30 Ιανουαρίου 2014

Φωστήρες

"Τους τρεις μεγίστους φωστήρας, της Τρισηλίου Θεότητος, τους την οικουμένην ακτίσι, δογμάτων θείων πυρσεύσαντας· τους μελιρρύτους ποταμούς της σοφίας, τους την κτίσιν πάσαν θεογνωσίας νάμασι καταρδεύσαντας· Βασίλειον τον μέγα, και τον θεολόγον Γρηγόριον, συν τω κλεινώ Ιωάννη, τω την γλώτταν χρυσορρήμονι· πάντες οι των λόγων αυτών ερασταί, συνελθόντες ύμνοις τιμήσωμεν· αυτοί γαρ τη Τριάδι, υπέρ ημών αεί πρεσβεύουσιν."

Σήμερα εν των Τριών Ιεραρχών. Βασίλειος ο Μέγας, Γρηγόριος ο Θεολόγος και Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Οι Φωστήρες. Οι προστάτες των γραμμάτων και της παιδείας. Το τζιαιρό που ήμουν εγώ στο σχολείο (ναι πριν κάναν αιώνα) εκάμναμεν ολόκληρο μάθημα και γιορτές για τους Τρεις Ιεράρχες και τη σημασία που είχαν για τα γράμματα και την παιδεία. Εμαθαίναμεν πόσο σημαντική ήταν η προσφορά τους στην παιδεία αλλά και πόσο σημαντική ήταν η ίδια η παιδεία και η μόρφωση στην κοινωνία.

Σήμερα αμφιβάλλω αν ξέρουν πολλά κοπελλούθκια γιατί εν επήαν σχολείο. Έτο αλλο μια αργία να τζοιμηθούμεν παραπάνω, να πάμεν για καφέν, να παίξουμεν καμπόσην ώραν με τα playstation or whatever they call them, να πάμεν να κάμουμεν τα νύχια μας, να πάμεν κομμωτήριον - ου γαμώ το εν Πέμπτη εν κλειστά τα κομμωτήρια. 

Στο θέμαν μας. Ο Σεφέρης (ξέρουν τα κοπελλούθκια ποιός ενι; Αμφιβάλλω) ελάλεν ότι "Η παιδεία είναι ο κυβερνήτης του βίου". Κατ' εμέναν τούτο λαλεί τα ούλλα. Ελάλεν επίσης τούτος ο πολλά σημαντικός άνθρωπος, ότι υπάρχει καλή παιδεία που εν εκείνη που ελευθερώνει και βοηθά τον άνθρωπο να ολοκληρωθεί και η κακή παιδεία που εν εκείνη που διαστρέφει και αποστεγνώνει και που εν μια βιομηχανία που παράγει τους ψευτομορφωμένους και τους νεόπλουτους της μάθησης. Κι είχεν απόλυτον δίκαιον. Σήμερα εν έχει πλάσμαν (τουλάχιστον της γενιάς μας και των επόμενων) που να μεν είναι μορφωμένον. Ακαδημαϊκά μορφωμένον. Και πολλοί μάλιστα εν και παραμορφωμένοι. Με πτυχία, Master και Δοκτωράτα. Αλλά πόσοι στ' αλήθκεια εν πραγματικά μορφωμένοι. Ποιοί εν στ' αλήθκεια τζιείνοι που εν ολοκληρωμένοι άνθρωποι και μπορούν να πάρουν τούτην την κοινωνία μπροστά; Μάλλον ελάχιστοι. 

Γιατί; Αλήθκεια μπορεί κανένας να το απαντήσει τούτον; Το γιατί ήβρα το σήμερα ψάχνοντας λλίον το θέμα της παιδείας και των Τριών Ιεραρχών, σε ένα άρθρο ενός δασκάλου από το Κιλκίς στην Ελλάδα. Και λαλεί τούτος ο δάσκαλος: "Γεμίζουμε το κεφάλι του παιδιού με γνώσεις και αφήνουμε σβησμένη την ψυχή του. Ουδέποτε υπήρχαν στον κόσμο και στον τόπο μας τόσοι εγγράμματοι και τέτοια φτώχεια πνευματική. Έχουμε μια παιδεία που επιζητά πρωτίστως να θεραπεύσει τις ανάγκες του κράτους, της βιομηχανίας, των επιχειρήσεων. Γεμίσαμε διπλωματούχους και εξαφανίστηκαν οι πνευματικοί άνθρωποι. Η πραγματική παιδεία προσφέρει κατ’ ουσίαν πνευματική και όχι τεχνική μόρφωση, κάθε κοινωνία που θέλει να προκόψει έχει πρώτα ανάγκη χαρακτήρων και κατόπιν τεχνικών." Πόσο σωστός αλήθκεια ο δάσκαλος!

Θκιαβάζουμεν που τα χτες στις εφημερίδες για τούντον "Αριστοτέλη" (π.χ. δαμέ και δαμέ). Ναι μπορεί να εν και σοβαρόν το θέμαν, αλλά νομίζω δίνεται υπερβολική σημασία σε κάτι που δεν βοηθά την εκπαίδευση. Εν έπρεπεν να ασχοληθούμε πρωτίστως με τούτην την καλή παιδεία όπως την ονομάζει ο Σεφέρης; Η καλή παιδεία συμπεριλαμβάνει πολλά πράματα. Που την εκπαίδευσην και τη μάθηση ως την κοινωνική μόρφωση και τη διαγωγή. Δυστυχώς σήμερα εν πολλά τα παραδείγματα που προδίδουν το αντίθετο, την κακή παιδεία δηλαδή: 
  • Το ότι σήμερα τα κοπελλούθκια δεν ξεχωρίζουν το ι με το η, ή το ε με το αι. Το να θωρώ ανορθόγραφο κείμενο εν ο χάρος μου. Και θαυμάζω απεριόριστα τους ανθρώπους που ξέρουν πραγματικά την Ελληνική γλώσσα. 
  • Το ότι εκαταργηθήκαν οι στολές. Για μένα ήταν πολύ σημαντική η παρουσία των στολών. Σημάδι πειθαρχίας, ισότητας και ομοιομορφίας. Σήμερα οι μαθητές πάσιν στο σχολείο όπως.... εν ξέρω πως να τους χαρακτηρίσω. Μαλλιά όπως να 'ναι, βαμμένα μπλε, νύσια κότσιηνα, μακιγιάζ σάννα τζιαι παν club.
  • Τον τζιαιρό μας το να έχει κάποιος διαγωγή Κοσμία και όχι Κοσμιοτάτη, ήταν καταστροφικό. Εγίνετουν ολόκληρο σούσουρο και ο μαθητής ήταν στιγματισμένος. Μπορεί τούτον να μεν ήταν σωστό, αλλά σήμερα αμφιβάλλω αν δίδεται η πρέπουσα σημασία στη διαγωγή του μαθητή. Με τόσα που ακούμεν μάλλον έχουν ούλλοι διαγωγή Κοσμία. 
  • Σχολεία που χρειάζουνται αναβάθμιση και επέκταση, όι μόνο κτιριακά αλλά μπορεί και σε δυναμικό.
  • Δάσκαλοι/Καθηγητές. Τότε εμείς είχαμε Δασκάλους και Καθηγητές με κεφαλαία. Σήμερα κυκλοφορούν με πέρι-κεφαλαία. Δεν μπορούν να χαλιναγωγήσουν τους μαθητές και κατ 'επέκταση να κάμουν σωστά τη δουλειά τους. Διορίζουνται στα 50 τους. Μα ήντα αντοχές έχει ένας 50αρης. Και πόσο up to date ένι. Θα έπρεπε οι διορισμοί να γίνονται με βάση τα προσόντα και τις ικανότητες και όι επειδή εν η σειρά τους. Και ναι γιατί όχι, να διούν εξετάσεις. Εγώ για να πιάσω την Άδεια Άσκησης του επαγγέλματός μου έπρεπε να περάσω που μιαν διαδικασία. Οι δικηγόροι διούν μια φάουσα μαθήματα για να μπορούν να εργαστούν. Γιατί όι και οι Δάσκαλοι/Καθηγητές που είναι η βάση της παιδείας;
  • Εισαγωγή της τεχνολογίας. Και όι το πως χρησιμοποιώ τον υπολογιστή για να μπω Internet. Εκμάθηση προγραμμάτων που βοηθούν τους μαθητές στην εκπαίδευση τους.

