28 Φεβρουαρίου 2014

Μεν αφεθείς!

Εχτές σαν ήμουν μες το τουsh τζιαι εμπανιαρίζουμουν, εν ξέρω πως μου ήρτε στο νου και με ποιο συνειρμό, αλλά αθθυμήθηκα τες εποχές που εφόρουν τα τζην μου τα στενά και ειδικά κάτι κοντά το καλοκαίρι, λλίο κάτω που τον κώλο (ΟΚ επαράσιεσα το). Αλλά έτσι ένι. Εφόρουν τα. Και πεθυμώ τζιείνη την εποχή. Και όταν λέω τζιείνη την εποχή εννοώ πριν 2-2.5 χρόνια. Δηλαδή προ αστεριού εποχή. 

Στην μετά αστεριού εποχή πασκίζω να μπω μες τα τζην, μπαίνω κουτσά στραβά αλλά ως τζιαμέ. Για κούμπωμα ούτε λόγος. Πεθυμώ να φορήσω τζιαι κάτι φουστανούθκια μου στενά και κοντά  που τα εφόρουν σε ειδικές περιστάσεις. Βλέπε γάμους, βαφτίσια, πάρτυ κλπ κλπ. Τωρά τούτα ούλλα εν μες τα ερμάρκα και θωρώ τα και θωρούν με. Η σχέση μας πλέον είναι πλατωνική. Σαρκική δεν ξέρω πότε θα ξαναγίνει. Ευελπιστώ σύντομα.

Έχει κανένα εξάμηνο, πάω και γυμνάζουμαι σε μια κοπέλα/γυμνάστρια κοντά στο σπίτι μου 2 φορές την εβδομάδα. Κάμνω γυμναστική/όργανα και κάμνω και πιλάτες. Φκάλλει μου τον κώλο μου, αλλά χαλάλι. Επίσης έκαμε μου και ειδική διατροφή. Μεν φανταστείς δίαιτα. Εν χρειάζεται να χάσω ιδιαίτερα κιλά αλλά πρέπει να διατηρηθώ, να συσφιχθώ και να χάσω λίπος σε συγκεκριμένα σημεία. Δηλαδή πόντους ουσιαστικά από πόδια, γλουτούς και κοιλιά. ΚΟΙΛΙΑ. Τζιείνη η κοιλιά. Εν φεύκει με τίποτε. Από κοιλιακοί εγίναν μυλλιακοί. Δηλαδή ένας μυλλιακός. Και ΠΡΕΠΕΙ να φύει. 

Τωρά έννα μου πεις που κολλά ο τίτλος. Κολλά και καλοκολλά. Μεν αφεθείς! Εν τούτο που λαλώ του εαυτού μου. Και εν τούτο που πρέπει να λαλεί κάθε κοπέλα στον εαυτό της. Βλέπω κοπέλες στην ηλικία μου και πιο μιτσιές που παντρεύκουνται, γεννούν και ύστερα αφήνουνται. Μεινίσκουν τους τα κιλά, σταματούν να περιποιούνται τον εαυτό τους, κυκλοφορούν αχτένιστες και γενικότερα εν όπως τον χάλα-κατέβαν. Ε μα έτσι σκέδιον έτα ούλλα τζιαμέ. Έτσι πιστεύκω ξεκινούν πολλά προβλήματα. Χαλά η διάθεση, πέφτει η αυτοπεποίθηση, η ψυχολογία γενικότερα γίνεται σκατά και έχει αντίκτυπο και στο σύντροφο και κατ' επέκταση στη σχέση. Εν κρίμαν. Με λλίη προσπάθεια, θέληση και πείσμα μπορούμε νομίζω να επανέλθουμε. ΟΚ εν έχω ψευδαισθήσεις ότι έννα γίνω ακριβώς όπως πριν αλλά ευελπιστώ σε κάτι που εν θα απέχει πολλά. Και αντιλαμβάνουμαι ότι για κάποιες μπορεί τούτο να σημαίνει λλίη παραπάνω προσπάθεια που άλλες αλλά και πάλι εν για το δικό μας καλό που το κάμνουμε. Ούλλες οι γυναίκες θέλουν να είναι ωραίες και να νιώθουν βλέμματα πάνω τους και όλες θέλουν ο άντρας που έχουν δίπλα τους να συνεχίσει να τις βλέπει όπως πριν και να τις ποθεί. Γιατί κακά τα ψέματα άμα νιώσεις ότι έδισες το γάρο σου και αφεθείς, τότε ο γάρος έννα ξαποληθεί και να βουρά άλλες. Το πιο σημαντικό όμως εν ο ίδιος ο εαυτός μας. Αν νιώθουμε εμείς ωραίες, τότε είμαστε ωραίες.

