12 Σεπτεμβρίου 2014

10 χρόνια πριν...

Πριν 10 χρόνια τέτοιες μέρες σηματοδοτούσαν ένα νέο σημαντικό ξεκίνημα για μένα. Έφυα για μέρη μακρινά κι ονειρεμένα. Τούτη η απόφαση επάρθηκε όι και τόσο συνειδητά που μένα. Η αλήθκεια ένι ότι εν ήθελα αρχικά να πάω. Εφοούμουν.  

Τότες ήμουν μια μιτσιά γεμάτη φοβίες τζιαι ανασφάλειες. Είχα μόλις τελειώσει το πρώτο μου πτυχίο στη νύφη του Θερμαϊκού και ήρτα πίσω κουρασμένη και καταφατσελλωμένη, κυρίως συναισθηματικά. Κατ' αρχήν άφησα μιαν πόλη που ελάτρευα και λατρεύω, άφησα φίλους, αναμνήσεις και πολλά άλλα. Εκτός που τούτον όμως είχα και τον χωρισμόν από τον πρώτον μεγάλον έρωταν (εδώ με δεκαθκιάζουμεν, καθότι που επήες τζι έδωκες κόρη μου - εν για τούτο που έκαμνες έτσι;). Τέσπα. Να φανταστείτε τόσο φοητσιάρα ήμουν που ακόμα και σαν φοιτήτρια αρνούμουν να κυκλοφορήσω μόνη μου νύχτα. Έπρεπε πάντα να έχω κάποιον μαζί μου ως τη πόρτα του σπιτιού μου. Ακόμα και για να φύω ασπούμεν που τη ξαδέρφη μου (της οποίας το σπίτι ήταν στη διπλανή πολυκατοικία - δηλαδή 20 μέτρα απόσταση), εκατέβαζεν με κάτω και έβλεπεν με ώσπου να μπω μέσα. Τόσον πρόβλημα.

Οπότε το τελευταίο πράμαν που εσκέφτουμουν ήταν κι άλλες σπουδές και μάλιστα μόνη μου στην άλλην άκρην του κόσμου. Εννοείται ότι έπρεπε να γίνουν διαδικασίες πολλές τις οποίες εμερίμνησα (και κυρίως ο πατήρ) να γίνουν στην ώρα τους. Αιτήσεις, επιστολές, recommendation, εγγραφές, βίζες, η σάρα η μάρα και το κακό συναπάντημα. Αφού λοιπόν εκανονιστήκαν τούτα ούλλα ήβρεν μας το καλοκαίριν τζιαι εγώ τέλος Αυγούστου το πολύ αρχές Σεπτεμβρίου έπρεπε να μετοικήσω. Ώσπου εκόντευκε ο τζιαιρός έπιανε με το σάραλλίκι. 

Αποκορύφωμα: Αμερικάνικη Πρεσβεία για βίζα.

Πήρα μαζί μου όλα τα απαραίτητα πιστοποιητικά τζιαι τζιαμέ μου εζήτησαν μόνο να συμπληρώσω μιαν αίτηση νομίζω η οποία σε κάποια φάση ρωτούσε για το nationality. Έβαλα κι εγώ κυρρρρία Greek-Cypriot. Που ήρτεν η σειρά μου κι έπιασεν την το ένα το Αμερικανάκι να την δει, επρόσεξε το, εχαμογέλασε μου και λαλεί μου "this is not needed" τζιαι σβήνει το Greek. Τζιαι λαλώ του τζιαι γω "but it says nationality not citizenship". Εξαναχαμογέλασεν μου αλλά εν είπεν τίποτε. Λαλεί σου έννα συζητώ με την πελλή τωρά; Εν τω μεταξύ η συγκεκριμένη αίτηση έκαμνεν και διάφορες ερωτήσεις του στυλ "εκάμετε στρατιώτης;" ή "ξέρετε να χειρίζεστε όπλο;" ή το καλύτερο "ξέρετε να φτιάχνετε αυτοσχέδια χειροβομβίδα;" Ε κανεί ολάν. Τζι' αν έξερα ήταν να σου πω χαρωπή χαρωπή ναι ξέρω τζιαι είμαι τζιαι ανηψιά του Μπίν; Κύριε Ελέησον τούντα πλάσματα. Τέσπα. Πάω πάρακάτω σε ένα άλλο Αμερικανάκι, πιάνει τα χαρτιά μου θωρεί τα, βάλλει κάμποσες στάμπες τζιαι αρκέφκει τζιαι ρωτά με διάφορα μεταξύ των οποίων:

A:So you are going to the US for your Master's?
ΜΗ: Yes (Ψαρωμένη)
Α: Where did you study?
MH: In Greece, Salonika
A: Oh nice. How was it there?
MH: It was great! (Πορωμένη με την αγαπημένη Σαλόνικα)
Α: Why do you want to go to the US then?

