27 Ιανουαρίου 2014

Η Κρίση μου

Έχει λίο καιρό εμπήκε το σκουλoύτζιν του Mr Hyde να ψάχνει χωράφκια/οικόπεδα/σπίτια και γενικώς κτηματομεσιτικά, να συγκρίνει τιμές, περιοχές, τα υπέρ και τα κατά κάθε περίπτωσης και να μου τα παραθέτει. Και έτσι μπαίνω και γω στον πειρασμό και λαλώ ήντα καλά να είχα τούτο χωραφούιν ή ήντα καλά να εμπορούσα να κτίσω τούντο σπιτούιν. Αλλά άτε.... ας όψεται η κρίση.

Η αλήθκεια ένι ότι ένα χωραφούιν έχω το. Αλλά δυστυχώς πρώτον κόφκει μακριά και δεύτερον εν χωραφούιν έννεν οικόπεδο να μπορώ να κτίσω ή να το εκμεταλλευτώ. Για να μπορέσω θέλει πολλά έξοδα για αρχή. Να πουληθεί, εν πουλιέται τζιαμέ που ένι, ή και να πουληθεί έννα πιάω 5 μπακίρες και κείνες πουμισιάρικες με το αέρφιν. Οπότε βάρτου ρίγανη. 

Και κάθουμαι και σκέφτουμαι πόσο πολλά θα ήθελα να μπορώ να μεγαλώσω το αστέριν σε ένα σπίτι "χαμέ" με την αυλούδα του, να βουρά ποτζιή ποδά, να της κρεμάσω και καμιάν σούσα που κάνα δέντρο και να φυτεύκω και γω τα λουλούδια μου και να περιποιούμαι τον κήπο - αν και τούτο θα ήταν η χαρά της νούννας (η νούννα είναι δεινός κηπουρός). 

Επήαμεν που λαλείτε εχτές το πρωί βόλτα με το αυτοκίνητο, σε ένα χωριό λίγο έξω που τη Λευκωσία για να δούμεν ένα τόπο που θα χτιστούν κάτι καινούργια σπίτια σε ολόκληρο οικόπεδο (πολλά plus τούτον) που ήβρεν ο Mr Hyde και έπιασε και τηλέφωνο και έμαθε πληροφορίες. Αρέσαν μας πολλά και τα σχέδια και ο τόπος κλπ κλπ. Αλλά άτε. Πού βρίσκεις τες τόσες σιηλιάες που θέλουν. Και που στο τέλος εν θα εν τόσες αλλά εννάν αλλότοσες. 

Σε περιόδους μη κρίσης, θα επηένναμεν κύριοι σε μιαν τράπεζαν, θα τους ελαλούσαμεν θέλουμε στεγαστικό δάνειο και με κάποιους όρους (που εμείς θεωρώ τους πληρούμε) θα μας ελαλούσαν ορίστε πάρτε. Και θα αρχίζαμεν σιγά σιγά να κτίσουμε ένα σπιτούδι για να στεγάσουμεν την οικογένειαν μας. Σε περιόδους κρίσης όμως, με δάνεια έχει, με χωραφούθκια, με σπιτούθκια. Έχει ένα διαμέρισμα (που το χρωστάς φυσικά) μέσα στο οποίο πιττώνεσαι, δείνεις τη σούσα του αστεριού που τον παραστατό μιας πόρτας και όποτε ρέσσεις που τζιαμέ διάς πάνω και κοστώνεσαι. 

Ξέρω ότι έχει πολλά πιο σοβαρά προβλήματα ο κόσμος. Δαμέ έχει κόσμο που εν έχει καν το διαμέρισμαν. Εν έχει καν να φάει. Κι εγώ ασχολούμαι με σπίθκια και αυλές. 

Εν κακόν που θέλω το καλύτερο για το αστέριν; Θέλω να ξυπνά, να ανοίει το παράθυρό της και να θωρεί πράσινο και να μυρίζει καθαρό αέρα. Να φκένει έξω και να κόφκει λουλούδια που τον κήπο της μάμας (και της νούννας της μάμας). Θέλω το χειμώνα να έχει τζάκιν και να ψήνει με τον παπά της κάστανα και λουκάνικα. Θέλω να έχει ένα δωμάτιο που να τη χωρεί να παίξει και να μεν κουτουλλά ποτζιή τζιαι ποδά. Θέλω να μπορεί να καλιεί τους φίλους της να παίξουν στην αυλή. Θέλω το Πάσχα να έρκεται η γιαγιά της η μεγάλη (προγιαγιά) με ούλλες τες θείες στο σπίτι μας που εννά 'χει τόπο και να κάμνουμε φλαούνες και κουλλούρκα και να τα ψήνουμε στο φουρνί που έννα κτίσει ο Mr Hyde μες την αυλή. Θέλω να μπορεί να καλέσει 5 πλάσματα στα γενέθλια της και να μεν αναγκάζεται να πάει σε παιδότοπους.

