22 Δεκεμβρίου 2014

Μια ευχή για όλους

Εκοντέψαν τα Χριστούγεννα τζι αρκέψαν οι ευχές για καλές γιορτές, υγείες, χαρές, αγάπες, επιθυμίες κλπ κλπ κλπ. 

Έρκουμουν που λαλείτε δουλειά το πρωί (ναι κάποιοι επήαν δουλειά σήμερα), τζιαι εσκέφτουμουν τα δικά μου, τα 43859834742765 πράματα που έχω να κάμω τζιαι εν έχω ώραν τζιαι είχα το ράδιο σιγά να μουρμουρά. Ελάλεν ο Λάζαρος (ο Μαύρος καλέ μου) τα δικά του τζιαι σε κάποιαν φάσην εμίλαν με κάποιον (εν άκουσα που την αρχή) που εν εκατάλαβα ποιός ήταν, τζιαι προφανώς προς το τέλος είπε του να πει τις ευχές του, ένεκα των ημερών. Τζιαι μες τες σκέψεις μου, ακούω τουτον τον κάποιον να εύχεται για Καλά Χριστούγεννα, υγεία, χαρά, χαμόγελα και όλα τα συναφή σε ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ανά τον κόσμο. 

Τζιαι τζιαμέ που ήμουν αφηρημένη λαλώ... Όπα ρε κουμπάρε. Όποιος τζιαι να 'σαι, εν άκουσα τι ελάλες πριν αλλά δαμέ διαφωνώ. Εν εκατάλαβα. Γιατί σε ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ. Ο υπόλοιπος κόσμος έππεσε που το εξώστ της μοτόρας; ΟΚ εν πιστεύκουν ούλλοι στο δικό μας τον Θεό, οπότε εν γιορτάζουν σαν Χριστιανοί. Αλλά τούτες οι ευχές εν καθολικές. Εν αγαθά που ούλλοι θέλουμε να έχουμε. Ούλλοι ανεξαιρέτως εθνικότητας, φυλής, θρησκείας κλπ.

Δηλαδή για να καταλάβω. Εν εύχεσαι τούτα ούλλα τα καλά που είπες.... στον κόσμο της Συρίας που τραβά τόσα που τον πόλεμο, ούτε σε τζείνα τα αθώα τα μωρά στην Αφρική που πεινούν τζιαι που πεθανίσκουν που αρρώστιες που εσένα περνούν σου με ένα panadol, ούτε στον κόσμο στο Αφγανιστάν/Πακιστάν τζιαι όλα τα σταν που ταλαιπωρείται 10000 χρόνια που ούλλα τα κακά, ούτε στα ορφανά ανά τον κόσμο, στα κακοποιημένα, στα φτωχά, στα ...στα.... στα.... ΕΠΕΙΔΗ ΕΝΝΕΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ; 

Ε ήντα που να σου πω τζιαι γιω η φτωσιή. Συγχαρητήρια που λαλεί τζιαι η Ριάρ. Να σου υπενθυμίσω ότι τούτοι ούλλοι που εκαταστρέψαν τούντον τόπο τα τελευταία χρόνια, εφάν τζιαι εσπάσαν, τζιαι οδηγήσαν οικογένειες στην καταστροφή τζιαι εφέραν γενικότερα τον κόσμο στο αμήν ΕΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ. Τούτους δηλαδή εύχεσαι τους; Όι για να ξέρω που ρωτώ. Να μεν τους ευχηθώ τζιαι γω. Αφού τους ευχήθηκες εσύ εν αρκετόν. Μεν παν στράφην οι ευχές.

Νομίζω ο Jesus Christ Superstar που έσιει τα birthday του, έννα επροτίμαν να ευχηθείς στους υπόλοιπους που σου προανέφερα. Διότι έχουν το παραπάνω ανάγκην. Σαν ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ έπρεπε να ξέρεις ότι το υπέρτατο αγαθό και αυτό που διδάσκει ο εορτάζων αυτές τις μέρες είναι η αγάπη. Η αγνή ανιδιοτελής αγάπη. Για ούλλους. Ακόμα τζιαι τους εχθρούς (ΟΚ μεν το παρασιέσουμεν, ούτε γω τους συμπαθω τους γειτόνους). Φυσικά έννα μου πεις μπορεί τζιαι να μεν πιάνουν οι ευχές σου εσένα. Ε τι να πω. Αν ηξέρεις ότι εν πιάνουν μεν κάμνεις κόπον πιλέ μου. Αν πιάνουν όμως, next time reconsider. 

Τζιαι τούτα ούλλα λαλεί σου τα μια ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΗ που πιστεύκει στον Jesus Christ Superstar, τζιαι στον Father τζιαι στο Holly Spirit. Τζιαι έτσι για να ξέρεις έχω τζιαι πολλά καλές σχέσεις με την Mother of Jesus Christ Superstar. Είμαστε φιλενάδες τζιαι πάντα βοηθά με. Οπότε την επόμενη φορά που να ευχηθείς, μεν πεις μαλακία για να μεν νευριάσω τζιαι βάλω τα μεγάλα μέσα με τους πουπάνω. Ακούεις;

Καλά Χριστούγεννα, υγεία και αγάπη σε ΟΛΟΥΣ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ!

18 Δεκεμβρίου 2014

Me, myself and Mademoiselle...

Εν αθθυμούμαι πόσο καιρό έχει να μείνω τόσην ώρα μόνη μου. Έχει κάνα δίωρο έπιασε ο Mr Hyde το αστέριν και πήγαν στη γιαγιά να στολίσουν το δέντρο της. Όι πως άπλωνα ζάμπαν δηλαδή. Άπλωνα ρούχα κατ' ακρίβειαν. Τζαι εσυγίριζα. Τζια εμαείρευκα. Ναι μαειρεύκω. Περνά μου η αλήθκεια. Φαγιά όμως. Όι γλυκά.
 
Τελικά εχρειάζουμουν το. Μπορεί να μεν εκάθουμουν αλλά εχαλάρωσα μόνη μου δαμέ να κάμνω ότι είχα να κάμω.
 
Τζιαι αφού αρκέψαμε λόγω του Christmas spirit (οξά;) να βάλλουμεν συναγές, μετά που έκαμεν η Μούν την αρχή με τζείνα τα αλά τρέ τζιολί γλυκά......
.
.
.
 πάω να γυρίσω το φαΐν 
.
.
.
ευτυχώς εν εγίνηκεν ποζάβλιν...... να σας παραθέσω τζιαι γω τη συνταγή που έκαμα σήμερα τζιαι κάμνω την πολλά συχνά διότι εν εύκολη τζιαι πολλά ωραία.
 
Το λοιπόν...
 
Υλικά
 
Κοτόπουλο σε κομμάτια
1 μανιταρόσουπα σκόνη (φακελάκι)
1 ποτήρι γάλα
1 ποτήρι κρασί
1 μικρή κονσέρβα κομμένα μανιτάρια
αλάτι, πιπέρι
 
Σε ένα μπωλ διαλύω τη μανιταρόσουπα στο γάλα τζιαι το κρασί. Βάλω το κοτόπουλο στο πυρέξ τζιαι αλατοπιπερώνω. Βάζω τζιαι τα μανιτάρια τζιαι στο τέλος σιωνώννω (εν έτσι που γράφεται;) απο πάνω το μίγμα από το μπώλ. Ψήνω στους 180 αρχικά σκεπασμένο με ασημόκολλα και μετά χωρίς, όσο χρειάζεται μέχρι να ψηθεί το κοτόπουλο.
 
Πολλά εύκολο τζιαι πεντανόστιμο. Συνοδεύκω το συνήθως με ρύζι ή πουρέ. Άτε εκάμετε την αμπέλι πάλε!!!
 
Good luck shιόνες.
 
Θα τα ξαναπούμε πριν τις γιορτές. Hopefully!

17 Δεκεμβρίου 2014

Una stellina (Ένα αστέρι)


Εν ξέρω αν εν λόγω των ημερών ή αν είμαι γενικότερα πολλά συναισθηματική αλλά τωρά τελευταία θέλω συνέχεια να το ακούω τζιαι να την κρατώ αγκαλιά να το χορεύκουμεν τζιαι τζείνη να χασκογελά που διούμεν γυριλλούθκια.



Έγραψε το η Lara Fabian (στίχοι) για την κόρη της τη Lou, αλλά εκφράζει όλα όσα νιώθω. Τζιαι οι στίχοι τζιαι η μουσική (Igor Krutoy).