Ούτε που αθθυμούμαι τι του απάντησα. Τι να απαντήσω στο Αμερικανάκι τζιαι να καταλάβει; Έτο αλόπως είπα του, ε μα η χώρα σου εν η γη της επαγγελίας, να μεν πάω τζιαι γω; Τζιαι εχάρηκεν αλόπως τζι είπε μου ΟΚ έλα σε μιαν εφτομάν να πιάσεις τη βίζα σου. 

Ενιγουέης.

Δαμέ θα κάμω μιαν παρένθεση για να πω ότι καταλυτικός παράγοντας για να φύω ήταν ο πατήρ. Τζιαι είναι ένα πράμα για το οποίο θα τον ευγνωμονώ μια ζωή. Εκείνος επέμενε τζιαι επίεσε για να το κάμω. Γιατί έβλεπε ότι μόνο έτσι ήταν να γλυτώσω που τη φυλακή που εμπήκα μόνη μου. Ο πατήρ τζιαι ο θείος μου, ο οποίος εν μόνιμος κάτοικος Αμερικής 30 χρόνια τώρα με την οικογένεια του, τζιαι ο οποίος με εφιλοξένησε δύο χρόνια τζιαι με είχε σαν κόρη του. Τζιαι τους ευχαριστώ ξανά ακόμα τζιαι που δαμέ δημόσια αλλά ανώνυμα.

Τζιαι έρκεται ο καιρός να φύω. Μα που να φύω να πάω. Εγώ δαμέ καλά καλά να κυκλοφορήσω σαν άνθρωπος εν το κάμνω τζιαι έννα πάω στη Μητρόπολη του κόσμου - βλέπε ζούγκλα; Ο κύβος ερρίφθη όμως. Εμπήκα μες το αεροπλάνο στο οποίο ευτυχώς κατά τύχη εταξίδευε και μια οικογενειακή φίλη των θείων μου, η οποία ήταν μεγάλη βοήθεια εκείνες τες πρώτες στιγμές. Στο αεροδρόμιο της Νέας Υόρκης με περίμενε η κολλητή και νυν κουμπάρα που ήταν εκεί ήδη 6 μήνες με τον νυν κουμπάρο τζιαι με πήγαν σπίτι τους, σε μιαν από τις ομορφότερες περιοχές η αλήθκεια, όπου τζιαι έμεινα τις πρώτες μέρες μέχρι να επιστρέψουν οι θείοι από τις διακοπές τους. Τζιαι τούτες οι πρώτες μέρες μαζί τους ήταν πάλε καταλυτικές γιατί ηρέμησα τζιαι είδα τα πράματα αλλιώς. Επήα στο πανεπιστήμιο, εγνώρισα τους καθηγητές (άλλη νοοτροπία - άλλη κλάση ρε φίλε) τζιαι τους συμφοιτητές μου τζιαι επήρα τα πάνω μου. Εν ήμουν η μόνη χαμένη. Είχεν πολλούς.

Μ' αυτά και μ 'αυτά a new era had begun! Μια εποχή για την οποία νιώθω ευγνώμων τζιαι πολλά τυχερή που την έζησα. Μια εποχή που θα μείνει στη μνήμη μου ως μια εκ των ωραιότερων της ζωής μου. Μια εποχή που εγέννησεν τη Mademoiselle Hyde που εν έχει καμίαν σχέση με τον προηγούμενο εαυτό της. Η μιτσιά που εφοάτουν να κυκλοφορήσει, αλώνιζεν το Manhattan τζιαι τη Νέα Υόρκη μέρα νύχτα. Αν τζιαι ήταν πολλά ψυχοφθόρο και κουραστικό να είσαι ένα μηδενικό στα εκατομμύρια, μαθαίνει σου πολλά. Κάμνει σε ατσάλινο. Την τελευταία φορά που έκαμα τη διαδρομή Πανεπιστήμιο - Σπίτι, εκάθουμουν μες το subway και έκλαια όπως το μωρό. Έφυεν ένα βάρος που μέσα μου αλλά εγκαταστάθηκε απέραντη ευγνωμοσύνη τζιαι δύναμη για τζείνα που έζησα.

