3 Ιανουαρίου 2014

Νούννα

Καλή Χρονιά παίδες! Σε καλό να μας μπει που λένε (ο νεός χρόνος πάντα) με υγεία και χαμόγελο!

Σαν πρώτη ανάρτηση της χρονιάς επέλεξα να γράψω για ένα πρόσωπο που κατά τη γνώμη μου εν πολλά σημαντικό στη ζωή ενός ανθρώπου και που πολλές φορές εν δίνουμε και τόση σημασία, ειδικά που μιαν ηλικία και μετά. Για τη νονά και το νονό! Ή αν θέλετε τη νούννα και τον τατά!

Εγώ είμαι 33 χρονών (! πόσων;;;;;;) γεναίκα (αλλά φαίνουμαι 25) και η νούννα μου και ο τατάς μου εν ακόμα που τα πιο σημαντικά άτομα στη ζωή μου. Και γιατί λαλώ ακόμα; Για πολλούς, η σχέση με τη νούννα/τατά σβήνει σιγά σιγά με την πάροδο του χρόνου. Και εν λάθος. Εν κρίμαν. 

Η νούννα μου, είναι αδερφή της μάμας μου. Η μεγάλη της αδερφή. Όταν εγεννήθηκα εγώ, ήταν ανύπαντρη ακόμα, είχε τη δουλειά της με ένα ωράριο που της επέτρεπε να έχει αρκετό ελεύθερο χρόνο, τις φίλες της, και το σημαντικότερο, εμέναμεν στο ίδιο σπίτι αφού ακόμα οι γονείς μου δεν είχαν την οικονομική άνεση να μετακομίσουν. Το γεγονός ότι ένα μήνα πριν την γέννηση μου δυστυχώς η γιαγιούλλα μας άφησε, ήταν η αιτία να είμαι εγώ η μόνη δόση χαράς μες το σπίτι όι μόνο για τους γονιούς μου αλλά και για τη νούννα και τον παππού. Να φανταστείτε θυμούμαι πιο έντονα πολλές στιγμές με την νούννα και τον παππού από τα χρόνια εκείνα παρά με τους γονείς μου, αφού εδουλεύκαν και πολλές ώρες. Έσχόλανεν η νούννα; Έρκετουν σπίτι να φάμε μαζί. Επήεννεν για καφέν η νούννα; Εκουβάλαν με και εμένα. Και τες νύχτες άμα ήμουν ιδιότροπη εκοιμάτουν και μαζί μου. 

Φυσικά μετά είχαμεν άλλα προβλήματα. Βλέπε μέλλον τατάς. Ποιός είσαι εσύ κύριε μου που ήρτες να μου πιάσεις τη νούννα μου; Εμέναν ερώτησες με; Εν τον έθελα να τον δω το γέρημο. Και εν το πιο καλοκάγαθον πλάσμα του κόσμου ο τατάς μου. Με τον καιρό, μεγαλώνοντας και γω αγάπησα τον πολλά τον τατά. Και ακόμα και τωρά του έχω ιδιαίτερη αδυναμία. Μετά ήρθαν και τα αγόρια τους, αλλά παρόλα αυτά εσυνέχισα να είμαι πολλά ξεχωριστή για κείνους. Πάντα ήταν και είναι δίπλα μου σε όλα τα σημαντικά και μη της ζωής μου. Η παρουσία τους ήταν και είναι έντονη στη ζωή μου. Και εν μιλώ για δώρα, γιορτές και ποτούτα τα πράματα. Εν ένας καφές σπίτι. Εν το ζύμωμα να κάμουμε κουλουράκια ή τυροπιττάκια. Εν η βόλτα στην αγορά. Απλές καθημερινές στιγμές. Που ακόμα συνεχίσουν να υπάρχουν, μόνο που πρωταγωνίστρια τωρά εν το αστέριν και όι εγώ. Είναι οι τρίτοι παππούδες/γιαγιάδες!

Την αδερφή μου που την άλλην, εβάφτισεν την η κουμέρα η πρώτη της μάμας μου και τότε κολλητή της φίλη. Εν ξέρω πως και γιατί αλλά με την πάροδο του χρόνου εχαθήκαν και η αρφή μου εμείνισκε πάντα με θκυό σιείλη καμένα. Εθώρεν την Χριστούγεννα, γιορτές, γενέθλια. Και εν και ήταν τα δώρα το θέμα. Ήταν η απουσία. Το πρόσωπο νούννα. Και βλέποντας τη δική μου σχέση με τη νούννα ένιωθε αδικημένη. Η δική μου νούννα φυσικά πάντα την είχε και κείνη σαν εμένα. Εν μας εδιαχώρισε ποττέ αλλά όσον και να πεις η αρφή μου έβλεπεν ότι η νούννα της εν ήταν εκεί. 

Τωρά γιατί σας τα έγραψα τούτα ούλλα; Γιατί εν τούτο που είπα και στην αρχή. Η/Ο νούννα/τατάς εν πολλά σημαντικό πρόσωπο στη ζωή μας και κατ' επέκταση και η επιλογή του/της. Άρα πολλά σημαντικό εν το πιο μωρό επιλέγουμε εμείς να βαφτίσουμεν. Γιατί το να γίνεις ανάδοχος ενός μωρού εσύ θα το ζητήσεις. Εξ όσων ξέρω εν και έρκεται ο γονιός και λαλεί σου θέλω να μου βαφτίσεις το μωρό μου. Εν σάννα και αναγκάζω τον άλλον. Πρέπει να το θέλει πραγματικά κάποιος για να γίνει ανάδοχος γονιός. Να αφιερώνει χρόνο για πολύ απλά πράματα. Μια βόλτα στο πάρκο, παιχνίδι στο σπίτι, δραστηριότητες. Όι να πιέννει μόνο γιορτές να πάρει το δώρο και κανεί. O Mr Hyde ας πούμεν έχει 3 βαφτιστικά. Ε τα θκυό έθελεν και εν έθελεν να τα βαφτίσει. Ήταν που τες φάσεις που εζητήθηκεν του εμμέσως πλην σαφώς. Αγαπά τα τα μωρά σίουρα, απλώς η σχέση που έχει μαζί τους δεν είναι και δεν θα γίνει ποτέ όπως με το βαφτιστήρι που έθελεν. Και τούτον εν άδικον για τα ίδια τα μωρά. 