Lou                                                                                                         Lou*

Una fatina, una bambina, una stellina è                                             She's a fairy, a baby girl, a little star
Balla come se le ali ce le avesse                                                            She dances as if she had the wings
E canta canta come me                                                                          And sings, sings like me
Con l‘anima leggera                                                                                With soul so light

Quando la osservo vedo un cuore che                                                When I watch her I see a heart that
Già vola più alto                                                                                      Already flies up high
Vola per il mondo cercando libertà                                                    Flies towards the world looking for the freedom
Quando poi mi perdo nei pensieri suoi                                             And when later on I get lost within her thoughts
Chiedo e mi risponde                                                                            I ask and she answers me
Con lo sguardo dolce blu Profondo                                                    With a sweet deep blue glance

Una fatina, una bambina, una stellina è                                           She's a fairy, a baby girl, a little star
Un angelo che                                                                                         An angel that
Cade senza che nulla laspetti                                                              Comes down unexpectedly
Un regalo in sé                                                                                       A gift
Amore vero è                                                                                          With true love within it

Quando nelle mie braccia si addormenta lei                                   When she falls asleep in my arms
Sento sulla faccia                                                                                   I feel on my face
Lacrime di gioia                                                                                     Tears of happiness
Ed un sorriso pieno                                                                              And a big smile
Quando poi si sveglia e corre verso me                                            And when later on she wakes up and runs up to me
Sento che la vita                                                                                    I feel that the life
Finalmente è tutta lei                                                                          Finally all belongs to her
È Lou                                                                                                      It's Lou
È Lou                                                                                                      It's Lou

 

3 Δεκεμβρίου 2014

Εγκεφαλικό σαντάνωμα

Πριν λλίο τζιαιρό ένας αγαπημένος φίλος έστειλε μου στο inbox μου στο φατσοβιβλίο μια φωτογραφία που απεικόνιζε εμένα και μια κοπέλα από τον καιρό του λυκείου, κάμνοντας και τις δύο μας tag. Εν θα σχολιάσω ήνταλος ήμαστεν. Μπορείτε να φανταστείτε. Με τούτη την κοπέλα εκάμναμε πολλή παρέα τότε και μας έδενε η πελλάρα μας για το Μιχάλη (το Χατζηγιάννη helloooooooooooooo). Εχάρηκα πολλά που την ήβρα μετά που τοοοοοοοοσα χρόνια έστω και στο φατσοβιβλίο και μιλήσαμε. Ζει και εργάζεται στην Νέα Υόρκη, παντρεύτηκε κι έχει μιαν κορούλα στην ηλικία του αστεριού και μάλιστα έχουν και το ίδιο όνομα!!!

Ως γνήσια περίεργη κυπραία μπήκα στο προφίλ της. Μόλις ανακάλυψα φωτογραφίες από την πολυαγαπημένη ΝΥ, ετσίμπησε με το κεντρί της ζήλειας. Σε λλία λεπτά ανακαλύπτω από τα γραφόμενα της ίδιας και του συζύγου της ότι η συγκεκριμένη κοπέλα πέρασε από μια φάση που όλοι μας απευχόμαστε. Είχεν καρκίνο. Λεπτομέρειες δε ξέρω αλλά το ξεπέρασε και είναι πλέον cancer free (ΕΥΤΥΧΩΣ). Συγκινήθηκα πολλά και της έστειλα μήνυμα. Μιλήσαμε την επομένη και το χάρηκα και γω και πιστεύω και κείνη.

Τζιαμέ επιάν με οι τύψεις που εζήλεψα. Εζήλεψα που ζει τζιαι εργάζεται τζιαμέ τζιαι που κάμνει τόσα όμορφα και διαφορετικά πράματα με τον άντρα τζιαι το μωρό της. Αλλά που την άλλη κανένας εν μπορεί να ζηλέψει κάποιον που επέρασε τούτην καταραμένη την αρρώστια. 

Εσυζήτουν το προχτές με το Mr Hyde τζιαι λαλεί μου καλά, εσύ εν είσαι ευτυχισμένη επειδή εν είσαι τζιαμέ; Ήσουν τζιαι έφυες. Ναι ξέρω το. Επέλεξα να φύω γιατί εν είχα κάτι να με κρατά τζιαμέ. Όι πως τωρά έχω... αλλά... Αν είχαμε την ευκαιρία να πάμε θα επήεννες; Η απάντηση του ήταν κάθετα όι.

Τριγυρίζει έντονα μες τον νου μου τον τελευταίο τζιαιρό. Ίσως επηρεάστηκα που τούτη τη διαδικτυακή συνάντηση. Αλλά μόνο και μόνο βλέποντας τις φωτογραφίες από τους τόπους που θα μπορούσα να πάω και τα πράματα που θα μπορούσα να κάμω με τον Mr Hyde τζιαι το αστέρι γυρίζει μου. Πόθεν να ξεκινήσει το πλάσμαν τζιαι που να τελειώσει. Που τα πάρκα, τες βιβλιοθήκες, τα θεματικά πάρκα, το ΜοΜΑ και κάθε είδους μουσείο, τα θέατρα, τους ζωλογικούς κήπους τες γειτονιές που μόνες τους με όλα τα ερεθίσματα, πρόσωπα, μυρωδιές που μπορούν να σου προσφέρουν.

O Mr Hyde λαλεί μου ότι κι άλλοι που ζουν σε πολλά γειτονικές χώρες με πείνα και πολέμους ζηλεύκουν μας εμάς που μπορούμε να προσφέρουμε στο αστέρι τούτα ούλλα που έχει. Ναι αλλά πάλε. Μόνον οι τριτοκοσμικές τζιαι τζείνες που έχουν πόλεμο μας ζηλεύκουν. Αν είχαμεν την ευκαιρία να κάμουμε κάτι καλύτερο στη ζωή μας τζιαι να προσφέρουμε κάτι παράπάνω στο αστέριν εν θα το κάμναμε; Σίουρα. Αλλά τούτο σημαίνει ότι χάνουμε κάτι άλλο. Κάτι κερδίζεις και κάτι χάνεις. Μπορεί να κερδίσουμε τούτα ούλλα που λαλούμε αλλά έννα χάσουμε κάτι άλλο πολλά σημαντικό. Τις οικογένειες μας. Τους φίλους μας. Θέλουμεν; Εν ξέρω. Το να σηκωστείς να φύεις που τη χώρα σου στα καλά καθούμενα εν πολλά μεγάλο βήμα, ξέρω το. Εν το κάμνει κανένας με χαρά. Ειδικά όταν οι συνθήκες είναι καλές. Αν μου δίνετουν η ευκαιρία όμως, νομίζω θα το έκαμνα.

Εσαντάνωσα σας οξά ακόμα.  Βασικά νομίζω εβαρέθηκα τούτη τη στασιμότητα. Τη ρουτίνα. Ο χρόνος να περνά τόσο γλήορα όπως είπε και η Μάνα στο τελευταίο της πόστ και να νιώθω ότι εν γίνεται κάτι συνταρακτικό. Ότι εν αλλάζει κάτι. Κάθε μέρα, κάθε βδομάδα, κάθε μήνας copy-paste. Τζιαμέ, παρόλο που οι ρυθμοί είναι σε ταχύτητες πολλαπλάσιες από ότι εδώ, τίποτε δεν είναι ίδιο. Ακόμα και να ρουτινιάσεις, η ρουτίνα εν συναρπαστική. Έχει κάτι που σου προκαλεί ένα αίσθημα αγωνιώδους προσμονής για το άγνωστο.

Τωρά εσαντάνωσα σας είμαι σίουρη!

1 Δεκεμβρίου 2014

Rooming Ιn

Εν που τα προχτές που εδιάβασα ένα άρθρο και ήθελα να μοιραστώ και γω την εμπειρία και τις σκέψεις μου για το θέμα και εν ήβρα ώρα. 

Ένας παιδίατρος λοιπόν από Ελλάδα έγραψε ΤΟΥΤΟ το άρθρο σχετικά με τις πρώτες ώρες-μέρες ζωής ενός νεογέννητου και πως αντιμετωπίζεται στην Ελλάδα. Με τον ίδιο τρόπο δυστυχώς που αντιμετωπίζεται ως επί το πλείστον και στην νήσον μας.

Δηλαδή: Γεννούμεν, πιάννει ο/η παιδίατρος το μωρό, σκουπίζει το, ζυγίζει το, κάμνει ότι μετρήσεις/εξετάσεις επιβάλλονται, διά το των νοσοκόμων, ντύνουν το και βάλλουν το μες το κρεβατούιν του με 1000000 κουβέρτες που πάνω. Τζιαι αρκέφκουν τα φλας των φωτογράφων και οι αναρτήσεις τους σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Όπως τα γράφει μπορεί να εν λλίον υπερβολικός. "Ένας θάλαμος γεμάτος μωρά στοιβαγμένα στα κρεβατάκια τους το ένα δίπλα στο άλλο σαν από αόρατο αυτιστικό χέρι, απόλυτα μόνα, ξεκομμένα ξαφνικά από το άλλο τους μισό – τη μαμά τους. Να κλαίνε ομαδικά από άγχος και απόγνωση, να πιπιλίζουν με το ζόρι μπιμπερό που έχουν τους έχει στερεωθεί καταναγκαστικά στο στόμα τους, να κοιμούνται αποξενωμένα από τον κόσμο και παραιτημένα." Οκ εν κλαιν ουλλά μαζί από απόγνωση, άγχος και όλα τα συναφή, αλλά πιστεύκω επήρετε το νόημα. Απλά επήρε το λλίο "πατριωτικά" ο αρθρογράφος προσπαθώντας προφανώς να περάσει το μήνυμα.

Παρόλη την υπερβολή σε κάποια γραφόμενα του, θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί του. Δυστυχώς στην Κύπρο ελάχιστα είναι τα μαιευτήρια που υποστηρίζουν και προωθούν το Rooming In, κάτι το οποίο κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να είναι επιβεβλημένο. Δαμέ έννα μου πείτε καλά καλά για το θηλασμό και δεν είναι σωστά ενήμεροι και υποστηρικτικοί, το Rooming In μας εμάρανε. Πόσο δίκαιο έχει όταν λέει «Έτσι κάνουμε γιατί έτσι μάθαμε!». Παντού ισχύει τούτο. Οποιαδήποτε αλλαγή φοβίζει μας. Λλίοι εν τζιείνοι που ενημερώνονται και τολμούν.

