30 Απριλίου 2014

Λάκυ

Η Λάκυ εν η Σρι-Λανκέζα της θείας μου. Βασικά της γιαγιάς μου (αφού εν αρφή της γιαγιάς μου που εν εγνώρισα) και εκείνη που με μεγάλωσε ώστι να πάω νηπιαγωγείο. Τούτη η θεία-γιαγιά μεινίσκει δίπλα που τη μάμα μου και τις Κυριακές που έχει άδεια η Λάκυ την ερώτησε αν θα ήθελε για extra λεφτά να μας καθαρίζει και μας και να σιδερώνει κάποιες φορές. Και δέκτηκε. Ούτως η άλλως της είπε τα χρειάζεται τα λεφτά και έννεν ανάγκη να φκαίνει κάθε Κυριακή. Οπότε έχει χρόνια τωρά (βασικά που τον καιρό που ήρτε) που κάποιες Κυριακές πάει στη μάμα μου και κάποιες σε μένα (τωρά που έχω δικό μου διαμέρισμα). Και καθιερώθηκε κάθε Σάββατο να μας σιδερώνει. 

Η Λάκυ βασικά έχει 5 χρόνια εν μέλος της οικογένειας. Όι μόνο της οικογένειας της θείας και της ξαδέρφης αλλά και της ευρύτερης οικογένειας. Ούλλοι ξέρουν την και ούλλοι αγαπούν την. Εν έχει οικογενειακή σύναξη ή κάποιο event (βλέπε γάμους - βαφτίσια) και να λείπει η Λάκυ. Όι επειδή πρέπει να έρτει με τη θεία για να τη βοηθήσει (περπατά μετά δυσκολίας) αλλά επειδή θέλουμεν την να έρτει. Το αστέριν την γυρεύκει σχεδόν καθημερινά και όποτε πάμεν στη γιαγιά της, πριν να μπούμε σπίτι, φωνάζει και της Λάκυς. "Κάκκυυυυυυ, Κάκκυυυυυυ". 

Η Λάκυ που λαλείτε, έφυεν προχτές να πάει για ανάμιση μήνα στη χώρα της. Να δει τους δικούς της, την οικογένεια της, την κόρη της. ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΤΗΣ. Έχει 5 χρόνια να δει την κόρη της. 5 ΧΡΟΝΙΑ. Εν μπορώ να το διανοηθώ. Έφυεν και άφηκεν την μωρό 2 χρονών και τωρά πάει πίσω και εν 7 χρονών. Αδιανόητο για μένα. ΟΚ θωρεί την που το skype μπορεί και κάθε μέρα, αλλά έννεν το ίδιο ρε παιδί μου. Μα να μεν αγκαλιάζεις το μωρό σου, να μεν το φιλάς, να μεν το αγγίζεις, να μεν το μυρίζεις.... Εν μπορώ να φανταστώ εμένα να αφήνω τωρά το αστέρι και να έρτω πίσω να το δω όταν εννάν 7 χρονών. Έννα πεθάνω. Τέλος. 

Ήρτε πριν να φύει τζιαμέ σπίτι να καθαρίσουμεν και εν φαντάζεστε τη χαρά της και την ανυπομονησία στο βλέμμα της και στα λόγια της για το μωρό της. Και τη μέρα πριν να φύει επήα και έπιασα λλία ρουχούθκια να της πάρει. Εν μπορούσα να συνηδειτοποιήσω ότι έπρεπε να πιάσω ρούχα για 7 χρονών κορούδα. Που τζιαρός που εγοράζαμεν για μωρό. Και τωρά εν ολόκληρο γεναικούιν. 