Με τούτα και με κείνα καταλήξαμε στα σημερινά μας χάλια. Και καρτερούμεν να πάει ο τόπος μας μπροστά. Το μέλλον εν τα παιδιά. Αλλά για να υπάρχει μέλλον χρειάζεται και η παιδεία των παιδιών. Οι Τρεις Ιεράρχες απαρνήθηκαν πλούτο και καριέρα και αφοσιώθηκαν στα γράμματα και την παιδεία. Οι "Φωστήρες" του σήμερα κάμνουν ακριβώς το αντίθετο. Φαίνεται πως στην κοινωνία του σήμερα, εν χωρούν οι Φωστήρες εκείνοι που πριν τόσες σιηλιάες χρόνια εδιδάσκαν: “Ου φύσει, (όχι από την φύση), αλλά μαθήσει (με την μάθηση) καλοί καγαθοί γίνονται”. 

28 Ιανουαρίου 2014

Η Κρίση μου - Μέρος Β

Ήρτε τωρά ο κλητήρας και άφηκε τη μισθοδοσία μας πας το γραφείον. Έννα μου πείτε πιάνεις και μισθό; Πάλε καλά να λαλείς. Ναι πιάνω. Το θέμα είναι τι πιάνω. Ή μάλλον τι εν πιάνω. Διότι από αυτό το μήνα μας εμπήξαν αλλό έναν αγγούριν με τον κ*@&#% μας. Έπιασα τούντη δουλειά πριν 5 χρόνια με έναν κάρο προσδοκίες τζιαι όνειρα. Τζιαι ελάλουν τι τυχερή που είμαι που κατάφερα να πίασω τη συγκεκριμένη θέση, τζιαι που είναι ακριβώς τούτο που σπούδασα, τζιαι μάλιστα η ειδίκευση του master μου, τζιαι θα πιάνω και πολλά καλά λεφτά, τζιαι έπιασα και το διαμερισματούδι μου, τζιαι μπορώ να πληρώνω τη δόση μου, τζιαι να είμαι ανεξάρτητη τζιαι τζιαι τζιαι.... Τζιαι αγγούριν!

Διότι άνοιξα το φάκελο τζιαι επιάν με οι δαιμόνοι. Τζι' άλλη αποκοπή. Ή μάλλον όπως την ονομάζουν έκτακτη αποκοπή. Διότι ναι κύριοι εν έκτακτα τούντα πράματα. Και οι αποκοπές και οι εισφορές. Τάχα μου. Τζιαι πέτε μου ρε κύριοι αύριον που έννα σάσουν τα πράματα (ναι κάμνω όνειρα ακόμα) έννα μου τα δώκετε πίσω τούντα ριάλλια; Να ξέρω δηλαδή. Αν θα τα πιάω συνάμενα εννάν σαν το Τζόκερ. Να προετοιμάζουμαι που τα τωρά, μεν με πιάει κάναν εγκεφαλικό τότε. 

Τζιαι τούτα ούλλα διότι κάποιοι τα εκάμαν πού^@#@%$ς. Τζιαι τωρά πληρώνουμεν εμείς. Μάλιστα. Σύνολο καμιάν 350 ευρά αποκοπές τζιαι εισφορές. Με τούντα ριάλλια κύριοι μπορώ να ταΐσω το κοπελλούδιν μου, να το ντύσω, να του γοράσω μιαν φάουσαν πράματα. Να το πάρω ταξίθκια αύριο μεθαύριο. Ή ακόμα καλύτερα να ταΐσω τζιαι να ντύσω κανέναν που τα φτωχά τα κοπελλούθκια που εν έχουν να φαν γιατί οι γονιοί τους εμείναν χωρίς δουλειάν. Τζιαι τωρά διώ σας τα εσάς. Εσάς που η γενιά σας (μέσα) εκαταγ&^%&@%# τούντο τόπον και τωρά θέλετε τζιαι τα ρέστα. Ναι εν εσάς που μιλώ. Εσάς τους δεινόσαυρους, που σας έχουμε δαμέσα δα παράσιτα. Τζιαι είσαστε παντού. Τρώτε που παντού. Κάθεστε πας τες καρέκλες τζιαι πιάννετε μιαν φάσουσα λίρες το μήνα για να παίρνετε ΤΙΣ σοβαρές αποφάσεις και καλά. Το μόνο που κάμνετε έννα πίννετε το γιαίμαν την δικής μου γενιάς και των επόμενων. Εσείς καλά την έχετε. Εφάτε τζιαι εσπάσετε. Πάτε δουλειάν όποτε θέλετε, όποτε σας καπνίσει, πιάνετε ούλλην την άδειαν σας (που μπορεί να εν και καμιάν 35αρκά μέρες), πιάνετε ούλλον το sick-leave σας (που εν 42 μέρες) - κάθε χρόνον αρρωστάτε πολλά (μάνα μου σας) - ο μισθός ππέφτει αβέρτα κάθε μήναν και που έννα αποφασίσετε αύριον να αφυπηρετήσετε έννα πιάετε τζιαι το εφάπαξ σας φυσικά - φυσικά. Τζιαι όλα καλά τζιαι άγια. 

Τζιαι αφήνετε το χάος σε μας. Σε μας που πρέπει να δουλεύκουμεν μιαν ζωήν. Που όσο δουλεύκουμεν τόσο παραπάνω μας κόφκετε. Που εν θα ξοφλήσουμεν ποττέ το χρέος μας. Που με οικογένειαν μπορούμεν εύκολα να κάμουμεν, με σπίτι να χτίσουμεν να την στεγάσουμεν, με τη ζωή μας να ζήσουμεν απολαμβάνοντας τους κόπους των γονιών μας τζιαι τους δικούς μας. Διότι για σύνταξη τζιαι εφάπαξ εμείς.... ούτε λόγος. Αλοίμονον καλέ μου. Να πιάτε εσείς που έσιετε σειράν πρώτα τζιαι για μας ότι μείνει. Που εν θα μείνει.  