Εγώ ήμουν που τες τυχερές. Γιατί εκτός του ότι γέννησα σε μια κλινική που υποστηρίζει και τον αποκλειστικό θηλασμό αλλά και το Rooming In, είχα δίπλα μου εξαιρετικούς ανθρώπους - από γιατρό, παιδίατρο, αναισθησιολόγο, μαίες, νοσοκόμες κι όλα τα εξτρά. Είχα απίστευτη υποστήριξη, κυρίως στο θέμα του θηλασμού αλλά και στο ότι ήθελα το αστέρι από την πρώτη στιγμή δίπλα μου. 

Κατ' αρχήν με το που γέννησα, έκοψε τον ομφάλιο λώρο ο Mr Hyde και κατευθείαν η παιδίατρος ζύγισε το αστέρι μέτρησε ότι ήταν να μετρήσει και το έβαλε πάνω μου να αρχίσει να θηλάζει, σκεπάζοντας την απλά με ένα σεντονάκι. Επί μιαμιση ώρα περίπου την είχα στο στήθος μου. Με το που πήγα στο δωμάτιο με βοήθησαν οι νοσοκόμες να πλυθώ, ντυθώ κλπ κλπ και μετά πήγε η μαία και μου έφερε το αστέρι. Την είχα δίπλα μου όλο το βράδυ με τις οδηγίες της παιδιάτρου στο τι να περιμένω και πως να το αντιμετωπίσω. Έτσι επεράσαν 3 μέρες με το αστέρι να περνά τις πλείστες ώρες μαζί μας και να τρελλαίνεται να κοιμάται στον ώμο του παπά της (τούτο ακόμα έχει το). Το μόνο που με ενόχλαν λλίο ήταν που εθέλαν να έρτουν ούλλοι στην κλινική να μας δουν. Εγώ ήμουν λλίο αρνητική, αλλά ως συνήθως οι γονείς/συγγενείς παραδοσιακοί κυπραίοι. Απλά όταν είχα επισκέψεις και δεν εθήλαζα έστελνα το αστέριν στο θάλαμο με τα βρέφη. Τούτη θα έπρεπε να είναι η μόνη χρήση του συγκεκριμένου θαλάμου. Να πηέννουν τα μωρά άμα έρκουνται τα σόγια για επίσκεψη.
  
Γι αυτό συμβουλή μου στις μαμάδες to be, σκεφτείτε το λλίο. Στο κάτω κάτω, 3 μέρες μετά τη γέννα θα πάτε σπίτι σας. Τζιαμέ εν έχει ούτε γιατρούς ούτε νοσοκόμες να κάμνουν ότι θα πρέπει να κάμνετε εσείς που την πρώτη στιγμή.

Άλλωστε όπως λέει και στο άρθρο "Το μωρό ανήκει στη μητέρα του. Έχει δικαίωμα να βρίσκεται κοντά – ακόμα καλύτερα, πάνω, αγκαλιά – στη μητέρα του. Ας το αφήσουμε γυμνό, σκεπασμένο μόνο από πάνω με μια κουβερτούλα, κοιλιά με κοιλιά στη μαμά του και ας δώσουμε την ευκαιρία στη φύση να κάνει τα υπόλοιπα."

26 Νοεμβρίου 2014

Το Τρίτο Στεφάνι

Προχτές επήα με τη κολλητή/κουμέρα και είδαμε τη νέα παράσταση του Θ.Ο.Κ., "Το Τρίτο Στεφάνι" του Κώστα Ταχτσή.

Εν επερίμενα η αλήθκεια να ξεπεράσει τόσο πολλά τις προσδοκίες μου. Για ποιόν πράμαν να πρωτοσχολιάσω. Κατ' αρχήν το έργο από μόνο του που ξεδιπλώνει την ιστορία της Ελλάδας στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα. Η δραματοποίηση του Σάββα Κυριακίδη, σε συνδυασμό με τα υπέροχα σκηνικά (Εδουάρδος Γεωργίου), τα κοστούμια (Λάκης Γενεθλής), τη μουσική της Ευανθίας Ρεπούτσικα και τις οδηγίες κινησιολογίας της Λίας Χαράκη, όλα κάτω από τη σκηνοθετική ομπρέλα του Τάκη Τζαμαργιά δημιούργησαν επί σκηνής ένα εκπληκτικό αποτέλεσμα που καθηλώνει. Οι εναλλαγές των εικόνων κεντημένες σαν να είναι βγαλμένες από κινηματογραφική ταινία αλλά και η ροή του έργου, ταξιδεύουν το θεατή, ο οποίος γίνεται ένα με το χρόνο και το χώρο.

Για τις ερμηνείες των ηθοποιών τι να πω. Η Αννίτα Σαντοριναίου έδωσε ρέστα. Εκέντησε, εζωγράφισε όπως θέλετε πέτε το. Ήταν εκρηκτική! Η Στέλλα Φυρογένη άμεση και άρτια. Ο δε Ανδρέας Τσέλεπος ως αφηγητής εξαιρετικός! Όλοι τους όσο μικρός ή μεγάλος και να ήταν ο ρόλος τους, ήταν άψογοι.

ΝΑ ΠΑΤΕ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΤΕ!

Χαίρομαι που παρ' όλο που παίζουν εξαιρετικοί παλιοί ηθοποιοί, υπάρχει πλειοψηφία νέου αίματος. Τούτο εν πολλά αισιόδοξο και ελπίζω να συνεχίσουν έτσι και να ανεβάζουν τέτοιας ποιότητας παραστάσεις.

Και παρ' όλο που είναι μεγάλο σε διάρκεια (3μιση ώρες) εμένα με συνεπήρε. Στο τέλος μάλιστα που βγήκαν επί σκηνής οι ηθοποιοί εγύρευκα χαρτομάντηλα. Εσυγκινήθηκα. Ίσως επειδή έβλεπα ένα συμμαθητή και φίλο των εφηβικών χρόνων, πρωταγωνιστή, να στέκεται επάξια στο πλευρό μεγάλων μορφών του θεάτρου.

Μπράβο Ανδρέα!

14 Νοεμβρίου 2014

Τζου

Θυμούμαι πριν έξι χρόνια που στη ζωή μου εν είχε και τίποτε το συνταρακτικό. Επήεννα δουλειά, εσχόλανα απόγευμα, επήεννα σπίτι (στο πατρικό) τζι εποσκολιούμουν ποτζιή ποδά. Η έννοια μου ήταν η δουλειά, κανένας καφές και φυσικά κάθε παρασκευή/σάββατο club. Ωσπου τζιαι τζείνη την ημέρα σαν ήμουν προσηλωμένη στον υπολογιστή χτυπά το τηλέφωνο μου. Θωρώ πάνω γράφει Χ....Π..... τάδε έφη η αρφή της κολλητής/κουμπάρας/αδερφής. ΑΜΑΝ!!! Απαντώ αν και ήμουν σίγουρη τι με ήθελε! "Mademoiselle.... εεεεε γεννούμεν......" Ξαπολώ τα όπως ήταν, με γειά σας με χαρά σας εν είπα του μάστρου και πάω στην κλινική. Ώρες αναμονής και επιτέλους γύρω στις 7:30 το βράδυ αποφάσισε να μας κάμει ντού!!! Θυμούμαι που εφκήκεν ο κουμπάρος τζιαι εκράταν την αγκαλιά τζιαι εν εφαίνετουν μες τα χέρια του. Το μικροσκοπικό μας πλασματάκι. Εννοείται ότι μολις την είδα εκολύμπωσεν ο τόπος τζιαμέ που εστέκουμουν.

Η Τζου μου η πανέμορφη! (Έννεν το όνομα της, έτσι τη φωνάζω εγώ) Που τζείνην την ημέραν η ζωή μου εν ήταν ίδια. Η έννοια μου κάθε μέρα ήταν να σχολάσω και να περάσω που το σπίτι τους να τη δω. Να την κρατήσω λλίο, να την αγκαλιάσω, να τη μυρίσω... Εν που τότε που εκτύπησεν αλόπως το βιολογικό μου ρολόι τζιαι εν το κατάλαβα. Τες ημέρες που έλειπεν ο κουμπάρος στο εξωτερικό επήεννα τζιαι μείνισκα μαζί τους για να μεν εν μόνη της η κουμέρα. Τζιαι κάποτε μετά που το ξενύχτι έπιανα το πρωί το μάστρο μου τζιαι ελάλουν του ότι είμαι άρρωστη για να μείνω να περάσω ούλλη τη μέρα μαζί της. 

Ένα χαρισματικό μωρό, που όσο μεγαλώνει επιβεβαιώνει μου τους λόγους του την αγαπώ τόσο. Αν εμπορούσαμε να δούμε την αύρα της σίουρα θα εβλέπαμεν ένα έντονο, εκτυφλωτικό λουλακί να εκπέμπεται που γυρόν της. Με αντίληψη πολλά έντονη από βρέφος και με δύο μάτια τεράστια να παρατηρούν και να επεξεργάζονται τα πάντα. Με καθαρή ομιλία από πολύ μικρή και με προσωπικότητα που δεν αφήνει περιθώρια να περάσει απαρατήρητη. Ηγετική, πεισματάρα, και ενίοτε πελλονευρική (τούτο εφύσισα της το εγώ κρυφά). 