Που θέλω να καταλήξω;  Ε Δόξα σοι ο Θεός που ζιούμε σε τούντη χώρα με όσα κακά και να 'χει. Μπορεί να εν παττισμένη, να εν μοιρασμένη, να θκιακονά που την Ευρώπη, η ανεργία να καλπάζει, να έχει μιαν φάουσα προβλήματα.... Αλλά νομίζω σε τούτο το σημείο εν εφτάσαμε. Τουλάχιστον όι ακόμα. Εν αναγκάζουνται οι μάνες να αφήκουν τα μωρά τους χρόνια ολόκληρα για να δουλέψουν στην άλλην άκρη του κόσμου να τα ζήσουν. Τούτο για μένα θα ήταν το χειρότερο.

Μακάρι να εν καλά τζιαμέ που επήε και να χαρεί όσο περισσότερο γίνεται την κόρη της. Εν στιγμές που λαλώ μακάρι να μεν εχρειάζετουν να ξανάρτει. Εν θέλω να σκέφτουμαι την ώρα του αποχωρισμού... Τελικά τι ειρωνεία που έχει τούτο το όνομα.... Lucky....

23 σχόλια:

  1. Οι δυο τελευταίες σου παράγραφοι με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνη. Εν καλά να τονίζουμε τα κακά μας με σκοπό να βλετιωθούμε, αλλά ναι τα γέριμα, είμαστε σχετικά καλά.

    Πιστεύκεις τούτος έν ένας λόγος που δεν αντέχω να έχω κοπέλα μέσα στο σπίτι. Δεν μπορώ να ξέρω ότι με θωρεί με τα μωρά μου τζιαι τζείνης λείπει της το πολυτιμότερο πράμα. Απλά εν μπορώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ούτε γω ρε Κολόνα και κάποτε που παίζει με το αστέρι και θωρώ την πραγματικά νιώθω πολλά περίεργα εν ηξέρω πως να το περιγράψω... Που τη μια χαίρομαι και που την άλλη λυπούμαι....

      Διαγραφή
  2. Τι ωραίο κείμενο!

    (Παρεμπιπτόντως, καλομελέτα κι έρχεται. Θέμα χρόνου να ξενιτευτούμε όλοι).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εσένα πάνω χαρά σου να ξενιτευτείς. Είμαι σίουρη. Btw αν είναι να ξενιτευτώ με ούλλη την οικογένεια δέχουμαι.

      Διαγραφή
  3. Κοίταξε και λίγο πιο μακριά. Μπορεί να μεν φεύκουν οι μανάδες για να βρουν δουλειά στο εξωτερικό φεύγουν όμως οι πατεράδες.

    που την άλλη μιλώντας με μια κοπέλα, παρόμοια περίπτωση ανακάλυψα ότι παρόλη την απώλεια που νιώθουν που είναι μακριά που τα κοπελούθκια τους, πολλές φορές γνωρίζουν μεγάλη ελευθερία μακριά που τα σπίτια τους. Και δεν εννοώ σεξουαλική ελευθερία. Εννοώ να είναι μόνες τους και να έχουν την ευθύνη του ευατού τους. Στο Βιετνάμ για παράδειγμα, όταν η γυναίκα παντρευτεί πάει στην οικογένεια του άντρα της και είναι υποχρεωμένη να κάμνει ό,τι θέλει η πεθερά της. Μακριά που τη χώρα τους, πολλές κοπέλες είναι μεν μακριά που τα μωρά τους, αλλά τζαι που ένα δυνάστη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Τζαι για να μεν παρεξηγηθώ. δεν λέω ότι είναι καλό ή δίκαιο που κόσμος αναγκάζεται να ξενιτευτεί για να ζήσει, για όνομα είναι τεράστια αδικία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ ότι σε πολλές που τούτες τες χώρες ίσως η ξενιτιά είναι και η μόνη ευκαιρία για ελευθερία. Αλλά πάλε πόσος πόνος και απώλεια μπορεί να κρύφκεται πίσω που τούντην ελευθερία τους. Είναι ή το ένα ή το άλλο. Τζιαι πάλε καταλήγουμε ότι δαμέ στες Αραπιές που ζιούμεν είμαστε τυχεροί.