Γι αυτό κοπέλες μου, μεν αφήνεστε. Αγαπάτε τον εαυτό σας και περιποιηθείτε τον. Νιώστε ωραίες για να είστε ωραίες, πρώτα για σας και μετά για τους υπόλοιπους.

 "Το σώμα μας είναι ο ναός της ψυχής μας" είπε ο Πλάτωνας.  

21 Φεβρουαρίου 2014

Να παίξουμε κουμέρες;

Απορία: Γιατί τότε (πριν κάναν αιώνα) που ήμαστε μιτσιές άμα ήταν να παίξουμε με τις φίλες μας, με τις κούκλες μας, τα πιατούθκια, τα φεντζιανούθκια και όλα τα συναφή, ελαλούσαμεν ότι παίζουμεν κουμέρες; 

Τέσπα. Στο θέμα μας. Προχθές σαν ήμουν στο Jumbo (ναι Κολόνα μου πάω τζιαι αρέσκει μου ;)) με το αστέριν και γυρεύκαμεν πως θα μασκαρευτούμεν.... μπιπ μπιπ μήνυμα στο κινητό. Και διαβάζω: "Φιλενάδες μου του χρόνου τον Οκτώβρη έχουμε γάμο ;)." 

Ήταν από μια πολύ καλή φίλη την οποία δυστυχώς δεν βλέπω πολύ συχνά λόγω του ότι μετακόμισε σε άλλη πόλη οπότε δύσκολη πλέον η συνεύρεση. Μεινίσκω λλίο κάγκελο αλλά οκ. Έχει 2-3 χρόνια που εν με το παιδίν, εμετακόμισαν και μαζί πρόσφατα, εν ευτυχισμένη, οπότε ντάξ εν το επόμενο βήμα. (Άστε με εμένα που Mademoiselle ήμουν και Mademoiselle παραμένω. Προσπερνώ.). Απλά δεν περίμενα να παρθεί η απόφαση τόσο σύντομα. Τωρά έννα μου πείτε ήντα σύντομα. Σε ανάμιση χρόνο άξιος που να ζήσει. Ένιγουέης. Απάντησα της με χαρά (όντως εχάρηκα για τζείνη), είπαμεν κάμποσες πελλάρες και μετά... η βόμβα. "Θέλεις και να με παντρέψεις;". 

Τωρά έννα μου πείτε που εν η βόμβα. Εν το περίμενα. Περίμενα ότι θα προτείνει σε μια άλλη κοινή μας φίλη με την οποία είχα την εντύπωση ότι είναι τελοσπάντων πιο κοντά από ότι με εμένα. Η αλήθκεια ένι ότι δεν ήθελα να μπω στη διαδικασία να παντρέψω άλλη φίλη αφού είχα την χαρά και την τιμή να παντρέψω την κολλητή (επί 25 και βάλε χρόνια) και την ξαδέρφη - κολλητή. Μετά από αυτές τις δύο δεν θεωρούσα ότι είμαι τόσο συνδεδεμένη με κάποια από τις υπόλοιπες φίλες ώστε να μου ζητηθεί να τις παντρέψω. Έλα που έκαμα λάθος. Απλά θεωρώ ότι με τον άνθρωπο που επιλέγεις να σταθεί δίπλα σου σε μια τέτοια στιγμή, έχεις μια ιδιαίτερη σχέση. Με τη συγκεκριμένη φίλη είμαστε πολύ αγαπημένες αλλά δεν είμαστε και κολλητές, γι' αυτό και δεν το περίμενα. Ελπίζω μόνο να μεν μου ζητηθεί και μελλοντικά να βαφτίσω, γιατί μετά τα τρελλά κι αλλοπαρμένα αγόρια μου δεν βαφτίζω άλλο και το έχω δηλώσει επανειλημμένως. 

Της απάντησα ότι φυσικά και θα την παντρέψω. Είναι χαρά μου να το κάμω.  Αγαπώ την πολλά τη συγκεκριμένη κορούδα. Εν πολλά καλό μωρό και αρκετά βασανισμένο στη ζωή του. Μεγάλωσε σε προσφυγική οικογένεια, με τη μάμα μόνο αφού οι γονείς είχαν χωρίσει όταν ήταν μικρή, είχαν και έχουν φοβερά οικονομικά προβλήματα και το κυριότερο με μεγάλα προβλήματα υγείας της μάμας της. Και ήταν η μόνη που μπορούσε να την βουρά, πράγμα το οποίο συνεχίζει να κάμνει. Και την θαυμάζω για την δύναμη και την υπομονή της. Και η αλήθκεια εσυγκίνησε με το γεγονός ότι επέλεξε εμένα.