Τι να πρωτοθυμηθώ. Ας πούμεν ην ημέραν που έκλειεν 2 χρονών, έπιασα τη κουμέρα να της ευχηθώ τζιαι να της πω ότι έννα περάσω το απόγευμα (όπως σχεδόν κάθε μέρα) να τη δω και να της δώσω το δώρο της. Τζιαι λαλεί μου μεν φοηθείς που έννα τη δείς. Έππεσε τζιαι έχει ένα καρούμπαλο ΝΑ! στο δόξα πατρί. Πάω τζιαι γω, μπαίνω μες το δωμάτιο που έπαιζεν (ήταν τζιαι γραφείον) τζιαι φιλώ την, εύχουμαι της τζιαι λαλώ της "μα Τζου μου τι έπαθες". Τζιαι λαλεί μου "Να σου (δ)είξω"... Πιάνει ένα σκαμπό τζιαι κάμνει μου αναπαράσταση "Έβαλα (σ)καμπό μπ(λ)έ, (β)γώ κομπιούτε(ρ) (δ)ουλέψω, έπεσε (σ)καμπό, έπεσα κι εγώ". Ε τζιαμέ αντιλαμβάνεστε ότι έθελα δίμμαν. 

Γιατί οι ανεπανάληπτες ατάκες της, όταν εγεννηθήκαν τα δίδυμα;  Που αρνούνταν να τους αποκαλέσει με τα ονόματα τους. Η ζήλεια έδινε κι έπαιρνε. "Μαμά ο π(ρ)άσινος κ(λ)αίει" (εφορούσεν πράσινο φορμάκι το μωρό) ή με σκυμμένο το κεφάλι να παρατηρά τον έναν από τους δύο "Μαμά α(υ)τός είν' ο χέ(σ)της;" (εγέμωνεν τα συχνά και σε ποσότητες). Εμείναν στην ιστορία.

Εχτές έκλεισεν 6 χρονών. Μάνι μάνι. Τζιαι εξελίσσεται σε ένα δυναμικότατο, χαρισματικότατο, δημιουργικότατο και πελλό γεναικούι. Τζιαι παρόλο που λατρεύω τα δίδυμα τρελλά κι αλλοπαρμένα αγόρια μου, εκείνη θα είναι πάντα μια αδυναμία.  Τζιαι χαίρουμαι πάρα πάρα πολλά γιατί δείχνει πολλή αδυναμία στο δικό μου το αστέρι. Αλλά τζιαι το αστέριν μου έχει την σαν πρότυπο.

Τζι αν κάποτε τύχει να το διαβάσεις τούτο... να θυμάσαι.... "ότι και να γίνει θα είσαι πάντα η Τζου μου!"

*Αν πασπατέψει τα blogs η κουμέρα τζιαι θκιαβάσει το τούτο, επροδόθηκα μόνη μου - αλλά χαλάλι. Όλα για τη Τζου μου, όλα!

11 Νοεμβρίου 2014

10-11-12

Η πιο ωραία σειρά αριθμών ever! 

Ούλλοι ελαλούσαν μου μπράβο εθκιάλεξες την. Εν την εθκιάλεξα εγώ. Εσύ την εθκιάλεξες αστέριν μου. Εσύ αποφάσισες τούτην την ημέραν να κάμεις εμένα τζιαι τον παπά σου τους πιο "γεμάτους" ανθρώπους. Τζιαι έσιει μάνι-μάνι 2 χρόνια! 

Εύχομαι να έσιεις μιαν ζωήν γεμάτην υγείαν, αγάπην, δημιουργικότηταν τζιαι να είσαι πάντα τόσο "γεμάτη" όσον κάμνεις εμένα τζιαι τον παπά σου. 

Τζιαι εύχομαι να έρτει σύντομα μια ωραία σειρά αριθμών για ούλλες όσες θέλουν να γίνουν μάνες. Τζιαι ούλλες οι μάνες να νιώθουν όπως εγώ.

ΓΕΜΑΤΕΣ!

31 Οκτωβρίου 2014

13 going on 30

Πόσο χρονών τη βάλετε; 

Είδα φωτογράφιση της εψές σε ένα περιοδικό και εδιερωτούμουν ποια εν τούτη η όμορφη κοπέλα. Και διαβάζω τίτλο... "Η δεκατριάχρονη Σοφία που θα μας εκπροσωπήσει στην Junior Eurovision" Δεν άκουσα; Πως είπατε; Ορίστε; Συγνώμη κυρία μου πόσο είστε; ΔΕΚΑΤΡΙΩΝ! 

Εγώ για τα καλλιστεία την έβαλλα πάντως και όι για Junior Eurovision. Μα τι επάθαν οι μιτσιές σιορ; Γιατί εν δεκατρία και δείχνουν 20-25; Βιάζουνται να μεγαλώσουν οξά αλλάξαν τα γονίδια μας; Εγώ στα δεκατρία μου ήμουν όπως το καθυστερημένο. Ακόμα και στα 17-18 μου πριν φύω για σπουδές, πάλε για καθυστερημένο με επέρνας (Εσύ που τριβιτζιάζεσαι να δημοσιεύσεις θαμμένες φώτο της εποχής..... θωρώ σε!). Εν ξέρω αν φταίν οι γονιοί και τα σχολεία και άτιμη κοινωνία και λοιπά κλισέ, αλλά νομίζω εχάσαμεν λλίο το μέτρο;

Οι μιτσιές μεγαλώνουν πριν να μεγαλώσουν. Τωρά έννα μου πείτε δαμέ έχουν σεξουαλικές σχέσεις που έτσι ηλικίες και πείραξε σε η εμφάνιση; Ε ναι! Που κάπου ξεκινά τούτος ούλλος ο φαύλος κύκλος. Εμείς επήαμε λύκειο και εκάμναν μας θέμα για το πόσο κοντή εν η φούστα, πόσο μακριά εν τα νύσια και κατά πόσο βάφουμε τα μαλλιά μας. Τωρά εν ούλλα must. Εν λαλώ να είμαστε στο άλλο άκρο. Εν και να κάμουμε τα μωρά καλόγριες. Αλλά όι να κυκλοφορώ μες το δρόμο και να διερωτούμαι, τωρά τούτη εν μιτσιά οξά εν της ηλικίας μου. Παλιά εξεχωρίζαν τα μωρά που τους έφηβους και οι έφηβοι που τους ενήλικες. Τωρά εν ένας αχταρμάς.

Τζιαι για να μεν παραξηγηθώ, εν έχω τίποτις με τη μιτσικουρού. Αντίθετα. Πολλά όμορφη, πολλά καλή, μάλλον θα έχει και ωραία φωνή (εν την άκουσα εν ξέρω), και μακάρι να μας εκπροσωπήσει επάξια. Αλλά ρέ κοπέλια εσείς που ασχολείστε με τούντα πράματα, απλά υπενθυμίζω σας, εν JUNIOR Eurovision που έννα την πέψουμεν όι Miss Universe.

24 Οκτωβρίου 2014

Το δώρο

Ξέρω το ότι εξανάγραψα για τα δώρα. Έγραψα βασικά για τον προβληματισμό μου άμα εν συνάμενα πολλά γενέθλια και μεινίσκω που ιδέες. Εχτές έκαμα ένα δώρο "αναλαμπή" για το οποίον εγώ εχάρηκα παραπάνω που τζείνον που το έπιαεν. 

Βασικά γενικότερα αρέσκει μου να κάμνω δώρα και ειδικά άμα εν τα περιμένει ο άλλος. Μικρά πράματα που μπορεί να ξέρω ότι για τον άλλον εν πολύτιμα. Πριν κάτι μέρες λοιπόν επληροφορήθηκα ότι θα έρκετουν στην Κύπρο η Victoria Hislop για την παρουσίαση του νέου της βιβλίου "Η Ανατολη" που έχει να κάμει με την εισβολή και ειδικότερα με την πόλη της Αμμοχώστου. Εκτός τούτου θα εβρίσκετουν και σε κάποιο βιβλιοπωλείο για να υπογράψει αντίτυπα του βιβλίου της. 

Παρένθεση
Η θεία μου (γιαγιά μου βασικά γιατί εν η μιτσιά η αρφή της γιαγιάς μου) και μάμα της ξαδέρφης/κολλητής/κουμέρας και εκείνη που μου αναγιώννει το αστέριν μου όσον είμαι δουλειά είναι μεγάλη φαν της Hislop. Γενικότερα εν βιβλιοφάγος η συγκεκριμένη θεία. 
Κλείνει η παρένθεση 

Έρκεται λοιπόν η αναλαμπή που σας ελάλουν. Θα επέταν που τη χαρά της αν της έκαμνα δώρο το βιβλίο. Πόσο μάλλον να εν υπογραμμένο. Έτσι λοιπόν είπα θα κάμω την προσπάθεια. Έμαθα την ώρα και τον τόπο που θα ήταν και έπιασα το αυτοκίνητο και επήα. Είχεν κόσμο που επερίμενε και όσον επαίρναν η ώρα επολλήνισκε αλλά ευτυχώς επειδή επήα νωρίς εν περίμενα πολλήν ώρα. Ευγενέστατη και με χαμόγελο υπέγραφε τα βιβλία της (ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ) και συζήταν με τον κόσμο. 