      Διαγραφή
  5. Είναι ένα απο τα πράγματα που προσωπικά ούτε έμενα μπορεί να κατανοήσει το φτωχό μυαλουδάκι μου! Ούτε έγω νομίζω να μπορούσα να μείνω χώρια ούτε στίγμη απο το μωρό, φυσικά όπως λέει και μια παροιμία μεγάλο βούκκο βάλε μεγαλό λοον μέν πείς γιατι δεν ξέρουμέ τι θα μας ξημερώσει τζαι εμάς η αυριανή μέρα. Συμφωνώ απόλυτα όμως στο ότι πρέπει να βλέπουμε και λίγο πόσο καλα την έχουμε δαμέσα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όντως Μικαέλλα... Μεγάλον λόον να μεν λαλούμεν... Αλλά μη κακόν....

      Διαγραφή
  6. Αυτό που είπε η Μάνα:τελευταία ακούω συνέχεια για πατεράδες που φεύγουν, ως επί το πλείστον στις Αραπιές και κάποιους, πιο λίγους, που φεύγουν όλοι μαζί. Πάμε 25+ χρόνια πίσω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εγώ Ίνα μου δυστυχώς ακούω πάρα πολλούς που φεύγουν σήμερα. Κι έχω και 2-3 άτομα (πατεράδες) στην οικογένεια που έφυγαν πριν 25 χρόνια για τους ίδιους λόγους. Εκείνοι όμως και τότε και νομίζω και όσοι φεύγουν σήμερα έχουν πάνω κάτω την ευχέρεια να έρτουν 1-2 φορές το χρόνο να δουν την οικογένεια τους. Αυτό φυσικά δεν αναιρεί τον πόνο και την απουσία. Στην περίπτωση τούτη, όπως και σε άλλες πολλές νομίζω, εν μια μάνα που άφηκε ένα βρέφος και πάει να βρει ένα γεναικούιν. Τραγικό!

      Διαγραφή
  7. Καλύφκεις με απόλυτα, σε ότι λες!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι ότι επειδή είχα πολλή επαφή με οικιακές βοηθούς ασιατικής καταγωγής, μην κρίνεις εξ ιδίων τα αλλότρια. Όχι ότι δεν πεθυμούν τα παιδιά τους και τις οικογένειες τους αλλά είμαι πεπεισμένη ότι έχουν μια εντελώς διαφορετική νοοτροπία από τη δική μας και ως εκ τούτου δεν είναι το ίδιο οδυνηρό. Είναι σχεδόν ευγνώμονες για την ευκαιρία να προσφέρουν στους εαυτούς τους και στις οικογένειες τους ένα καλύτερο επίπεδο ζωής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σίουρα πολλές που τούτες αν τες συγκρίνουμε με κάποιες άλλες που ζουν σε κάτι χωρκά που εν ηξέρουμε ότι υπάρχουν, εν σχεδόν τυχερές. Έχουν την ευκαιρία να προσφέρουν το κάτι παραπάνω αν μη τι άλλο για τα μωρά τους. Εν παύουν όμως να αποχωρίζουνται τα μωρά τους για να το πετύχουν...

      Διαγραφή
  9. Μπρέντα, θεωρώ ότι το ένστικτο της μάνας δεν έχει να κάνει με νοοτροπίες. Σαφέστατα είναι το ίδιο οδυνηρό. Λόγω όμως της διαφορετικής νοοτροπίας μπορεί να μην παραπονιούνται και έτσι εμείς δεν παίρνουμε χαμπάρι πόσο πονούν.