Τζι' αν εμείς οργανώσαμεν τζιαι στήσαμεν τη ζωήν μας τζιαι την οικογένειαν μας με βάση τούντο εισόδημα, στα α#@%^$α σας! Τζιαι που έννα θέλω αύριο να γράψω το αστέριν κανέναν ιδιαίτερον έξτρα, εν θα μπόρω. Ή ακόμα καλύτερα που να θέλω να το σπουδάσω, γιοκ. Να μείνεις δαμέσα αγάπη μου κι αν δεν περάσεις Πανεπιστήμιο (αν υπάρχει ως τότε) να ξαναδώκεις εξετάσεις. Γιατί για Κολλέγιο εν έχει λεφτά.  Για εξωτερικό φυσικά ούτε να το σκεφτείς. Έννεν ανάγκη να διευρύνεις τους ορίζοντες σου. Διευρύνεις τους εντός του Χρυσοπράσινου Φύλλου. Τζιαι ως τότε αστέριν μου έννα λυθεί και το Κυπριακόν. Ουυυυυ πάνω χαρά μας. Είδες; Έννα έχεις τζιαι συμφοιτητές τα αδέρφια μας. Είδες διεύρυνσην που θα υποστεί ο ορίζοντας σου αστέριν μου; 

Άι σσιχτίρ πιον!

27 Ιανουαρίου 2014

Η Κρίση μου

Έχει λίο καιρό εμπήκε το σκουλoύτζιν του Mr Hyde να ψάχνει χωράφκια/οικόπεδα/σπίτια και γενικώς κτηματομεσιτικά, να συγκρίνει τιμές, περιοχές, τα υπέρ και τα κατά κάθε περίπτωσης και να μου τα παραθέτει. Και έτσι μπαίνω και γω στον πειρασμό και λαλώ ήντα καλά να είχα τούτο χωραφούιν ή ήντα καλά να εμπορούσα να κτίσω τούντο σπιτούιν. Αλλά άτε.... ας όψεται η κρίση.

Η αλήθκεια ένι ότι ένα χωραφούιν έχω το. Αλλά δυστυχώς πρώτον κόφκει μακριά και δεύτερον εν χωραφούιν έννεν οικόπεδο να μπορώ να κτίσω ή να το εκμεταλλευτώ. Για να μπορέσω θέλει πολλά έξοδα για αρχή. Να πουληθεί, εν πουλιέται τζιαμέ που ένι, ή και να πουληθεί έννα πιάω 5 μπακίρες και κείνες πουμισιάρικες με το αέρφιν. Οπότε βάρτου ρίγανη. 

Και κάθουμαι και σκέφτουμαι πόσο πολλά θα ήθελα να μπορώ να μεγαλώσω το αστέριν σε ένα σπίτι "χαμέ" με την αυλούδα του, να βουρά ποτζιή ποδά, να της κρεμάσω και καμιάν σούσα που κάνα δέντρο και να φυτεύκω και γω τα λουλούδια μου και να περιποιούμαι τον κήπο - αν και τούτο θα ήταν η χαρά της νούννας (η νούννα είναι δεινός κηπουρός). 

Επήαμεν που λαλείτε εχτές το πρωί βόλτα με το αυτοκίνητο, σε ένα χωριό λίγο έξω που τη Λευκωσία για να δούμεν ένα τόπο που θα χτιστούν κάτι καινούργια σπίτια σε ολόκληρο οικόπεδο (πολλά plus τούτον) που ήβρεν ο Mr Hyde και έπιασε και τηλέφωνο και έμαθε πληροφορίες. Αρέσαν μας πολλά και τα σχέδια και ο τόπος κλπ κλπ. Αλλά άτε. Πού βρίσκεις τες τόσες σιηλιάες που θέλουν. Και που στο τέλος εν θα εν τόσες αλλά εννάν αλλότοσες. 

Σε περιόδους μη κρίσης, θα επηένναμεν κύριοι σε μιαν τράπεζαν, θα τους ελαλούσαμεν θέλουμε στεγαστικό δάνειο και με κάποιους όρους (που εμείς θεωρώ τους πληρούμε) θα μας ελαλούσαν ορίστε πάρτε. Και θα αρχίζαμεν σιγά σιγά να κτίσουμε ένα σπιτούδι για να στεγάσουμεν την οικογένειαν μας. Σε περιόδους κρίσης όμως, με δάνεια έχει, με χωραφούθκια, με σπιτούθκια. Έχει ένα διαμέρισμα (που το χρωστάς φυσικά) μέσα στο οποίο πιττώνεσαι, δείνεις τη σούσα του αστεριού που τον παραστατό μιας πόρτας και όποτε ρέσσεις που τζιαμέ διάς πάνω και κοστώνεσαι. 

Ξέρω ότι έχει πολλά πιο σοβαρά προβλήματα ο κόσμος. Δαμέ έχει κόσμο που εν έχει καν το διαμέρισμαν. Εν έχει καν να φάει. Κι εγώ ασχολούμαι με σπίθκια και αυλές. 

Εν κακόν που θέλω το καλύτερο για το αστέριν; Θέλω να ξυπνά, να ανοίει το παράθυρό της και να θωρεί πράσινο και να μυρίζει καθαρό αέρα. Να φκένει έξω και να κόφκει λουλούδια που τον κήπο της μάμας (και της νούννας της μάμας). Θέλω το χειμώνα να έχει τζάκιν και να ψήνει με τον παπά της κάστανα και λουκάνικα. Θέλω να έχει ένα δωμάτιο που να τη χωρεί να παίξει και να μεν κουτουλλά ποτζιή τζιαι ποδά. Θέλω να μπορεί να καλιεί τους φίλους της να παίξουν στην αυλή. Θέλω το Πάσχα να έρκεται η γιαγιά της η μεγάλη (προγιαγιά) με ούλλες τες θείες στο σπίτι μας που εννά 'χει τόπο και να κάμνουμε φλαούνες και κουλλούρκα και να τα ψήνουμε στο φουρνί που έννα κτίσει ο Mr Hyde μες την αυλή. Θέλω να μπορεί να καλέσει 5 πλάσματα στα γενέθλια της και να μεν αναγκάζεται να πάει σε παιδότοπους.

Εν με κόφτει αν θα εν έξω που την πόλη. Για να έβρω έτσι πράμαν κοντά στην πόλη και κατ' επέκταση κοντά στις γιαγιάδες, θέλω μισόν εκατομύριον. Ε guess what! Εν με λαλούν με Σιακόλα, με Παρασκευαΐδη, με Λανίτη (Εξήασα κανένα;). Οπότε οι επιλογές μου περιορίζονται στα κοντινά περίχωρα. Αλλά σιγά. Έννα είμαστε και πιο κοντά στη φύση. Αρέσκει και του Mr Hyde παραπάνω. Και θεωρώ ότι ο κόσμος εν πιο συνδεδεμένος μες τα χωρκά από ότι στην πόλη, και τούτον αρέσκει μου. Έννα είμαστε νάκκον μακριά που τη δουλειά αλλά άτε. Μεν τα θέλουμε και ούλλα.....