Το μεσημέρι λοιπόν, πάω να πιάσω το αστέριν και βρίσκω τες χεράκι - χεράκι να σουλατσάρουν στην αυλή. Προχωρώ και λέω στο αστέριν έλα να δώσεις ένα δώρο στη γιαγιά. Πιάνει το και διά της το. Και αρχίζει το τροπάριο "είπα σου εν θέλω δώρα και εν και γίνεται κάθε φορά που κυκλοφορεί ένα βιβλίο να μου το φέρνεις...μπλα μπλα μπλα." Και λέω του αστεριού πες στη γιαγιά να το ανοίξει... 

Μόνο το ύφος της και η χαρά της την ώρα που είδε την αφιέρωση ήταν ανεκτίμητα. Όπως ανεκτίμητη εν και η προσφορά της και κυρίως η αγάπη της για το αστέρι μου. 

Και αφού συγκινηθήκαμε, περνάμε σε ένα όμορφο τετραήμερο (ναι επίντωσα και άδεια) ξεκούρασης με τον Mr Hyde και το αστέριν. Αυτό κι αν είναι ανεκτίμητο. Καλά να περάσετε.

13 Οκτωβρίου 2014

Άντρα θέλω, τώρα τον εθέλω

Χαίρεται κυρίες και κύριοι. Μετά το παρασκευοσαββατοκυριακάτικο παραλήρημα του πυρετού του αστεριού περνάμε σε ένα άλλο παραλήρημα, δικό μου αυτή τη φορά. Αφού με επαρότρυνε και η αγαπητή Beatrix είπα να το κάμω το ποστ που εσκέφτουμουν για τους άντρες. Συγκεκριμένα για τα είδη των αντρών που μας αρέσκουν ή που εν μας αρέσκουν.


Νομίζω ούλλες έχουμεν την τάση να κατηγοριοποιούμεν τους άντρες ανάλογα με κάποια χαρακτηριστικά που έχουμεν στον νου μας, είτε γιατί μας αρέσκουν πολλά είτε γιατί μας φακκούν. Πουχου εμέναν αρέσκουν μου οι αθλητικοί τύποι (όι οι πομπαρισμένοι) και φακκούν μου οι "εναλλακτικοί" (εγώ λαλώ τους άλουτους).

Κατ' αρχήν κοπέλλες και κοπέλια μου το ιδανικό μεν το γυρεύκετε. Εν υπάρχει.
Εν έχει ας πούμεν άντραν που να εν έτσι:



(μισό να ποφυρτώ.....)

να έχει τα ριάλλια του τούτου: 



τζιαι την καρκιά του τούτου:



Ξηάστε το. 

Οπότε θα πρέπει να κάμουμεν επιλογή. Να βάλουμεν προτεραιότητες. Θέλουμεν τον macho man τον φετομένο που να εμπνέει τελοσπάντων μιαν αντρίλλα; Είμαστε πιο καλλιτεχνικές τζιαι θέλουμεν τον να έρκεται μαζί μας σε θέατρα και όπερες; Θέλουμεν τον εναλλακτικό, intellectual, ακτιβιστή; Θέλουμεν τον πολλά έξυπνο τζιαι θκιαβασμένον σε σημείο nerd; Θέλουμε τον αγαπησιάρη τζιαι νάκκον μαλακτούην; Θέλουμεν τον απλά να έσιει λίρες; (έσιει τζιαι ποτούτες τζι ας μεν το παραδέχουνται). Διαλιέχτε διαλιέχτε.... Εδώ το καλόν πράμαν!!!

Με βάση τους άντρες που ερωτεύτηκα κατά καιρούς θα με ελαλούσετε άνετα επιφανειακή. Θέλω τον ωραιό τζιαι macho. Δεν εννοώ να είναι πομπαρισμένος (γιαξ). Θέλω να μου φκάλλει αντρίλλα. Τζιαι θέλω να πιάννουν τα σιέρκα του (εκτός που τον κώλο μου). Όι να κρούζουν οι λάμπες τζιαι να είμαστε με τα τζιερούθκια. Δεν θα με εφαντάζουμουν ποττέ με άνθρωπο που είναι ας πούμε στο ίδιο size με μένα. Ούτε με κάποιον που εν ανακατωμένος σε 1000 οργανισμούς, η μόνη του έννοια εν η προστασία του σκουλουτζιού σάγλι-σάγλι τζιαι ξηάννει να κάμει μπάνιον τζιαι πουπάνω. Και φυσικά δε θα μπορούσα να είμαι με nerd. Θέλω να παίζω την έξυπνην. 

Τωρά έννα μου πείτε μπορεί να πληρεί 2-3 που τα πιο πανω. Ναι εν τζιαι λαλώ. Μπορεί να εν macho τζιαι να πηέννει τζιαι στην όπερα. Αλλά πούντον. Εγώ τόσα χρόνια στο κουρμπέτι εν ήβρα κανέναν. Εκτός που τον κύριον πιο πάνω που παίζει τζιαι θέατρο τζιαι σινεμά (μισό να ξαναποφυρτώ...) ένι ξέρω κανέναν άλλο. Ας πούμεν θα ήθελα τζιαι γω τωρά να πιάω το Mr Hyde τζιαι να του πω "ρε αγάπη ήβρα εισιτήρια για την τάδε παράσταση εν και έχουμεν τίποτε το σάββατο έννεν"; τζιαι να μου πει "όι κλείστα ώσπου εν γλίορα". Το πιο πιθανόν θα μου πεί "όι έν έχουμεν πήεννε".  Αλλά που την άλλη, την ώρα του σεξ εν τζιαι θέλω "γούτσου γούτσου" τζιαι να μου λαλεί "Mademoiselle Mademoiselle γιατί να είσαι η Mademoiselle", I just want him to do his thing.

Για να μεν είμαι απόλυτη όμως, εν σημαίνει ότι ένας macho εν ττόπουζος τζιαι φτωχός, ούτε ότι ο ακτιβιστής εν άσιημος τζιαι άλουτος. Τζείνο που λαλώ εν ότι καλώς ή κακώς έχουμε μες το νου μας κάποιες κατηγορίες, τζιαι πολλές φορές μπαίνουμε στον πειρασμό να κατατάξουμε τους άντρες που γνωρίζουμε σε τούντες κατηγορίες. Τζιαι για να μεν παρεξηγηθώ εν και ταπελλώνω ούλλους τους άντρες που γνωρίζω. Απλά τον καιρό που ήμουν ελεύθερη είχα την τάση να το κάμνω για τις "υποψήφιες" περιπτώσεις. Νομίζω η κάθε γυναίκα μπαίνει στο τρυπάκι να χαρακτηρίζει έναν άντρα με βάση το τι της αρέσκει τζιαι τι όι. Τζιαι εν τζιαμέ που βάλλει τζιαι τες προτεραιότητές της. Έχει παραπάνω σημμασία το Α ή το Β. Αν κατέχει και τα δύο το παιδίν ήβρεν λαχείο.

Αλλά πάλε, όπως είπαμε και σε παλαιότερο ποστ το κλίκ φτάνει τζιαι περισσεύκει, όσες κατηγορίες τζιαι να κάμουμεν μες το νου μας. Τζιαι όπως πολλά σωστά είπεν η αγαπητή Sike:

"η σαρξ θα τσιμπήσει μόλις βρεθεί κάποιος στο δρόμο της να μας ταράξει".

Άτε ακούω κατηγορίες να κάμουμεν χάζιν.

29 Σεπτεμβρίου 2014

Εκλαμουρίσετε με πάλε

Κάθουμαι αχάπαρη (όι εσύ κόρη) και συγκεντρωμένη στον υπολογιστή και μπαίνει φουρκαστός ένας κύριος με μιαν γλάστραν παραμάσχαλα με ΤΕΛΕΙΑ κυκλάμινα. Λατρεύω κυκλάμινα!

Για τη Mademoiselle Hyde λαλεί μου. Το μόνο που κατάφερα να του πω ήταν ένα σιγανό ευχαριστώ. 

Κύριε Ελέησον, ποιός μου πέμπει φκιόρα. Οι παραπάνω επιάν με ήδη τηλέφωνο. Λαλείς να τον επιάν τα ρομαντικά του τον Mr Hyde? Μάνα μου ρε το μωρό μου. Παιρνούν κλάσματα δευτερολέπτου. Μα να τον πιάουν τα ρομαντικά έτσι ώρες και μάλιστα στη δουλειά; Απο και Κλείεται. Πιάνω το φάκελο και ανοίω τον.

Χρόνια Πολλά και ότι επιθυμείς! Γ & Π.

Ε τωρά λούνεσαι τα οξά εν τα λούνεσαι; Εγώ προσωπικά λούνουμαι τα κι ας έχει και 3 πλάσματα μες το γραφείο και ας εν και ο Διευθυντής πόξω που την πόρτα. 

Ήταν ανάγκη να μου πέψετε φκιόρα που την Αγγλία? Ντα, εν ήρταν που την Αγγλία, ήρταν που ένα ανθοπωλείο δαμέ πάρακατω, αλλά την παραγγελία εκάμετε την που τη ξενιθκιά. Γ@μ&#^νη Ξενιθκιά. Τζιαι ούλλοι εσείς που εκαταστρέψετε τη νεολαία τούντου τόπου και πέψετε την στες Αγγλίες, τες Αυστραλίες, τες Σουηδίες κι όλες τις Αηδίες. 