Ευχαριστώ παπά.

10 σχόλια:

  1. Μπράβο, μπράβο!

    Γελώ με την αφήγηση χορήγησης βίζας και τον διάλογο με τον Αμερικάνο! χχ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εν και εν τυχαία που τους λαλούν Αμερικανάκια. Μάνα μου τους ;p

      Διαγραφή
  2. απαναγία μου ήντα διαφορετικές που ήμαστε!

    επήες σε ένα μέρος που είχες την κολλητή σου κ οικογένεια και εφοάσουν?

    αφού ήδη είχες 2 οικογένειες να στραφείς! για μένα μ'ονη σου εννοείται μόνη σου! κανένα γνωστόν! μόνη παν-μόνη!

    και κείνο που λες ότι εν κουραστικό να είσαι ένα μηδενικό! για μένα εν έχει πιο απελευθερωτικό πράμα να είσαι το μηδενικό και να μεν έχεις κανένα πας την κκελλέ σου

    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ξέρω ότι πολύς κόσμος βρίσκει το λυτρωτικό. Και μπορεί να ένι. Νιώθεις ελεύθερη, είσαι ελεύθερη. Αλλά το να είσαι μόνη σου μες τα εκατομμύρια είναι μια κάποια μοναξιά. Εγώ τότε έτσι το αντιλαμβάνουμουν. Και εν είμαι άνθρωπος της μοναξιάς. Θέλω ανθρώπους γύρω μου, δικούς μου.

      Διαγραφή
  3. Είμαι και γω κάπως όπως την Β. Μόνη μου εννοώ εντελώς μόνη μου και για να μαι και τελεια ειλικρινής όσο δύσκολή και να είναι η μοναξιά (και είναι πολλά)αλλό τόσο απελευθερωτική είναι. Εγώ πολλές φορές βγαίνω έξω και έχω γυρώ μου 100 πλάσματα και νιώθω μόνη μου απλά ακούω κάτι ενοχλητικα βαρβατίσματα και περιμένω την ώρα να πάω σπίτι που θα είμαι και physically μόνη να ησυχάσω. Δεν λέω ότι θέλω να είμαι μόνη μου σε τούτο το κόσμο, εν μεγάλη κατάρα αλλά ώρες ώρες εν τόσο αναγκαία η μοναξιά σε ένα κόσμο που θέλει και θέλει και θέλει που εσένα αλλά εσύ θέλεις μόνο εσένα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είπες το και μόνη σου. Εν μεγάλη κατάρα η μοναξιά, απλά είναι αναγκαία ώρες ώρες. Όχι για πάντα. Όπως είπα και πιο πάνω εγώ τότε αντιλαμβάνουμουν το ως τέτοια. Με τη γέννηση του νέου εαυτου μου όμως άλλαξε και η αντίληψη μου και ο τρόπος που αντιμετωπίζω τη ζωή. Και γι αυτό και θεωρώ τούτην την εποχή μιαν που τες πιο σημαντικές. Άλλαξε την κοσμοθεωρία μου :)

      Διαγραφή
  4. κάποιες φορές χρειάζομαστε μια σπρωξιά, ένα πάτσο, κατι τις τελοσπαντων για να κάμουμε το καλύτερο. εν ωραία που υπάρχουν άνθρωποι να μας σπρώξουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τότε ήταν δυνάμενος ο πάτσος, αλλά άξιζε τον κόπο :)

      Διαγραφή
  5. Η τελευταία σου πρόταση με συγκίνησε.

    Ξέρεις ποια ήταν η ωραιότερη πρωτοχρονιά της ζωής μου; 2001, εντελως μονη μου στο δωμάτιο μου στην Αγγλία. Όλοι οι γνωστοί είχαν φύγει για σπίτια τους στις διακοπές, εγω έπρεπε να μείνω για κάποιες δουλειές. Δεν με ενόχλησε καθόλου, μπορω να σου πω το επιδίωξα και λίγο. Αυτο για το θέμα μονη. Κάποτε γουστάρω το απίστευτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όταν η "πολυκοσμία" μας κουράσει και επιδιώξουμε λίγο τη μοναξιά εν φυσικό. Κι εγώ γουστάρω το κάποτε να μένω μόνη. Αν είναι επιλογή καλώς. Να μην είναι η μόνιμη επιλογή όμως. :)

      Διαγραφή