....Ναι ναι ναι. Κάμνω όνειρα. Ήντα που άλλον να κάμω. Ως πάρατζιη. 

22 Ιανουαρίου 2014

Baby Motion

Εσυζήτουν πριν λλίο με τη ξαδέρφη στο τηλέφωνο τα περί των αστεριών μας, κι έφερε η κουβέντα τις διάφορες δραστηριότητες που έχουν ευκαιρία να κάμουν τη σήμερον ημέραν τα μωρά. Ξεκινούν με μουσική προπαίδεια, baby motion, κολύμπι, γυμναστική, μπαλέτο, πιάνο και δε συμμαζεύεται. Σήμερα τα μωρά έχουν αμέτρητα ερεθίσματα που τα βοηθούν να αναπτυχθούν τόσο σωματικά αλλά πολύ περισσότερο πνευματικά. Έννεν τυχαίο το γεγονός ότι ακούμε παντού την ατάκα "Παναγία μου σήμερα γεννιούνται με το νού". Και μεις με το νουν εγεννιούμαστε αλλά δεν είχαμε την πληθώρα και την ποικιλία των ερεθισμάτων που έχουν τα μωρά σήμερα. Αν ελάλεν κανένας της μάνας μου πριν 30 χρόνια να με πάρει baby motion ήταν να τον περιπαίζει. Η αλήθκεια ένι ότι ούτε η μήτηρ το έψαχνε τότε και πολλά. Εζήλευκα πολλά τις φίλες μου που επηένναν θέατρα και παραστάσεις και σινεμά που το καιρό που είμαστε μιτσιές. Και επίσης που εκάμναν χορό και πιάνα και μπαλέτα. Εμένα οι γονείς μου εθεωρούσαν τα περιττά τούτα. Τα σημαντικά ήταν το σχολείο και η μόρφωση. Και εν και αδικώ τους. Τόσα εξέραν, τόσα εκάμναν. 

Θεωρώ ότι εν πολλά σημαντικό να "εκθέτεις" τα μωρά σε διάφορα είδη ερεθισμάτων και δραστηριοτήτων που τον καιρό που εν πολλά μικρά. Με τούτο τον τρόπο διαμορφώνουν και πλάθουν την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα τους πολλά διαφορετικά από ότι θα ήταν σε περίπτωση μη ύπαρξης τέτοιων ερεθισμάτων. Έν και εν ότι εγώ που εν τα είχα, έχω κάνα αΐπιν τωρά, αλλά η διαφορά με τις φίλες μου τότε όσον αφορά την κοινωνικότητα, το δυναμισμό, τη ντροπαλότητα ήταν εμφανής (ποθκιάντραπη και φάουσα εγίνικα μετά). Γι' αυτό και θεωρώ ότι τούτα ούλλα παίζουν ρόλο και μάλιστα πολλά σημαντικό στη διαμόρφωση της προσωπικότητας του μωρού. Και δε μιλώ μόνο για δραστηριότητες τύπου μουσικής και γυμναστικής ή κάθε είδους φροντιστήριο που μπορεί και να δημιουργήσει άγχος και πίεση στο μωρό. Μιλώ για θέατρο. Για παιδικές μουσικές παραστάσεις που μπορεί να εν και λλίον πιο διαδραστικές. Μιλώ για απλά events που μπορεί να διοργανώνονται από διάφορους φορείς π.χ. μια φορά το μήνα και να έχουν σχέση με τέχνες, όπως τη ζωγραφική. Μιλώ για απλές βόλτες στο δάσος ή στο ζωολογικό κήπο ή σε μια φάρμα. Ή ακόμα πιο απλά μια βόλτα στην πόλη για περπάτημα, φαγητό ή καφέ. 

Τούτα ούλλα προϋποθέτουν φυσικά την παρουσία των γονιών. Και κατ' επέκταση το χρόνο τους. Εξαναείπα το και ξαναλαλώ το. Εν ΠΟΛΛΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΣ ο χρόνος που περνούμε με τα μωρά. Εξ όσων έζησα ως τωρά με μωρά της οικογένειας και φίλων, είναι αποδεδειγμένο ότι τα μωρά που περνούν χρόνο με τους γονείς και τούτος ο χρόνος είναι ΠΟΙΟΤΙΚΟΣ, είναι πολλά πιο ώριμα και πνευματικά ανεπτυγμένα που άλλα που μεγαλώνουν με γιαγιάδες και οικιακές βοηθούς 24/7. Και όταν λέω ποιοτικό χρόνο εν εννοώ να είμαι τζιαμέ και το μωρό να θωρεί τηλεόραση και γω να κάμνω δουλειές. Εννοώ να ΕΙΜΑΙ ΤΖΙΑΜΕ. Να παίζω μαζί του. Να το παίρνω βόλτα. Να του διαβάζω βιβλία. Να έβρω μια δραστηριότητα που του αρέσκει και να την καθιερώσω. 

Θκυό άτομα που θαυμάζω απεριόριστα εν οι κουμπάροι μου (βλέπε κολλητή και ο άντρας της). Και ένας που τους λόγους που τους θαυμάζω είναι ο τρόπος που μεγαλώνουν τα μωρά τους. Την κόρη και τα δίδυμα βαφτιστήρια μου. Δουλεύουν και οι δύο, αλλά περνούν όσο χρόνο απομένει με τα μωρά τους και κάμνουν μαζί τους ένα σωρό πράματα. ΟΚ η κουμπάρα δουλεύει ως το μεσημέρι και έχει άπλετο χρόνο μετά τη δουλειά. Αλλά εν τρεις τα γέρημα όι ένας. Και ο κουμπάρος παρόλο που εν μπλεγμένος με 10000000 δουλειές, εν τούτοις είναι κατά τη γνώμη μου υπόδειγμα πατέρα. Ιδιαίτερα η κόρη τους, θεωρώ ότι εν παιδί θαύμα. Και τούτο έννεν τυχαίο. Από τότε που ήταν μωρό είχε τους γονείς της δίπλα της και γνώρισε και εξακολουθεί να γνωρίζει τον κόσμο και οτιδήποτε καινούργιο έχοντας τους γονείς της να την ενθαρρύνουν και να την χειροκροτούν. Το ίδιο συμβαίνει σιγά σιγά και με τα άλλα δύο. Το ίδιο κάμνει και η ξαδέρφη με τον γιο της, όσο της επιτρέπει ο χρόνος και η οικονομική της ευχέρεια. Και τούτο πρέπει να κάμνουν όλοι οι γονιοί. 