Εγώ θέλω τα μωρά μου ΔΑΜΕ έτσι μέρα. Να μου φέρνουν τα φκιόρα οι ίδιοι. Ακούτε;

Η ευχή μου σήμερα μπορεί να εν εγωιστική. Του χρόνου εύχομαι να μου φέρετε εσείς τα φκιόρα. Θέλω να σας θωρώ τζιαι να σας τζίζω την ώρα που να μου λαλείτε χρόνια πολλά.

Αγαπώ σας!

22 Σεπτεμβρίου 2014

Αλήθεια ή ψέματα

Εμιλούσα πριν λλίο με τη ξαδέρφη/κουμέρα/κολλητή στο τηλέφωνο τζιαι έφερε η κουβέντα τες νούννες τζιαι συγκεκριμένα τη νούννα του γιού της.

Ανοίγει παρένθεση
Η ξαδέρφη/κουμέρα/κολλητή έχει ένα γιο 5 χρονών τον οποίο εβάφτησε μια φίλη της κολλητή για χρόνια . Είχαν γνωριστεί στο εργασιακό περιβάλλον τζιαι κολλήσαν αμέσως. 
Κλείνει η παρένθεση

Εγώ ντάξ εν είχα πολλά πάρε δώσε με τη συγκεκριμένη κοπέλλα αλλά οκ αφού ήταν κολλητή της κολλητής, την ήξερα, βγαίναμε με κοινές παρεές, ως εκεί. Η σχέση τους είχε πολλά σκαμπανευάσματα σε όλη την πάροδο των κατά τα άλλα κολλητών χρόνων τζιαι γι αυτό όταν μας ανακοίνωσε ότι τελικά θα της δώσει το μωρό να το βαφτίσει ήμασταν όλοι λίγο αρνητικοί. Ήμασταν όλοι της άποψης ότι έπρεπε να το βαφτίσει η αδερφή της, η οποία επίσης το ζήτησε, τζιαι η οποία σημειώστε ότι ως νηπιαγωγός είναι κολλημένη με τα μωρά, τα λατρεύει τζιαι όταν γεννήθηκε το συγκεκριμένο μωρό είδαμε τζιαι πάθαμε να τη συνεφέρουμε τζιαι να μην πλαντάξει στο κλάμα. Ακόμα τζιαι σήμερα η αδυναμία της προς το συγκεκριμένο μωρό εν εμφανής τζιαι καλά κάνει.

Αυτή που λέτε η νούννα ήταν πάντοτε λλίο... ανισόρροπη να την πω, παράξενη να την πω, ανώριμη να την πω.... Βάλτε ούλα μαζί κάτι θα φκεί. Σαν νούννα η αλήθκεια ένι ότι ήταν πολλά οκ μέχρι ενός σημείου. Ερχόταν σε εβδομαδιαία βάση να δει το μωρό, του έφερνε δωράκια, έκανε μαζί του διάφορα κλπ κλπ. Δεν ήταν η τυπική νούννα του Χριστούγεννα, Πάσχα, γενέθλια. 

Από ένα σημείο τζιαι μετά, τζιαι αφού βάφτισε ακόμα ένα μωρό, άρχισε η απομάκρυνση. Έκαμε τζιαι διάφορες ματσουτζιές προς τη ξαδέρφη τζιαι προς το μωρό, μέχρι που έφτασαν πρόσφατα στο σημείο να παρεξηγηθούν - δεν κατάλαβα τζιαι πολλά γιατί ακριβώς - τζιαι τωρά εν εξαφανισμένη τζιαι εξήχασεν ότι έχει βαφτιστικό. Η ξαδέρφη προσπάθησε για χάρη του μωρού να κατευνάσει τα πνεύματα, ζητώντας η ίδια συγνώμη για τυχόν λάθη που έκαμε αλλά η άλλη ανένδοτη. Εδήλωσε μάλιστα ότι δεν θέλει να έχει σχέση με τη ξαδέρφη αλλά το μωρό νταξ όποτε θέλει έννα συμβιβαστεί τζιαι έννα έρκεται να το πιάνει να το παίρνει παιδότοπο. "Να συμβιβαστεί;;;;;"

Τζιαι που καταλήγουμε; 

Τι να πει τωρά η ξαδέρφη του μωρού. Το μωρό εν συνηθισμένο να τη θωρεί συχνά. Να κάμνει πράματα μαζί της. Πως να του πει τωρά ότι ξέρεις αγάπη μου η νούννα εν θέλει να έρκεται πλέον; Φυσικά από ότι μου είπε, έχει πολλές μέρες που το μωρό δεν τη συναφέρνει ούτε τζιαι την ζητά για κάποιο παράξενο λόγο. Μήπως εν ένστικτο; Εν ξέρω. Το θέμα είναι πως να διαχειριστεί την κατάσταση τώρα που κακά τα ψέματα πονά τζιαι την ίδια. Γιατί εκτός που το τί αντίκτυπο θα έχει στο μωρό, ήταν τζιαι φίλη της, τζιαι το να χάνεις ένα φίλο, τζιαι μάλιστα κολλητό, για μαλακίες, έννεν τζιαι το καλύτερο. 

Η ίδια λέει πως προτιμά να του πει με τρόπο την αλήθεια. Εν θέλει να του πει ψέματα. Εγώ είπα της να το καθυστερήσει λλίο. Εν ξέρω κατά πόσο εν εύκολο τωρά για το μωρό να το αντιληφθεί τζιαι να το δεκτεί. 

Συγκεντρωθείτε μάνες και μή των blogs! Ακούω!!!

12 Σεπτεμβρίου 2014

10 χρόνια πριν...

Πριν 10 χρόνια τέτοιες μέρες σηματοδοτούσαν ένα νέο σημαντικό ξεκίνημα για μένα. Έφυα για μέρη μακρινά κι ονειρεμένα. Τούτη η απόφαση επάρθηκε όι και τόσο συνειδητά που μένα. Η αλήθκεια ένι ότι εν ήθελα αρχικά να πάω. Εφοούμουν.  

Τότες ήμουν μια μιτσιά γεμάτη φοβίες τζιαι ανασφάλειες. Είχα μόλις τελειώσει το πρώτο μου πτυχίο στη νύφη του Θερμαϊκού και ήρτα πίσω κουρασμένη και καταφατσελλωμένη, κυρίως συναισθηματικά. Κατ' αρχήν άφησα μιαν πόλη που ελάτρευα και λατρεύω, άφησα φίλους, αναμνήσεις και πολλά άλλα. Εκτός που τούτον όμως είχα και τον χωρισμόν από τον πρώτον μεγάλον έρωταν (εδώ με δεκαθκιάζουμεν, καθότι που επήες τζι έδωκες κόρη μου - εν για τούτο που έκαμνες έτσι;). Τέσπα. Να φανταστείτε τόσο φοητσιάρα ήμουν που ακόμα και σαν φοιτήτρια αρνούμουν να κυκλοφορήσω μόνη μου νύχτα. Έπρεπε πάντα να έχω κάποιον μαζί μου ως τη πόρτα του σπιτιού μου. Ακόμα και για να φύω ασπούμεν που τη ξαδέρφη μου (της οποίας το σπίτι ήταν στη διπλανή πολυκατοικία - δηλαδή 20 μέτρα απόσταση), εκατέβαζεν με κάτω και έβλεπεν με ώσπου να μπω μέσα. Τόσον πρόβλημα.

Οπότε το τελευταίο πράμαν που εσκέφτουμουν ήταν κι άλλες σπουδές και μάλιστα μόνη μου στην άλλην άκρην του κόσμου. Εννοείται ότι έπρεπε να γίνουν διαδικασίες πολλές τις οποίες εμερίμνησα (και κυρίως ο πατήρ) να γίνουν στην ώρα τους. Αιτήσεις, επιστολές, recommendation, εγγραφές, βίζες, η σάρα η μάρα και το κακό συναπάντημα. Αφού λοιπόν εκανονιστήκαν τούτα ούλλα ήβρεν μας το καλοκαίριν τζιαι εγώ τέλος Αυγούστου το πολύ αρχές Σεπτεμβρίου έπρεπε να μετοικήσω. Ώσπου εκόντευκε ο τζιαιρός έπιανε με το σάραλλίκι. 

Αποκορύφωμα: Αμερικάνικη Πρεσβεία για βίζα.