    Το ότι μπορεί να τις παρηγορεί το γεγονός ότι έχουν την ευκαιρία να εξασφαλίσουν στα παιδιά τους ένα καλύτερο βιωτικό επίπεδο, είναι άλλο θέμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Το αίσθημα που νιώθει μια μάνα άμαν αποχωρίζεται το μωρό της εν καθολικό και παγκόσμιο. Το αν η έκφραση του συναισθήματος διαφέρει από χώρα σε χώρα δε σημαίνει ότι είναι λιγότερο οδυνηρό. Αμαν το πάρουμε έτσι, εκτός των μεσογειακών λαών που εν πολλά εκδηλωτικοί, όοοολοι οι άλλοι δεν πονούν και τόσο πολλά αν στερηθούν τα παιδιά τους. Μόνο εμείς πονούμεν τόσο πολλά. Πφφφ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Μademoiselle Hyde,
    συμφωνώ απόλυτα με όσα γράφεις!
    Σκέφτομαι πόσο άδικο είναι να μεγαλώνουν κάποια παιδιά χωρίς τους γονείς τους και άλλα να τους έχουν δίπλα και να μην υπάρχει ένας αλληλοσεβασμός.. Τι να πω; Η αδικία είναι παντού..
    Καλό και ανθισμένο μήνα! Εύχομαι η Λάκυ να περάσει όμορφα με την κορούλα της! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. @ Παλόμα, Καϊσί και Κολόνα: Συμφωνώ απόλυτα! Τωρά όσον αφορά την Λάκυ μας... Update... Έφριξα με ότι άκουσα. Επήεν ποτζιή. Ο άντρας με φιλενάδα - μες το σπίτι που έκτισε τούτη με τα λεφτά που εδούλευκε τόσα χρόνια - το μωρό μαζί τους, εν την αφήνει να το θωρεί. Το σπίτι εν πάνω του μαλάκα αφού όταν εκτίζετουν τούτη έλειπεν, οπότε εν μπορεί να κάμει τπτ. Το μωρό πάει και θωρεί το στο σχολείο τα διαλείμματα. Ένα δράμα. Και εμίλησε με δικηγόρο και είπε της εν μπορεί να κάμει πολλά πράματα. Δικαιοσύνη να σου πετύχει!!! Ελυπήθηκα πολλά. Σκέφτουμαι την συνέχεια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Mademoiselle Hyde,
      λυπήθηκα πολύ για τη Λάκυ!
      Δυστυχώς, υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν τσίπα πάνω τους..
      Μακάρι να μπορέσει να κάνει κάτι για το μωρό της, παρά τα λόγια του δικηγόρου!
      Καλή Κυριακή! :)

      Διαγραφή
  13. Χαίρομε που σκεφτεσε έτσι, γιατί στην καταστήσει που βρέθηκε η χώρα μας εκαμεν πολλούς συνανθρώπους μας να φκαλουν έναν ξενοφοβικών (για να μεν πω ρατσιστικών) εαυτόν και για ουλλα νομίζουν φταίνε οι ξένοι, ξεχνώντας πως όλοι είμαστε άνθρωποι ανεξάρτητος χρώματος αθρησκίας γλώσσας και όλοι έχουμε τα ίδια δικαιώματα.
    και η λακυ νομιζω μεσα στα προβλήματα της που την ανάγκασαν να ξενιτευτεί ήταν αρκετά λακυ για να εργοδοτηθη κοντά σας
    νασαι καλα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για την κατάσταση που βρέθηκε η χώρα μας φίλε Πατίνιο φταίμε εμείς και μόνο. Αν ήρταν οι ξένοι και πιάσαν μας τες δουλειές και ξέρω γω κουβέντες πάλε εμείς φταίμε. Εδημιουργήσαμε ένα περιβάλλον κατάλληλο για κείνους και τα πράματα πλέον είναι ανεξέλεγκτα. Παρόλα αυτά είμαστε όλοι άνθρωποι και έχουμε πάνω κάτω τα ίδια συναισθήματα.
      Υ.Γ. Καλωσόρισες στα μέρη μου :)

      Διαγραφή