Ένα εκ διαμέτρου αντίθετο παράδειγμα; 

Έτυχε μια φορά να μαζευτούμε 3-4 κοπέλες για καφέ για να παίξουν και τα μωρά και μεταξύ τούτων των κοπέλων ήταν και μια με τα 2 παιδάκια της, την οποία κατά τα άλλα συμπαθώ πολύ και τα πάω πολύ καλά μαζί της. Έχει όμως τούντο θέμαν το κατά τη γνώμην μου πολλά μείον. Εν περνά χρόνο με τα μωρά της. Δουλεύκει πολλές ώρες. Οκ στον ιδιωτικό τομέα, όσο τον έζησα και εγώ εν και μπορείς να πεις του μάστρου σου ανά πάσα στιγμή "γειά σου φεύκω". Αλλά πάλε. Βάλλεις προτεραιότητες. Αν το ωράριο σου εν ως τες 5, σχόλασε 5 άτε 5:30. Όι 7 και 8 τα μαύρα μου. Τα μωρά έννα τζοιμούνται. Τούτη η κοπέλα έτυχε αρκετές φορές να μεν δει, ειδικά το μεγάλο το μωρό της, ως την άλλη μέρα γιατί ώστι να πάει σπίτι το μωρό ετζοιμάτουν. Ε μα τα γέρημα, ένα 3χρονο - 4χρονο εν τη μάμα του που θέλει. Να τη δει, να της μιλήσει, να κάμει πράματα μαζί της. Έπρεπε λοιπόν να το δείτε πως έπαιζεν. Εν ήξερεν καν να παίξει. Το μόνο που έκαμνε ήταν πελλάρες. Γιατί ήταν ο μόνος τρόπος που εγνώριζε για να τραβήξει την προσοχή τόσο της μάμας όσο και των άλλων μωρών. Ούτε ξέρει τι σημαίνει θυμώνω. Ή βάλλω τιμωρία. Γιατί προφανώς η μάμα, έχοντας τύψεις για τον ανύπαρκτο χρόνο που περνά με το μωρό, εν του χαλά χατήρι και δεν του θυμώνει ποτέ. Και εν μέγα λάθος τούτο. Γιατί ο χαρακτήρας που διαμορφώνει τωρά το μωρό, τούτος έννα ένι. Κοινωνικά, τούτο το μωρό εν πολλά πίσω. Εν μπορεί εύκολα να επικοινωνήσει - παίξει με άλλα μωρά. Και πιστεύκω ότι ο πραγματικός χαρακτήρας του μωρού εν στα "άξιππα" γεγονότα που φαίνεται. Δηλαδή κάπου που έννα πάει και εν θα έχει μόνο κόσμο που γνωρίζει ή εν θα είναι σε χώρο οικείο για κείνο. Στο σχολείο μπορεί να εν φρόνιμο και συνεργάσιμο. Εκεί όμως προφανώς ξέρει ότι δεν έχει επιλογή. Ακολουθεί τη μάζα, που ακολουθεί τις οδηγίες της δασκάλας. Και η δασκάλα εν και έχει το χρόνο να ασχοληθεί με ένα συγκεκριμένο μωρό, ούτε έννα το αφήκει το μωρό να κάμνει τα δικά του. Αλλά άμα πάει σπίτι και είναι σε οικείο περιβάλλον και έχει και τους γονιούς που ανέχονται, εκεί πλέον φαίνεται η πραγματικότητα.

Τούτον ούλλο το σεντόνι έγραψα σας το γιατί όπως είπα θεωρώ πολλά σημαντικό το χρόνο και τα ερεθίσματα που προσφέρουμε στο μωρό μας, γι' αυτό και γω αποφάσισα να κάμω μιαν που τούντες δραστηριότητες με το αστέριν. Εν και θέλω να γίνω όπως κείνες τες freak mums που παίρνουν το μωρό 100 δραστηριότητες, που μπορεί και να μεν του αρέσκουν. Θα δοκιμάσω και θα δω. Και μιας και είπαμε για Baby Motion, αυτό μάλλον θα κάνουμε. Κατέληξα σε τούτο, γιατί πρώτον το αστέριν με το που ακούει μουσική σούζεται (ως τζαι προχτές που την επήρα εκκλησιά εσούζετουν με τες ψαλμουθκιές) και δεύτερο γιατί παρόλο που είναι 14 μηνών αρνείται ακόμα να περπατήσει. Οπότε θέλω να της δώσω ένα ακόμα κίνητρο, πέρκι κινηθεί νάκκον.  Και φυσικά θα πηέννουμεν μαζί και η μάμα θα ενθουσιάζεται παραπάνω που το αστέριν και θα κάμνει όπως την παλαβή. 

Αυτά.

Πέτε μου τωρά και σεις τη γνώμη σας για τούτα ούλλα.  

P.S. Έκαμα ανάρτηση αλά Αμαδρυάδα οξά εν η ιδέα μου. 

20 Ιανουαρίου 2014

Προξενιό

Προξενιό: Μεσολάβηση για τη γνωριμία δύο ατόμων με απώτερο στόχο τη σύναψη δεσμού. 

Σήμερα προσπαθώ να μεσολαβήσω για να γνωρίσω ένα συνάδερφο με μιαν ξαδέρφη μου. Είπα να το πω εκλεπτισμένα. Να μεν σας πω μάχουμαι να κάμω προξένια της ξαδέρφης. Ακούεται πολύ χωριάτικο. 

Κατά κύριο λόγο εν είμαι υπέρ τέτοιου είδους, ας το πούμε, κοινωνικών δραστηριοτήτων. Και ούτε κατά διάνοια αποδεχόμουν κάτι παρόμοιο για μένα στην προ Mr Hyde εποχή. Διότι ήμουν μόνη μου αρκετό καιρό και η μήτηρ και η νούννα επασκίζαν και καλά να γίνουν οι πασσσςςςς προξενήτρες. Η αλήθκεια ένι εθεωρούσα το, πως να το πω, υποτιμητικό και ρεζίλι. Ας πούμεν είμαι καμιά παρακαθκιανή και εν μπορώ να έβρω κάποιον μόνη μου; Και τι θα του πείτε του πλασμάτου; Έχω μιαν καλήν κορούδαν, όμορφη, με το σπίτι της, τη δουλειά της και όλα τα καλά και πως σου φαίνεται να γνωριστείτε; Ε άμαν εν τόσο τέλεια τούτη η κορούδα πως και εν ηβρεν ακόμα το ταίρι της; Έχει κάναν αΐπιν; Ή εσύ ας πούμεν που δέχεσαι το προξενιό φίλε μου, εν είσαι άξιος να πάεις να μιλήσεις μιας κορούς που είδες κι άρεσε σου; Καρτεράς που άλλους; Και πως έννα γίνει; Να με πιάσει τηλέφωνο και να μου πει να βρεθούμε τζιαμέ, να πάω φορώντας το ροζ μου το φουλάριν και να κάτσω να καρτερώ, εκείνον που έννα μπει και να φορεί μπλε πουκάμισο με γαρίφαλο στο πέτο; ΡΕΖΙΛΙΝ! Ένιγουεης, εγώ εφάνηκα τυχερή και έδωκα πας το Mr Hyde. Άτε και εν εδίουν όμως; Αν ήμουν τωρά στα 33 μου ελεύθερη ήταν να το σκεφτώ; Εν ξέρω, αν και νομίζω πως όι. Ναι αλλά που την άλλην εγώ ήμουν άτομο που έφκαινα. Επήεννα και στα καφέ μου, και στα μπαράκια μου, και στα κλαπ μου. Εγνώριζα κόσμο ποτζιή ποδά. Άμαν έχεις, σε κάποιο βαθμό τουλάχιστον, κοινωνική ζωή όλο και τζαι σε κάποιον, κουτσόφτερον έστω, έννα δώκεις. Ή μήπως όχι.