Για μένα η στιγμή που βάφτισα τα αγόρια μου (είναι δίδυμα, τρελλά κι αλλοπαρμένα), ήταν από τις πιο δυνατές και συγκινητικές της ζωής μου. Έθελα να βαφτίσω εκείνα τα μωρά και κανένα άλλο. Όι πως τα άλλα μωρά της οικογένειας ή της κολλητής εν τα αγαπώ, αλλά με τούτα υπάρχει εκείνο το κάτι. Εν ξέρω αν στο μέλλον θα μπω στη διαδικασία να βαφτίσω κι άλλο μωρό αλλά προς το παρόν δεν το νομίζω. Θεωρώ ότι δεν θα έχω ποτέ το δέσιμο που έχω με τα δίδυμα με κανένα άλλο μωρό και δεν θέλω να "μοιράσω" ούτε την αγάπη αυτή αλλά ούτε και το χρόνο μου. 

Έτσι και για το αστέριν εσκέφτηκα το πολλά. Η αλήθκεια ένι ότι εζητήσαν να τη βαφτίσουν πολλά αγαπημένα μου πρόσωπα και εχαροποίησεν με πολλά τούτον. Το αστέριν εβάφτησεν το η αδερφή μου. Και είναι η καταλληλότερη. Εν ο άνθρωπος που την αγαπά παραπάνω που ούλλους μετά που μένα και το Mr Hyde (άτε και τες γιαγιάδες). Εν ο άνθρωπος που έμαθε πρώτος ότι είμαι έγκυος (πριν το Mr Hyde), εν ο άνθρωπος που εχάρηκεν παραπάνω που ούλλους, εν άνθρωπος που τη θωρεί και κλαίει (που συγκίνηση), αλλά το πιο σημαντικό, εν ο άνθρωπος που είμαι σίουρη ότι θα είναι πάντα δίπλα της. Γιατί ξέρει πόσο σημαντική εν η παρουσία της νούννας. Γιατί πολύ απλά έζησεν την απουσίαν. 

Cheers for νούννες και τατάδες λοιπόν! Και ειδικά για τους δικούς μου που τους υπεραγαπώ!





6 σχόλια:

  1. Θα μπορούσα να το γράψω τούτο το πόστ. τατάς τζαι νούννα πολλά σημαντικοί τζαι αγαπημένοι. η νούννα μου είναι αδερφή της μάμας μου, μπορώ να πω ότι συνεννοούμαι καλύτερα μαζί της. τη μεγάλη μου τη βάφτισε η ξαδέρφη τζαι καλαδερφή ακριβώς για τον λόγο που είπες ότι εν πολλά σημαντικό για ένα άνθρωπο να έσσει μια καλή νούνα ή ένα καλό τατά. και ξέρω ότι θα είναι κοντά της για πάντα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι αμα ακούω ανθρώπους να "δίνουν" τα μωρά τους σε πολλά κοντινά άτομα. Έτσι είσαι σίουρη ότι εν θα ζήσουν ποτέ την απουσία του τατά ή της νούννας.

      Διαγραφή
  2. Φυρδου!!!! η νούννα μου εν η αδερφή η μεγάλη της μάμμας μου (και είναι ΤΕΛΕΙΑ , και ο ΤΑΤΑΣ μου), και γω εβάφτισα τα εγγόνια της δηλαδή τα μωρά της καλαδερφής μου και ξάδερδης μου που είναι δίδυμα, Βασικά το ένα επίσημα και το άλλο ανεπίσημα. Και τι εννοώ? μόλις εγεννηθήκαν είχαν κάποιο πρόβλημα με την υγεία τους ειδικά ο μη "βαφτιστικός " μου. Οπόταν ερώτησα πως βαφτίζεις ένα μωρό στο αέρα? Είπαν μου και επήα και εβάφτισα το κρυφά γιατί εφοούμουν να μεν πάθει τίποτε το μωρό, μεν με ρωτάς (ποιος με αρώτησε α?¨))))λεπτομέρειες τούτο εμπήκε στο νου μου. Μετά εβάφτισα το και τον άλλο κανονικά αλλά και για τους δύο είμαι η νούννα, ειδικά επειδή η 'νούννα΄του μη ας πούμε"βαφτιστικού" που είναι βαφτιστικός εν εμφανίζερται ποττέ!! Ειπα τα συγχυσένα έννε? Καλό νέο έτος κορούδες μου!!!!! χχχχχ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εφύρτικα πιλέ :) Έπρεπε να ζητήσεις να βαφτίσεις και τα δύο officially!!! Εμείς είμαστε δύο, εγώ και ο κολλητός του κουμπάρου μου, αλλά εν εδέκτηκα να "διαλέξω" ή να μου πουν ποιόν να βαφτίσω. Κρατούσα στο μυστήριο τον έναν αλλά σταύρωσα και μύρωσα και τους δύο!! Δεν μπορούσαν να τους διαχωρίσω :)

      Διαγραφή
  3. Μα τι ωραίο κειμενάκι, ανθρώπινο, συγκινητικό! Καλή χρονιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή