. Θέλω να έχει δύο γιαγιάδες, να περνά χρόνο και με τις δύο και να τις αγαπά εξίσου και τις δύο. Θέλω να έχουμε γιαγιάδες μιας και μόνο ταχύτητας!

Συναδέρφισσες - Φίλες

Είμαι που τους ανθρώπους που θέλω ο χώρος που εργάζομαι να μου αποπνέει θετική ενέργεια. Τζιαι μεν νομίσετε ότι είμαι του Φεγκ-Σούι τζιαι γέμωσα το γραφείο νερά, μπονζάι τζιαι ξέρω γω κουβέντες. Η θετική ενέργεια εν που τους ανθρώπους που εκπέμπεται και διαχέεται στο χώρο. Τζιαι οφείλω να παραδεχτώ ότι είμαι πολλά τυχερή. Στους χώρους που εδούλεψα ως τωρά είχα την τύχη να γνωρίσω ανθρώπους που με εκτιμούσαν και τους εκτιμούσα και με τους οποίους εδημιούργησα και σχέσεις πέραν των επαγγελματικών. Και όι εν μιλώ για το Mr Hyde με τον οποίο έχουμε σχέσεις τρίτου τύπου. Μιλώ για ανθρώπους με τους οποίους εδημιούργησα φιλικές σχέσεις και αν και μπορεί να μην εργαζόμαστε πλέον μαζί, ακόμα κρατάμε επαφές.

Στην τωρινή μου δουλειά, παρ'όλο που πολλοί νομίζουν (και μπορεί να εν και αλήθκεια) ότι στο δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο επικρατεί ο πόλεμος της πισώπλατης μαχαιριάς, εφάνηκα πάλε πολλά τυχερή και με τους/τις περισσότερους/ες συναδέρφους (οι παραπάνω είμαστε γεναίτζιες) έχουμε άριστες σχέσεις και με κάποιους/ες έχουμε και φιλικές. Τζιαι μεν νομίσετε συναδέρφους που μπορεί να είναι σε χαμηλότερες κλίμακες τζιαι να μου πείτε ότι γλύφουν με για να έχουν εύνοια η κάτι. Μιλώ για συναδέρφους που είμαστε στην ίδια κλίμακα τζιαι θα μπορούσαμε να έχουμε κόντρες τζιαι ζήλιες τζιαι ανταγωνισμό τζιαι σου πα μου πες. Κι όμως, έχουμε φιλικές σχέσεις που δεν περιορίζονται στο χώρο της δουλειάς μας, αλλά επεκτείνονται τζιαι εκτός. Δεν είμαστε κολλητοί, αλλά ούτε τζιαι απλοί συνάδερφοι. Είμαστε φίλοι. Εγώ τουλάχιστον έτσι το βλέπω. Τζιαι νομίζω τζιαι τζείνοι. 

Ντάξ, έννεν ούλλα ρόδινα. Υπάρχουν τζιαι τζείνοι που δεν αντέχονται με τίποτε. Που από τότε που ήρταμε σε τούτη τη δουλειά (εγώ και κάποιοι άλλοι) η μόνη τους έννοια είναι τι κάμνουμε και γιατί και άμπα και φάμεν τους. Και ο πόλεμος είναι συνεχής και με διάφορα "όπλα". Αλλά ποιος τους γ... (Βασικά κανένας γι αυτόν εν έτσι).

Με κάποιες που τες κοπέλες κάμνουμεν πολλά καλή παρέα, είμαστε όπως την κλικκούα. Τζιαι επειδή ηλικιακά είμαστε πιο νεαρές (σε σχέση με τους δεινόσαυρους που συνήθως απαρτίζουν τούντον χώρο) θεωρώ ότι τούτο βοηθά και στη δουλειά. Προσπαθούμεν πολλά να εκσυγχρονίσουμε διάφορα δαμέ, που το πιο απλό όπως εν ένας εκτυπωτής, μέχρι τζιαι τον τρόπο σκέψης κάποιων που ακόμα ζιούν τον τζιαιρό του κουκκουφκιάου. Οκ εν τα καταφέρνουμεν πάντα, αλλά προσπαθούμεν. 

Με τούτες τες κοπέλες εκανονήσαμεν και ταξίδιν το 2012 στην Ιταλίαν. Μεγάλο πλήγμα αυτό για τη Mademoiselle σας αγαπητοί μου. Διότι τότε που εκλείσαμε τα εισητήρια και κανονίσαμεν τα ούλλα (με μπροστάρισσα εμένα), αποφάσισεν να δημιουργηθεί το αστέριν. Οπότε η Μademoiselle έμεινε με θκυό σhείλη καμένα. Επήαν οι σhιόνες και αλωνίζαν στη Ρώμη κι εγώ ήμουν δαμέ στην Εναλίαν Χώραν και εξερνούσα. Εν πειράζει εσυγχώρησα τες. Ετάξαν μου άλλον ταξίδιν φέτος. 

Εδεθήκαμεν με τούτες τες κοπέλες. Έχουμεν την έννοιαν η μια της άλλης, και σε θέματα δουλειάς αλλά και σε πιο προσωπικό επίπεδο. Μπορούμε να μιλήσουμεν άνετα για διάφορα ζητήματα τζιαι να συμβουλεύσουμεν η μια την άλλη. Οι λλίο πιο μεγάλες με τη σοφία της εμπειρίας και οι λλίον πιο μιτσιές με το τσαμπουκά και την επιμονή. Η κάθε μια εν ξεχωριστή. Η Σ. εν η μάμμα (εν η πιο μεγάλη αλλά μπορεί και η πιο πελλή), η Π. εν εκείνη με την οποία εσυνδέθηκα πιο πολλά αφού ήρταμε την ίδιαν ημέρα δουλειά και ήμαστε και στο ίδιο γραφείο για αρκετό καιρό προσπαθώντας να αμυνθούμε στον πόλεμο που ξεκίνησε εναντίον μας, την Κ. εκτιμώ την πολλά για τον τρόπο σκέψης της, την προσωπικότητα και τη δουλειά της, η Μ. εν το συννεφάκιν μας που εν στον κόσμον της αλλά εν πολλά καλή ψυσιή. Το σημαντικόν για μένα έννεν τόσο το γεγονός ότι μπορούμε να στηρίξουμε η μια την άλλη σε δύσκολες καταστάσεις άλλα το ότι χαιρόμαστε πραγματικά με τη χαρά η μια της άλλης. Θυμούμαι τότε που τους είπα ότι εν θα πάω ταξίδιν μαζίν τους και εμείναν μονοτάξανες. Ενομίσαν έπαθα τίποτε. Όταν τους είπα το λόγον εχαρήκαν. Τζι εχαρήκαν πολλά τζιαι ξέρω το. 

Θέλοντας και μη ούλλοι περνούμεν πολλές ώρες στον εργασιακό μας χώρο, οπότε εν ευχής έργον να περνούμε καλά. Για μένα εν σημαντικός παράγοντας για να είμαι ευχαριστημένη με τη δουλειά μου τζιαι πιστεύκω ότι παίζει ρόλο τζιαι στην παραγωγικότητα το να νιώθουμεν καλά στο χώρο εργασίας μας. Εγώ νιώθω πολλά τυχερή που μοιράζουμαι τούντο χώρο και τούντη δουλειά μαζί με τούτους τους ανθρώπους τζιαι ιδιαίτερα με τες συγκεκριμένες σhιόνες.