To νόμισμαν έχει πάντα δύο όψεις. Αν παραδείγματος χάριν, κάποιος/α εν σε μιαν άλφα ηλικία και εν έτυχεν να έβρει εκείνο που λέμε το άλλο του μισό. Γιατί το να το έβρεις εν και σε μεγάλο βαθμό θέμα τύχης κατά τη γνώμη μου. To be at the right place the right time. Έννεν; Μπορεί να κάμει κάποιος/α διάφορες σχέσεις αλλά να μεν ευοδώσουν. Και τα χρόνια να περνούν. Ή μπορεί και να είναι κάποιος/α κολλημένος/η με το παρελθόν το οποίο πολλές φορές εν μας αφήνει να προχωρήσουμεν. Ή ας πούμεν μπορεί ένα άτομο να μεν έχει τούτο που λέμε πολλά ανεπτυγμένα κοινωνικά skills.  Άμα εν έχει μεγάλο κύκλο, ή και καθόλου; Ή άμα έννεν του "έξω" να φκαίνει να γνωρίσει κόσμο;  Γιατί έχει και έτσι άτομα. Πως θα έβρει ένα ταίρι; Έν και να έρτει ο πρίγκιπάς με το άσπρον άλογο να χτυπήσει την πόρτα. Πρέπει να κυκλοφορήσεις για να δώκεις πας το παιδίν ή την κορούδαν τον/την όμορφο/η, με γαλλικά και πιάνο, με την καλή δουλειά, το αυτοκίνητο, το σπίτι με πισίνα και πισινά - Είπα πολλά α; Εντάξη να δώκεις πας σε κείνο το ευλοημένο το Κλικ. Όπως λαλεί και μια αγαπημένη συνάδερφος, όπου μας λαλούν, πιάνουμεν τη τσεντούδα μας και πάμεν. Εν ξέρουμε τι τυχερό μας περιμένει και που. 

Γι' αυτό και γω αποφάσισα να γίνω προξενήτρα για τούτη τη ξαδέρφη. Εν πολλά καλό μωρό αλλά εν τούτο που είπα και πιο πάνω. Έν έχει ανεπτυγμένα κοινωνικά skills. Είχε και μια σχέση παλαιότερα (τη μοναδική στη ζωή της) που την οποία επληγώθηκε και απο τότε έκλεισε το το μαγαζί. Εν και εν ότι έννεν άξια να έβρει κάποιον. Ή ότι έχει κάναν αΐπιν. Απλώς κάποιες συγκυρίες εκάμαν την να "κλειστεί" και να αποκτήσει ένα τρόπο ζωής και μια ρουτίνα που δεν βοηθά. Ξυπνά το πρωί πάει στη δουλειά της, την οποία btw υπεραγαπά, έρκεται το απόγευμα σπίτι κάθεται με τη μάμα της λαλεί καμιά κουβέντα, ασχολείται καμπόσον με τα μωρά (της αδερφής της και το δικό μου το αστέριν), κάμνει το μπάνιο της, θωρεί λλίην τηλεόραση ή θκιαβάζει κάνα βιβλίο και ύστερα ύπνο. Έχει καμιά θκυό φίλες αλλά παντρεμένες με μωρά οπόταν αν βρεθούν θα είναι σαββατοκυρίακα και κείνα με το ζόριν. Ξέρω ακούεται πολλά κάπως τούτον, αλλά έτσι ένι. Και πιστεύκω έχει πολλύν κόσμον που τον τρώει η καθημερινότητα και κατ' επέκτασην η μοναξιά. 

Έτσι που λαλείτε, εσκέφτηκα ένα συνάδερφο στη δουλειά που επίσης εν πολλά καλό μωρό, με λλίο πιο ανεπτυγμένα skills όμως, με πολύ χιούμορ αλλά πολλά συνεσταλμένο. Και λαλώ why not; Είπα το της άλλης ξαδέρφης (αδερφή της υποψήφιας) η οποία μου έδωσε φυσικά το πράσινο φως και έβαλα μπροστά τη "δουλειά". Ενημερώθηκε ο συνάδερφος (πολλά καλό παιδί, είπα σας το;) και είναι θετικός, αλλά θέλει να το κάμουμε λλίο στο "άξιππα". Λλίον "τυχαία". Να πάμε εμείς οι σιόνες κάπου και να έρτει και το παιδί (συνοδευόμενο που κανένα φίλο) και έκπληκτη και καλά εγώ, να ενθουσιαστώ - "Ού Κούλλη* μου μα τζιαι συ δαμέ; Πώς τζιαι στες γειτονιές μας; Κοπιάστε κάτσετε δαμέ μαζί μας". You got the point έννεν; Εγώ έθελα πιο απλά πράματα εν η αλήθκεια. Να της το πω ας πούμεν και αν εν εντάξη και κείνη να του δώκω το τηλεφωνό της και ας συνεννοηθούν που τζιαμέ τζιαι τζει. Ε τούτος θέλει το να γίνει νάκκον πιο φυσικά τάχα μου. Εν πειράζει. Εμπήκα στο χορό, έννα χορέψω. Τωρά το πρόβλημα μας με την άλλη ξαδέρφη είναι αν θα της το πούμεν ή όι; Να την πάρουμεν τέλεια απροετοίμαστη, οξά να την προειδοποιήσουμεν. Κι αν της το πούμεν και πει μας εν πάω; Ή αν δεν της το πούμεν και έρτει όπως τον χάλα κατέβαν; Εγώ είπα να μεν της το πούμεν, να το κάμουμεν τέλεια "άξιππα" που λαλεί και το παιδίν, και ας πάρουμεν το ρίσκο. Εν νομίζω να κυκλοφορήσει όπως τη ξιαξιά. 

Αναμένουμεν λοιπόν να συντονιστούμεν και να κανονίσουμεν την τυχαίαν έξοδον. Ευελπιστώ να έχει αίσιο τέλος. Αν μη τι άλλο να μεν γινούμεν ρεζίλιν στην πρώτη μου απόπειρα ως προξενήτρα. Τζιαι μπορεί να το σκεφτώ τζιαι να πιάω τα προξένια εργολαβίαν. 

* Εννοείται ότι εν τον λαλούν Κούλλην (ευτυχώς) - No offense Κούλληδες μου.

13 Ιανουαρίου 2014

Έξοδος

Όι μάνα μου. Έν κάμνουμεν εμείς πιον για έτσι πράματα. Εγεράσαμεν. Τζι' ας φαινούμαστεν 25!!

Το Σάββατον την νύχταν είχαμεν κανονισμένην έξοδον με μιαν παρέα. Μες την παρέα και η αδερφή μου και η κολλητή ξαδέρφη μας με τα αγόρια τους, οι οποίες ως party-animals αποφασίσαν να κλείσουν τραπέζι σε ένα καινούριο Hot-Spot, βλέπε club κατάσταση. 

Παίρνουμε το αστέριν στη γιαγιά. Τρώμεν. Το αστέριν κάμνει κούτζια να τζοιμηθεί. Πάμεν σπίτιν να ετοιμαστούμεν. Θωρώ την ώραν. 10 παρά. Μα ήντα να ετοιμαστούμεν έτσι ώραν; Έτσι ώραν μόνον οι κοτζιάκαρες σκαστές που τα γεροκομεία φκαίνουν............... τζιαί εμείς. Πέφτουμεν με το Mr Hyde πας τον καναπέ να περάσει η ώρα. Εκόψαμεν και το κουρίν μας (εννοείται). Πάλε καλά που εξυπνήσαμεν και στην ώρα μας να πάμεν. Εν μεινίσμουμεν δαμέ; λαλεί μου ο Mr Hyde. Πολλά θα το ήθελα, λαλώ του. Αλλά άτε. Είπαμεν των πλασμάτων και μια φορά κάθε Αγίου Πιγκουίνου που φκαίνουμεν και μεις, ας πάμεν. Ποιός πελλός πάει να ντυθεί η ώρα 11:30 να φκει έξω; Εμείς!

Κουτσά στραβά εντυθήκαμεν, εκοκκετταριστήκαμεν, εβάλαμεν τους τάκκουνους μας πέρκι γινούμεν και μεις Κολόνες και ξεκινήσαμεν. Εκάμαμεν και κανένα τέταρτο να παρκάρουμεν που την κίνησην. Κρίση κρίση αλλά φκαίνει ο κόσμος. Πάμεν που λαλείτε και βρίσκουμεν την παρέαν. Ωραίον τοπούδιν το καινούριο, εν λαλώ. Είχαμεν και καλό τραπεζάκι σε μιαν γωνιούδα και εν μας εκούνταν κανένας. Εκόφκαμεν και κίνηση τζιαμέ που είμαστεν. Έκαμεν μου εντύπωση το ότι είχε ότι λογής κόσμο θέλεις και κάθε ηλικίας. Άλλοι με τα λαμέ και τα κοστούμια και άλλοι με τα τζιηνούθκια τους και τα sport παπούτσια. Ήταν ωραία έκπληξη τούτη. Τον καιρό (του Νώε) που εφκαίναμεν εμείς σε έτσι τόπους, αν μεν εφόρες το λαμέ, το 12ποντο και έβαλλες και 3 σιέρκα σουβά, εν εκόντευκες της πόρτας. Ήντα τζαιροί! Άρχισε που λαλείτε και ο τι-τζιεϊ να παίζει τα ανεβαστικά του και αρκέψαμεν και του ποτού σιγά σιγά. Η αλήθκεια ένι ότι επεράσαμεν καλά. Έπαιξεν και ρόλο φυσικά ότι εζαλίστηκα και λίον. Ήπια κάμποσον μετά που χρόνια που είχα να φκώ σε έτσι τόπον. Εχορέψαμεν, εσουστήκαμεν, εκάμαμεν τα δικά μας. Όι, όι εν εχω παράπονον. Για μετά που τόσον τζαιρόν που είχαμεν να πάμεν σε club, επεράσαμεν πολλά καλά. 

Αλλά.... Του επόμενου Αγίου Πιγκουίνου και αν. Το πως εξύπνησα την άλλην ημέραν δε λέγεται. Άστα. Η κκελλέ καζάνιν. Επόνουν παντού. (Εν είμαι 1.75 άρα πρέπει να χορεύκω ούλλη νύχτα πας τα 10 ποντα). Ακόμα ήμουν ζαλισμένη. Ο Mr Hyde τα ίδια. Μα πως το έκαμνα τούντο πράμαν πριν 4-5 χρόνια κάθε Παρασκευή ΤΖΑΙ Σάββατο ΤΖΑΙ ενίοτε κάποιες καθημερινές και δεν επτοούμουν; Έξερα ούλλα τα bars - clubs. Έν έχανα. Έπινα, εχόρευκα μέχρι τελικής πτώσεως ως το πρωί. Πριν τες 4 εν έμπαινα σπίτι. Και άρεσκεν μου. Άρεσκεν μου πολλά!! Πως αλλάσει το πλάσμαν μες σε 4-5 χρόνια!!! Ενιγουέϊς, έπρεπεν να σηκωθώ να πάω και στο αστέριν. Ας εν καλά οι γιαγιάδες - παππούδες. Εκαταλάβαν την κατάστασην και εβοηθήσαν μας τουλάχιστον ως αργά το μεσημέριν να φέρουμεν τα μίλια μας. 

Συμπέρασμα: Οι εξόδοι μας θα περιοριστούν σε εστιατόρια, θέατρα και early drinks σε μπαράκια. Επεράσαν (ανεπιστρεπτί νομίζω) οι Προ Mr Hyde & Αστεριού εποχές των "άγριων" εξόδων. Τωρά είμαστε στην Μετά Mr Hyde & Αστεριού εποχή των πιο "mild" εξόδων. Και αρέσκει μου! Αρέσκει μου πολλά!!

9 Ιανουαρίου 2014

Εν γίνεται....

Μπήκα πριν από λίγο στις ιστοσελίδες εφημερίδων να διαβάσω κάνα νέο και "έπεσα" ΔΑΜΕ και ΔΑΜΕ

ΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ!!!!!!

Με τι ψυσιή πιάνεις ένα σωματάκι 3-4 μηνών και λίγων εκατοστών και ξαπολάς το σε ΧΥΤΥ. ΜΕ ΤΙ ΨΥΣΙΗ!!!! Απάντα μου!!! Περιμένω!!! Απάντα μου!!! Έννα περιμένω πολλά α;;;;

Και ύστερα λαλείτε μου να μεν είμαι απόλυτη σε τούντον κόσμο και πιο διαλλακτική. Τίποτε! 

Αχ και να ήμουν Υπουργός Δικαιοσύνης! Έστω Αστυνομικός! Θα έκαμνα μιαν εκκαθάρισην.... Μα μιαν εκκαθάρισην... Θα τα έκαμνα λαμπίκκο δαμέσα δα!!! Ήταν να τους στήνω στα θκυό μέτρα και να κάμνω practice το σημάδιν μου. 

Ανακατώθηκα πάλε...

3 Ιανουαρίου 2014

Νούννα

Καλή Χρονιά παίδες! Σε καλό να μας μπει που λένε (ο νεός χρόνος πάντα) με υγεία και χαμόγελο!

Σαν πρώτη ανάρτηση της χρονιάς επέλεξα να γράψω για ένα πρόσωπο που κατά τη γνώμη μου εν πολλά σημαντικό στη ζωή ενός ανθρώπου και που πολλές φορές εν δίνουμε και τόση σημασία, ειδικά που μιαν ηλικία και μετά. Για τη νονά και το νονό! Ή αν θέλετε τη νούννα και τον τατά!

Εγώ είμαι 33 χρονών (! πόσων;;;;;;) γεναίκα (αλλά φαίνουμαι 25) και η νούννα μου και ο τατάς μου εν ακόμα που τα πιο σημαντικά άτομα στη ζωή μου. Και γιατί λαλώ ακόμα; Για πολλούς, η σχέση με τη νούννα/τατά σβήνει σιγά σιγά με την πάροδο του χρόνου. Και εν λάθος. Εν κρίμαν. 