Οπότε αγαπητοί μου η επιχείρηση "Κουμεράτα" συνεχίζεται. Και εννοείται ότι εάν κάποτε αποφασίσει ο Mr Hyde να με κάμει από Mademoiselle σε Madame τότε θα έχω και γω πρόβλημα ποια θα σταθεί δίπλα μου. Διότι ως τότε θα τις έχω παντρέψει ούλλες εγώ. Οπότε αποφάσισα που τα τωρά ότι δεν θα σταθεί δίπλα μου καμιά. Θα σταθεί κάποιος. Κι εκείνος ο κάποιος ξέρει ποιος ένι. Και θα γελάσουμεν πολλά! 

14 Φεβρουαρίου 2014

.........

12 χρόνια... Εν πολλά ξέρω το. Για μένα εν σάννα και εν εχτές. Γιατί πρόσφατα είδα το κακόν. Τούντο κακόν που δρατζιάζει παντού μες τον κόσμον. Που έξερα ότι υπήρχε, αλλά εν έβαλλεν ο νους μου το μέγεθος του. Εν το κακόν στη σιειρότερη μορφή του. Εν ο θκιάολος προσωποποιημένος. Είμαστε πολλά αδύναμα όντα τελικά εμείς οι άνθρωποι. Μπορούμεν να κάμουμεν τόσον κακόν που εν το βάλει ο νους μας. 

Όσον και να προσπαθώ εν μπορώ να το ξεπεράσω. Εν και ένας που τους λόγους που έκαμα και το blog. Να γράφω, να εκφράζουμαι, στα καλά και στα κακά και επικοινωνώντας με τους άλλους να φκάλλω το καλόν που μέσα μου. Βοηθά, εν λαλώ. Αλλά τούτος ο πόνος εν θα φύει ποττέ. Εν όπως το σκουλούτζιν, μέσα μου, μες την ψυσιή μου, τζιαι τρώει με, τρώει με, τρώει με. Και εν θα φύει ποττέ. Παίζει ρόλον ότι εγέννησα τζι εγώ έναν πλασματούιν. Και καταλάβω τωρά τι σημαίνει. Πριν απλά εσιοκκάρουμουν για λλίον και επέρναν μου. Εξήχανα. Τωρά εν περνά. Εν ξεχνιέται. Ότι και να κάμω. Τζιαι ούλλες τζιείνες που γεννήσαν καταλάβουν με ξέρω το. Μπορεί τζιαι τζείνες που εν εγεννήσαν. Εμείς οι γυναίκες είμαστε πολλά ευαίσθητες πας τούντα πράματα. Οι παραπάνω δηλαδή, γιατί εν τζιαι τζείνες που εν η προσωποποίηση τούντου κακού. Που εν ο ίδιος ο θκιάολος. 

Τότε, πριν 12 χρόνια, τζιήντον τζαιρόν που τούντο κακόν εβασάνιεν σε εσέναν (τζιαι τόσα άλλα μωρούθκια), εγώ ήμουν φοιτήτρια. Εζούσα ανέμελα χρόνια σε μιαν πανέμορφη πόλη, με φίλους, γέλια, χαρές, θκιαβάσματα, έρωτες. Τζιαι συ, ένα μικροσκοπικό πλασματίν είσιες τον θκιάολον ομπρός σου 24 ώρες το 24ωρο. Τζιαι εβασάνιεν σε. Τζιαι κανένας εν έκαμνεν τίποτε. Εγώ ήμουν πολλά μακριά, εν έξερα την ύπαρξη σου καν. Όπως τζιαι ούλλος ο κόσμος που σε ξέρει τωρά. Αλλά τωρά τζιαι που σε ξέρουν ούλλοι, ήντα διαφοράν κάμνει. Έζησες τη σιειρόττερη μορφή κακού για 5 μήνες τζιαι κανένας εν έξερεν τίποτε. Ακόμα τζιαι τζείνοι που εξέραν εκάμναν πως εν εξέραν. 

Τζιαι κάθουμαι τζιαι σκέφτουμε τζιαι γω σαν αδύναμο ον. Πού ήταν Τούτος; Τούτος που εν ο μοναδικός πον τον φοάται τον θκιάολον. Που εν ο μοναδικός που τον ενίκησεν. Πού ήταν; Να του δειχτεί μόνον, τζιαι να μείνει σέκκος. Να σε σώσει. Να ήσουν τωρά τζιαμέ που πρέπει τζιαι να έσβηνες 12 ολόκληρα τζιερούθκια. Εν αμαρτία ξέρω το να σκέφτουμαι έτσι. Αλλά εν μπορώ να κάμω διαφορετικά. Τζιαι ξέρεις κάτι; Κάμνω τζι' άλλην αμαρτία. Ποτζιήνην που λαλεί η γιαγιά μου ότι εν μεγάλη τζιαι εν πρέπει να την κάμνουμεν κατ' ουδένα λόγον. Καταρκούμαι. Καταρκούμαι τους. Κάθε ώρα και κάθε στιγμή. Τούτους που σου κάμαν τούντο κακόν. Τζιαι όι μόνον τους δικούς σου τους θκιαόλους αλλά ούλλους. Ούλλους τούτους που κάμνουν τούντο κακόν, αλλά τζιαι τζείνους που αφήνουν να γινεί και εν κάμνουν τίποτε. Τζιαι εν θα σταματήσω. Θα τους καταρκούμαι ώσπου ζιω. Να δουν τα μεγαλύτερα κακά του κόσμου τζιαι να ζήσουν την κόλασην όσο πιο βασανιστικά γίνεται. Τζιαι να μεν ηβρεθεί κανένας να τους σώσει. Κανένας. 