Εν με κόφτει αν θα εν έξω που την πόλη. Για να έβρω έτσι πράμαν κοντά στην πόλη και κατ' επέκταση κοντά στις γιαγιάδες, θέλω μισόν εκατομύριον. Ε guess what! Εν με λαλούν με Σιακόλα, με Παρασκευαΐδη, με Λανίτη (Εξήασα κανένα;). Οπότε οι επιλογές μου περιορίζονται στα κοντινά περίχωρα. Αλλά σιγά. Έννα είμαστε και πιο κοντά στη φύση. Αρέσκει και του Mr Hyde παραπάνω. Και θεωρώ ότι ο κόσμος εν πιο συνδεδεμένος μες τα χωρκά από ότι στην πόλη, και τούτον αρέσκει μου. Έννα είμαστε νάκκον μακριά που τη δουλειά αλλά άτε. Μεν τα θέλουμε και ούλλα.....

....Ναι ναι ναι. Κάμνω όνειρα. Ήντα που άλλον να κάμω. Ως πάρατζιη. 

6 σχόλια:

  1. σε καταλαβαίνω απόλυτα. προλάβαμε και χτίσαμε και νιώθω πολλά τυχερή για τούτο. ΄έξω από την πόλη μέσα στα χωράφκια. οι μιτσιές ανοίουν την πόρτα παίζουν έξω και παίρνουν τους σκύλους περίπατο. είναι μεγάλο πράμα και είναι κρίμα κάποιος που το θέλει να μην το έχει γιατί δεν μιλούμε για τίποτα ακατόρθωτο, ας πούμε θέλω διαστημόπλοιο αλλά για κάτι απλό, σπίτι με αυλή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σας ζηλεύω (με την καλή έννοια). Μακάρι κάποτε να το καταφέρουμε κι εμείς :) Ως τότε θα ονειρευόμαστε!

      Διαγραφή
  2. Εγώ Mademoiselle μου εν έχω οικογένεια αλλά πάλι εννα ήθελα ένα σπίτι κάτω , στην γη. Επήα και έπιασα το διαμέρισμα και εμετάνιωσα το. Έπιασα το με την ηλίθια όμως λογική ότι όλοι οι νεαροί αγοράζουν διαμερίσματα σε αντίθεση με τον παπά μου που επέμενε να πιάσω σπίτι. Τωρά που ωρίμασα (??????-μεν με περιπαίξεις:)))) εμετάνιωσα που δεν εκμεταλεύτηκα κάποιες ευκαιρίες και δεν αγόρασα σπίτι. Απο την άλλη νοιώθω και τυχερή που έχω κάτι δικό μου ενώ έχει άλλους ανθρώπους εν έχουν καν στέγη που πάνω που την κεφαλή τους. Ελπίζω και εύχομαι Mademoiselle μου να γίνουν τα όνειρα σου πραγματικότητα και να μεγαλώσει το αστεράκι σου σε ένα σπίτι στην εξοχή όπως το θες και εσύ και όπως είμαι σίγουρη ότι εννα το αγαπήσει και το μωρό σου. Στο εύχομαι ολόψυχα

    υ.γ Αν θέλεις το πιστεύεις και μένα η νούννα μου είναι κηπόπληκτη. Μεγάλη αδυναμία στους κάκτους. Έχει ολόκληρη συλλογή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μα πόσα κοινά πιον!!! Εν η αυλή της γεμάτη κάκτους και κακτούθκια όπως επίσης και τσαρτελλούθκια (έκαμα και ρήμα). Έννα αρκέψω να φοούμαι!!!
      Ευχαριστώ για τις ευχές :)

      Διαγραφή
  3. Αχχχχ Θεέ μου... τι θέμα άνοιξες! Που να ανοίξει η Γη να με καταπιεί να ησυχάσω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τώρα να πω ότι περίμενα σχόλιο απο σένα ή να μην το πω... ;)

      Διαγραφή