Η νούννα μου, είναι αδερφή της μάμας μου. Η μεγάλη της αδερφή. Όταν εγεννήθηκα εγώ, ήταν ανύπαντρη ακόμα, είχε τη δουλειά της με ένα ωράριο που της επέτρεπε να έχει αρκετό ελεύθερο χρόνο, τις φίλες της, και το σημαντικότερο, εμέναμεν στο ίδιο σπίτι αφού ακόμα οι γονείς μου δεν είχαν την οικονομική άνεση να μετακομίσουν. Το γεγονός ότι ένα μήνα πριν την γέννηση μου δυστυχώς η γιαγιούλλα μας άφησε, ήταν η αιτία να είμαι εγώ η μόνη δόση χαράς μες το σπίτι όι μόνο για τους γονιούς μου αλλά και για τη νούννα και τον παππού. Να φανταστείτε θυμούμαι πιο έντονα πολλές στιγμές με την νούννα και τον παππού από τα χρόνια εκείνα παρά με τους γονείς μου, αφού εδουλεύκαν και πολλές ώρες. Έσχόλανεν η νούννα; Έρκετουν σπίτι να φάμε μαζί. Επήεννεν για καφέν η νούννα; Εκουβάλαν με και εμένα. Και τες νύχτες άμα ήμουν ιδιότροπη εκοιμάτουν και μαζί μου. 

Φυσικά μετά είχαμεν άλλα προβλήματα. Βλέπε μέλλον τατάς. Ποιός είσαι εσύ κύριε μου που ήρτες να μου πιάσεις τη νούννα μου; Εμέναν ερώτησες με; Εν τον έθελα να τον δω το γέρημο. Και εν το πιο καλοκάγαθον πλάσμα του κόσμου ο τατάς μου. Με τον καιρό, μεγαλώνοντας και γω αγάπησα τον πολλά τον τατά. Και ακόμα και τωρά του έχω ιδιαίτερη αδυναμία. Μετά ήρθαν και τα αγόρια τους, αλλά παρόλα αυτά εσυνέχισα να είμαι πολλά ξεχωριστή για κείνους. Πάντα ήταν και είναι δίπλα μου σε όλα τα σημαντικά και μη της ζωής μου. Η παρουσία τους ήταν και είναι έντονη στη ζωή μου. Και εν μιλώ για δώρα, γιορτές και ποτούτα τα πράματα. Εν ένας καφές σπίτι. Εν το ζύμωμα να κάμουμε κουλουράκια ή τυροπιττάκια. Εν η βόλτα στην αγορά. Απλές καθημερινές στιγμές. Που ακόμα συνεχίσουν να υπάρχουν, μόνο που πρωταγωνίστρια τωρά εν το αστέριν και όι εγώ. Είναι οι τρίτοι παππούδες/γιαγιάδες!

Την αδερφή μου που την άλλην, εβάφτισεν την η κουμέρα η πρώτη της μάμας μου και τότε κολλητή της φίλη. Εν ξέρω πως και γιατί αλλά με την πάροδο του χρόνου εχαθήκαν και η αρφή μου εμείνισκε πάντα με θκυό σιείλη καμένα. Εθώρεν την Χριστούγεννα, γιορτές, γενέθλια. Και εν και ήταν τα δώρα το θέμα. Ήταν η απουσία. Το πρόσωπο νούννα. Και βλέποντας τη δική μου σχέση με τη νούννα ένιωθε αδικημένη. Η δική μου νούννα φυσικά πάντα την είχε και κείνη σαν εμένα. Εν μας εδιαχώρισε ποττέ αλλά όσον και να πεις η αρφή μου έβλεπεν ότι η νούννα της εν ήταν εκεί. 

Τωρά γιατί σας τα έγραψα τούτα ούλλα; Γιατί εν τούτο που είπα και στην αρχή. Η/Ο νούννα/τατάς εν πολλά σημαντικό πρόσωπο στη ζωή μας και κατ' επέκταση και η επιλογή του/της. Άρα πολλά σημαντικό εν το πιο μωρό επιλέγουμε εμείς να βαφτίσουμεν. Γιατί το να γίνεις ανάδοχος ενός μωρού εσύ θα το ζητήσεις. Εξ όσων ξέρω εν και έρκεται ο γονιός και λαλεί σου θέλω να μου βαφτίσεις το μωρό μου. Εν σάννα και αναγκάζω τον άλλον. Πρέπει να το θέλει πραγματικά κάποιος για να γίνει ανάδοχος γονιός. Να αφιερώνει χρόνο για πολύ απλά πράματα. Μια βόλτα στο πάρκο, παιχνίδι στο σπίτι, δραστηριότητες. Όι να πιέννει μόνο γιορτές να πάρει το δώρο και κανεί. O Mr Hyde ας πούμεν έχει 3 βαφτιστικά. Ε τα θκυό έθελεν και εν έθελεν να τα βαφτίσει. Ήταν που τες φάσεις που εζητήθηκεν του εμμέσως πλην σαφώς. Αγαπά τα τα μωρά σίουρα, απλώς η σχέση που έχει μαζί τους δεν είναι και δεν θα γίνει ποτέ όπως με το βαφτιστήρι που έθελεν. Και τούτον εν άδικον για τα ίδια τα μωρά. 

Για μένα η στιγμή που βάφτισα τα αγόρια μου (είναι δίδυμα, τρελλά κι αλλοπαρμένα), ήταν από τις πιο δυνατές και συγκινητικές της ζωής μου. Έθελα να βαφτίσω εκείνα τα μωρά και κανένα άλλο. Όι πως τα άλλα μωρά της οικογένειας ή της κολλητής εν τα αγαπώ, αλλά με τούτα υπάρχει εκείνο το κάτι. Εν ξέρω αν στο μέλλον θα μπω στη διαδικασία να βαφτίσω κι άλλο μωρό αλλά προς το παρόν δεν το νομίζω. Θεωρώ ότι δεν θα έχω ποτέ το δέσιμο που έχω με τα δίδυμα με κανένα άλλο μωρό και δεν θέλω να "μοιράσω" ούτε την αγάπη αυτή αλλά ούτε και το χρόνο μου. 

Έτσι και για το αστέριν εσκέφτηκα το πολλά. Η αλήθκεια ένι ότι εζητήσαν να τη βαφτίσουν πολλά αγαπημένα μου πρόσωπα και εχαροποίησεν με πολλά τούτον. Το αστέριν εβάφτησεν το η αδερφή μου. Και είναι η καταλληλότερη. Εν ο άνθρωπος που την αγαπά παραπάνω που ούλλους μετά που μένα και το Mr Hyde (άτε και τες γιαγιάδες). Εν ο άνθρωπος που έμαθε πρώτος ότι είμαι έγκυος (πριν το Mr Hyde), εν ο άνθρωπος που εχάρηκεν παραπάνω που ούλλους, εν άνθρωπος που τη θωρεί και κλαίει (που συγκίνηση), αλλά το πιο σημαντικό, εν ο άνθρωπος που είμαι σίουρη ότι θα είναι πάντα δίπλα της. Γιατί ξέρει πόσο σημαντική εν η παρουσία της νούννας. Γιατί πολύ απλά έζησεν την απουσίαν. 

Cheers for νούννες και τατάδες λοιπόν! Και ειδικά για τους δικούς μου που τους υπεραγαπώ!