Εσύ τωρά τζιαμέ που είσαι εν έσιει καλύτερον τόπον, άκουμε. Τζιαι εν μπορεί κανένας να σου κάμει κακόν. Το κακόν εν μπορεί να έρτει τζιαμέ. Εν ο μόνος τόπος που εν μπορεί. Τζιαι αν εν αλήθκεια τούτον που πιστεύκουν πολλοί σε τούντον κόσμον, ότι ο άνθρωπος ξαναγεννιέται πολλές φορές, που έννα ξαναγεννηθείς ελπίζω να έρτεις στα σιέρκα μου. Τζιαι γω έννα σε καταλάβω Άγγελε μου. Να 'σαι σίουρη.

11 Φεβρουαρίου 2014

Κούχου-Κούχου

Εχάθηκα ξέρω το. Μα εν με γυρέψετε; Όι; Πληγώνετε με τωρά.
 
Είμαι άρρωστη. Και όχι εν αρρωστώ εύκολα. Γαμώ το για οργανισμό ρε παιδί μου να μεν με αφήνει να πιάνω και γω 42 μέρες sick-leave κάθε χρόνο! Τσ τσ τσ τσ... 
 
Τούντη φορά ας όψεται το αστέριν. Την περασμένη Δευτέρα (πριν μιαν εβδομάδα) αρχίσαν οι μίξες και τα βηχούθκια. Έτσι αρχίσαμεν το ρούφιγμα της μίξας (γιαξ I know) και την Τρίτη και Τετάρτη ήταν καλύτερα αλλά την Πέμπτη κακωσορίσαμεν μιαν ωραίαν ωτίτιδα συνοδευόμενη από πυρετούς και ιδιοτροπίες οπότε και αρχίσαμε αντιβιώσεις και κόντρα σιρόπια. Από την Παρασκευή επανήλθεν το κέφι μας, αποχαιρετίσαμεν τους πυρετούς και σιγά σιγά είμαστε καλύτερα. Το αστέριν δηλαδή, γιατί η μάμα του αστεριού εφκήκεν total loss!
 
Αρκέψαν οι πόνοι στο κεφάλι και σε όλο το σώμα, εκλείσαν μύτη και αυτιά - όπως τότε που ήμουν κουφή - ναι κάποτε ήμουν και κουφή (τωρά ακούω τα ούλλα οπότε μεν ψιθυρίζετε), βήχας και όλα τα συναφή. Ε λαλώ και γω μα εν και να σπάσω. Πάω στο γιατρό φορτώνει με φάρμακα, δια μου και άδεια (μακάρι ναν καλά ο άθρωπος) και έρκουμαι σπίτι. Περιοριζούμαστε σπίτι οικονιακώς και τζιαμέ που λαλώ άτε έννα γιάνουμεν να πάμεν πίσω δουλειά... Αγγούριν! Εχτές ενόμιζα έννα φκεί ο λαιμός μου. Βήξε βήξε επόνισα τα αυτιά μου και την κκελλέ μου ολόκληρη. ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΟΣ βήχας. Και ξανά μανά στο γιατρό. Και ξανά άλλα φάρμακα για το λαιμό. Έτσι βήχα πάντως εν τον εύχομαι σε κανένα. Ο βήχας του λυκόσκυλλου. Έτσι τον ονόμασα (αν τζιαι νομίζω εν εξανάκουσα να βήχει λυκόσκυλλο αλλά κάπως έτσι το φαντάζουμαι). Οπότε είμαι και σήμερα σπίτι πέρκι ποκάτσει λλίον. Ευτυχώς το αστέριν εν πολλά καλύτερα και εμένα τα αυτιά μου εν επηρεαστήκαν (ακόμα).
 
Και εν μας εκανούσαν τα άλλα ούλλα αποφάσισεν και το τυφλόν (σκωληκοειδιτιδα για τα καλαμαρούθκια) του παπά μου να κάμει retire στα 56 του. Έλεος. Εβουρούσαμεν και στες κλινικές για επέμβασην. Ευτυχώς τέλος καλό όλα καλά!
 
Αυτά... Γιανίσκουμεν και επανερχόμαστε...