Πήρα μαζί μου όλα τα απαραίτητα πιστοποιητικά τζιαι τζιαμέ μου εζήτησαν μόνο να συμπληρώσω μιαν αίτηση νομίζω η οποία σε κάποια φάση ρωτούσε για το nationality. Έβαλα κι εγώ κυρρρρία Greek-Cypriot. Που ήρτεν η σειρά μου κι έπιασεν την το ένα το Αμερικανάκι να την δει, επρόσεξε το, εχαμογέλασε μου και λαλεί μου "this is not needed" τζιαι σβήνει το Greek. Τζιαι λαλώ του τζιαι γω "but it says nationality not citizenship". Εξαναχαμογέλασεν μου αλλά εν είπεν τίποτε. Λαλεί σου έννα συζητώ με την πελλή τωρά; Εν τω μεταξύ η συγκεκριμένη αίτηση έκαμνεν και διάφορες ερωτήσεις του στυλ "εκάμετε στρατιώτης;" ή "ξέρετε να χειρίζεστε όπλο;" ή το καλύτερο "ξέρετε να φτιάχνετε αυτοσχέδια χειροβομβίδα;" Ε κανεί ολάν. Τζι' αν έξερα ήταν να σου πω χαρωπή χαρωπή ναι ξέρω τζιαι είμαι τζιαι ανηψιά του Μπίν; Κύριε Ελέησον τούντα πλάσματα. Τέσπα. Πάω πάρακάτω σε ένα άλλο Αμερικανάκι, πιάνει τα χαρτιά μου θωρεί τα, βάλλει κάμποσες στάμπες τζιαι αρκέφκει τζιαι ρωτά με διάφορα μεταξύ των οποίων:

A:So you are going to the US for your Master's?
ΜΗ: Yes (Ψαρωμένη)
Α: Where did you study?
MH: In Greece, Salonika
A: Oh nice. How was it there?
MH: It was great! (Πορωμένη με την αγαπημένη Σαλόνικα)
Α: Why do you want to go to the US then?

Ούτε που αθθυμούμαι τι του απάντησα. Τι να απαντήσω στο Αμερικανάκι τζιαι να καταλάβει; Έτο αλόπως είπα του, ε μα η χώρα σου εν η γη της επαγγελίας, να μεν πάω τζιαι γω; Τζιαι εχάρηκεν αλόπως τζι είπε μου ΟΚ έλα σε μιαν εφτομάν να πιάσεις τη βίζα σου. 

Ενιγουέης.

Δαμέ θα κάμω μιαν παρένθεση για να πω ότι καταλυτικός παράγοντας για να φύω ήταν ο πατήρ. Τζιαι είναι ένα πράμα για το οποίο θα τον ευγνωμονώ μια ζωή. Εκείνος επέμενε τζιαι επίεσε για να το κάμω. Γιατί έβλεπε ότι μόνο έτσι ήταν να γλυτώσω που τη φυλακή που εμπήκα μόνη μου. Ο πατήρ τζιαι ο θείος μου, ο οποίος εν μόνιμος κάτοικος Αμερικής 30 χρόνια τώρα με την οικογένεια του, τζιαι ο οποίος με εφιλοξένησε δύο χρόνια τζιαι με είχε σαν κόρη του. Τζιαι τους ευχαριστώ ξανά ακόμα τζιαι που δαμέ δημόσια αλλά ανώνυμα.

Τζιαι έρκεται ο καιρός να φύω. Μα που να φύω να πάω. Εγώ δαμέ καλά καλά να κυκλοφορήσω σαν άνθρωπος εν το κάμνω τζιαι έννα πάω στη Μητρόπολη του κόσμου - βλέπε ζούγκλα; Ο κύβος ερρίφθη όμως. Εμπήκα μες το αεροπλάνο στο οποίο ευτυχώς κατά τύχη εταξίδευε και μια οικογενειακή φίλη των θείων μου, η οποία ήταν μεγάλη βοήθεια εκείνες τες πρώτες στιγμές. Στο αεροδρόμιο της Νέας Υόρκης με περίμενε η κολλητή και νυν κουμπάρα που ήταν εκεί ήδη 6 μήνες με τον νυν κουμπάρο τζιαι με πήγαν σπίτι τους, σε μιαν από τις ομορφότερες περιοχές η αλήθκεια, όπου τζιαι έμεινα τις πρώτες μέρες μέχρι να επιστρέψουν οι θείοι από τις διακοπές τους. Τζιαι τούτες οι πρώτες μέρες μαζί τους ήταν πάλε καταλυτικές γιατί ηρέμησα τζιαι είδα τα πράματα αλλιώς. Επήα στο πανεπιστήμιο, εγνώρισα τους καθηγητές (άλλη νοοτροπία - άλλη κλάση ρε φίλε) τζιαι τους συμφοιτητές μου τζιαι επήρα τα πάνω μου. Εν ήμουν η μόνη χαμένη. Είχεν πολλούς.

Μ' αυτά και μ 'αυτά a new era had begun! Μια εποχή για την οποία νιώθω ευγνώμων τζιαι πολλά τυχερή που την έζησα. Μια εποχή που θα μείνει στη μνήμη μου ως μια εκ των ωραιότερων της ζωής μου. Μια εποχή που εγέννησεν τη Mademoiselle Hyde που εν έχει καμίαν σχέση με τον προηγούμενο εαυτό της. Η μιτσιά που εφοάτουν να κυκλοφορήσει, αλώνιζεν το Manhattan τζιαι τη Νέα Υόρκη μέρα νύχτα. Αν τζιαι ήταν πολλά ψυχοφθόρο και κουραστικό να είσαι ένα μηδενικό στα εκατομμύρια, μαθαίνει σου πολλά. Κάμνει σε ατσάλινο. Την τελευταία φορά που έκαμα τη διαδρομή Πανεπιστήμιο - Σπίτι, εκάθουμουν μες το subway και έκλαια όπως το μωρό. Έφυεν ένα βάρος που μέσα μου αλλά εγκαταστάθηκε απέραντη ευγνωμοσύνη τζιαι δύναμη για τζείνα που έζησα.

Ευχαριστώ παπά.

29 Αυγούστου 2014

Δελτίο Τύπου

Γειά σας. Ήρτα πάλε. Πού ήμουν; Εν επήρετε είδηση ότι έλειπα αλόπως.

Τέλος και η Φάση Β των διακοπών. Επεράσαμεν πολλά καλά Δόξα σοι ο Θεός. Επήαμεν Αγία Νάπα. Και έχω να δηλώσω ότι από δω και πέρα 1000 φορές Αγία Νάπα παρά Πρωταράς. Πόσο μπανάλ πλέον τούτος ο Πρωταράς. Να μεν πω δηλαδή ότι περπατάς μες το δρόμο τζιαι διάς πας τον καθένα που ΔΕΝ θέλεις να δεις στες διακοπές σου. Αγία Νάπα φίλες και φίλοι. Ακούεις κυπριακά κάθε 22 ώρες. Τζιαι δεν είναι η Αγία Νάπα που θυμούμουν εγώ που το σχολείο (ναι έχει καμιάν δεκαπενταετία να πατήσω). Επεκτάθηκε, έσασεν πολλά, το λιμανάκι εν ωραίο γραφικό με ταβέρνες και εστιατόρια, έχει μιαν φάουσαν τόπους να πάεις τζιαι για φαί τζιαι για καφέ τζιαι για ποτό τζιαι το κυριότερο δεν είναι ούλλα σε ένα δρόμο. Οπότε δεν είναι πατείς με πατώ σε. Η δε πλατεία δεν είναι όπως την θυμούμαι με 30 άτομα σε κάθε τετραγωνικό μέτρο να επιδίδονται σε όργια. Οκ μπορεί να μετατρέπεται σε άνδρο της ακολασίας μετά τις 12 - 1 τη νύχτα, αλλά εν μας ενοχλεί πλέον αφού έτσι ώρες κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου αγκαλία με το αστέριν. 

Επήε τζιαι τούτο που λαλούμεν. Επεράσαμεν καλά, εκάμαμεν τα μπάνια μας, εμαυρίσαν οι άλλοι θκυό τζιαι όι εγώ πάλε, εφάμεν ότι εθέλαμεν τζιαι τωρά τραβούμεν τα μαλλία μας. Back to reality.

Πάμεν πάρακατω. 

Παραπάνω δηλαδή, διότι πάλε ανέβασεν μας στα αστέρκα το Αποελλίν. Επήαμεν τζιαι στον αγώνα εβάλαμεν την τεσσάρα μας τζιαι εστανιάραμεν. Μετά την ψεσινή κλήρωση ώρα να ππέσουμεν που τα αστέρκα τζιαι να λατσιηστούμεν. Ο Θεός είναι ΑΠΟΕΛ. Ναι... Αλλά όσον ΑΠΟΕΛ τζιαι ναν ο Ύψιστος, ο Μέσι τζιαι ο Ίμπρα εν ένι. Οπότε σάστα τζιαι γύρασιν. Θα ζήσουμε να το δούμε κι αυτό. Που τη μιαν είμαι χαρούμενη που κληρωθήκαμε με τούντα μεγαθήρια τζιαι ξέρω ότι η ομάδα θα κάμει τα αδύνατα δυνατά να σταθεί αξιοπρεπώς απέναντί τους, που την άλλη εννοείται ότι χαλιούμαι διότι επέρχεται άγριο πισκάλισμα. Τζιαι νευριάζω ακόμα παραπάνω διότι τωρά που θα επισκεφτούν το Γ.Σ.Π. οι μεγάλοι αστέρες της μπάλας, ο κάθε αμπάλατος που πατά γήπεδο μιαν κάθε Αγίου Πιγκουίνου θα θυμηθεί ότι θέλει να πάει γήπεδο τζιαι θα βάλει λυτούς και δεμένους να του εξασφαλίσουν πακέτο των αγώνων, όι για να υποστηρίξει την ομάδαν αλλά για να πει ότι επήεν τζιαι είδεν που κοντά τον Μέσι, τον Νεϊμάρ τζιαι τον Ίμπρα. Όπως έγινεν τζιαι τότε με τη Ρεάλ. Έπιασεν εισιτήριο ο κάθε ττόππουζος τζιαι εμείς επασκίσαμεν να έβρουμεν. Οκ ούτε εγώ που τότε που έμεινα έγκυος δεν έχω πλέον season αλλά προσπαθώ, τουλάχιστον στα σημαντικά παιχνίθκια, να είμαι τζιαμέ να υποστηρίξω την ομάδαν. Εν αθθυμούμαι να πάω μόνο για να δω αστέρες άλλης ομάδας τζιαι να χουμιστώ.

Τωρά να πω τζιαι για την Ομόνοια; Εν κρίμαν τζιαι πιστεύκω αξίζαν να περάσουν μπροστά στη συγκεκριμένη ομάδα. Εν είδα ούλλον τον αγώνα αλλά που τα στιγμιότυπα που είδα όντως εγίναν λάθη που εστοιχήσαν στην ομάδα τζιαι που επαίξαν καθοριστικό ρόλο στη μη πρόκριση. Αλήθκεια τωρά. Παρόλον που εν χόχοι :) εν αξίζαν τούντην μεταχείριση.

Ο Απόλλωνας τωρά, έβαλεν τζιαι τζείνος την τεσσάρα του τζιαι κληρώνεται σήμερα στους ομίλους του Europa. Μπράβο του και εις ανώτερα. Btw έχει 1 στες 6 πιθανότητα να πέσει με Τούρκους. Αντιλαμβάνεστε τι έχει να γίνει. Δε λαλώ τίποτε άλλο γιατί εχτές ανέφερα μεταξύ σοβαρού τζιαι αστείου για τον Μέσι στο Γ.Σ.Π. τζιαι έτα αποτελέσματα.

Άλλα νέα....

Α! Ανέφερεν τα τζιαι ο αγαπημένος Αντί-Χριστός δαμέ αλλά νευριάζω τζιαι γω πολλά με τούτους ούλλους τους χώρκατους που μου έχουν τζιαι άποψη τζιαι ειρωνεύκουνται. 
Παρακολούθα τούντες σημαντικές εξελίξεις τζιαι σιώπα, χώρκατε, που θα μου σχολιάσεις για το μέλλον που δεν καθορίζεται ιμίsh που το παρελθόν τζιαι υποστηρίζεις ότι ανήκουν σε όλους οι αρχαιολογικοί θησαυροί. Εν καλά δηλαδή που τα καρπώνουνται οι άλλοι τζιαι τα μάρμαρα του Παρθενώνα τζιαι τη Νίκη της Σαμοθράκης τζιαι την Αφροδίτη της Μήλου τζιαι μιαν φάουσαν άλλα; Επήες ρε χώρκατε ποττέ στο Metropolitan της Νέας Υόρκης που περνούν εκατομμύρια τουρίστες κάθε χρόνο, να δεις ήντα που θωρούν τούτοι οι τουρίστες; Τον Ελληνορωμαϊκό τζιαι τον Αιγυπτιακό πολιτισμό. Τούτα θωρούν. Άτε τζιαι καμιάν αιθουσούαν με κάτι πανοπλίες τζιαι αλλό καμιάν που φιλοξενεί πίνακες μεγάλων κατά τα άλλα ζωγράφων. Τούτον είναι το μεγάλο και τρανό Metropolitan. Τζιαι έννα σου πω τζιαι μιαν άλλην ιστορίαν για να καταλάβεις πόσο εκτιμούν οι ξένοι τον πολιτισμό που έφεραν οι Έλληνες τζιαι που εσύ ειρωνεύκεσαι. 

Ήμουν που λαλείς στο μάθημα του αγαπητού Prof. Sielski ο οποίος σε εκείνη την διάλεξη μας εδίδασκε για τις μεθόδους εκσκαφής και διάτρισης (Drilling Methods). Συγκεκριμένα ελάλεν μας για μιαν πολλά αρχαία μέθοδο 2500 χιλιάδων χρόνων. Και ερωτά ο Dr. Sielski:

Pr = Professor Sielski
SC = Someone in the class
MH = Me

Pr: Who do you think invented this really old method?
SC: Only 3 civilizations could have invented something so old. The Egyptians, the Greeks and the Chinese.
Pr: You are right. In this case it was the Chinese.
Pr: (looking at me) Really what were you guys doing back then?
MH: (με ύφος χιλίων καρδιναλίων και με σηκωμένο φρύδιν) Too busy building the Parthenon!
Pr: (Smiling) Oh yes forgot about that miracle. You are right. Shouldn't have asked.

Εγώ απλά εχαμογέλασα του πίσω. Πάλε καλά που εν μου εζήτησε τζιαι συγνώμην ο άθρωπος. Τζιαι συ λαλείς μου να μεν σιέρουμαι που βρίσκουν τάφο στην Ελλάδα του τζιαιρού του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Σιέρουμαι τζιαι καλοσιέρουμαι. Εσύ για να μεν σιέρεσαι μάλλον έχει πολλήν τζιαιρόν να δεις χαράν (και στα σκέλια) τζιαι εξήασες ήνταλος ένι.

Αυτά! Εφουτουνιάστηκα τωρά τζιαι εν αθθυμούμαι αν έθελα να πω τίποτε άλλον. 

Α! Αθθυμήθηκα. Άλλον φονικόν με όπλον. Και ουχί G3 αλλά κυνηγετικό. Και μάλιστα από άθρωπον με ψυχιατρικό ιστορικό. Άρα πάλε καταλήγουμεν ότι έννεν θέμα G3 και Εθνικής Φρουράς αλλά γενικότερα θέμα οπλοκατοχής. Πού διούμεν τα όπλα τζιαι ποιός τους ελέγχει. Εν θα το ξαναναλύσουμεν.

Νομίζω εν έχω τίποτε άλλον αξιοσημείωτον. Είπα σας τα πάλε τζιαι ξαλάφρωσα. Ως παρατζιη. 

Εσείς; Ήντα νέα;

13 Αυγούστου 2014

Pot-pourri του έρωτα



Οι άνθρωποι έχουμεν τη τάση να συνδέουμε στιγμές της ζωής μας με τραγούδια. Ακόμα παραπάνω να συνδέουμε ανθρώπους με τραγούδια. Πόσο μάλλον όταν αυτοί οι άνθρωποι είναι το αντικείμενο του πόθου μας. Οι έρωτές μας. 

Ετσι τζιαι εγώ σε όλες τις φάσεις της ζωής μου αναπόφευκτα εσυνέδεσα τους ανθρώπους που επέρασαν και σημέδεψαν με καποια τραγούδια. Για διαφορετικούς λόγους τον καθένα. Για κάποιον γιατί με εξέφραζε το τραγούδι και αυτό που παιρνούσα και για κάποιον άλλον απλά γιατί συνέδεσα το εν λόγω τραγούδι μαζί του χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Τζιαι τωρά όποτε ακούσω τα συγκεκριμένα τραγούδια θυμούμαι συγκεκριμένα άτομα.

π.χ.

Εξαναείπα σας το και δαμέ ότι εσύνδεσα το "καλημέρα καινούργια μου αγάπη" της Βίσση με την εποχή που επήα Αμερική, λόγω νέων ξεκινημάτων στη ζωή μου. Με τον τότε "νέο" έρωτα είχα συνδέσει το "Taking over me" των Evanescence τζιαι άκουα το κάθε μα κάθε νύχτα. 
 
 

Μετά, με την επιστροφή μου στα πάτρια εδάφη είχα μια σχέση την οποία εθέλαν πολλοί να λαλούν σοβαρή αλλά τελικά εν ήταν. Με τούτο το παιδίν εσύνδεσα το τούτο:

 
και γενικότερα τα παραπάνω τραγούδια του Arash, ο οποίος πλέον ψιλοφακκά μου. 

Με ένα άλλο φλέρτ που είχα με ένα παιδίν ευάερον, ευήλιον και διαμπερές, το οποίον έμεινεν φλέρτ και δεν εξελήχτηκε σε κάτι παραπάνω εσύνδεσα το "Deep Fear" γιατί ήταν ένα κομμάτι που εχορεύκαμεν τότε μες τα club μέχρι τελικής πτώσεως (ναι, κάποτε επήεννα και club).


Τζιαι καταλήγουμεν στον ένα και μοναδικό Mr Hyde. Πόθεν να ξεκινήσω τζιαι που να τελειώσω. Μες το φατσοβιβλίο μου έχει ένα κατεβατό τραγούδια που μου έστελνε και έστελνα του από την απαρχήν του έρωτά μας μέχρι σήμερα. Αραιώσαν τωρά δηλαδή αλλά στες αρχές εν εκάμναμεν άλλη δουλειά. Είχαμεν ολόκληρους διαλόγους μόνο από τραγούδια.

Ξεκινούσα εγώ κάπως έτσι:

 

και απαντούσε:


και συνέχιζα εγώ με:

 ενώ όταν φούντωσε ο έρωτας για τα καλά προχωρήσαμε σε:
 

και σε

 

 με την δική μου απάντηση



 και

 

Πάντα όμως τα δύο τραγούδια που εξέφραζαν και εξακολουθούν να εκφράζουν και τους δύο μας είναι ο "Βυθός" του αγαπημένου Μιχάλη και το "Instabile" του υπέροχου Nek που αν και οι στίχοι μπορει να μην ταιριάζουν ωστόσο σαν μελωδία, σαν τραγούδι, εσημάδεψε μας από την αρχή της γνωριμίας μας.

Enjoy!





Τι σου είναι η μουσική τελικά.