28 Νοεμβρίου 2013

Φάε αστέρι μου να μεγαλώσεις...

Καλημέρα μας και σήμερα. Αγχώνουμαι! Αγχώνουμαι πολλά! Κάνω έκκληση σε όλους τους γονείς και μή, bloggers να δώσουν τα φώτα τους. 

Το αστέριν δεν τρώει. Αρνείται πεισματικά. Ζει με το ψωμίν. Δώστης ψωμίν και Άγιος ο Θεός. Δεν τρώει τίποτε άλλο. Τουλάχιστον όχι με την όρεξη της. Πρέπει να την πιέσω, να την ξεγελάσω για να φάει καμιά μπουκιά φαΐ ή φρούτο και κείνο παίζει να μου το φτύσει. Εχτές όλη μέρα έφαε αυγό το πρωί, μια φέτα ψωμί το μεσημέρι και λίγο φρούτο το απόγευμα. Και τούτα με το παρακάλιο και αφού φυσικά κάμνω τον καραγκιόζη την ώρα που την ταΐζω. Τι θα κάμω;;;;;;;; 

Είναι γενικώς μικροκαμωμένο μωρό. Η παιδίατρος ως τωρά είπε ότι δεν ανησυχεί αλλά θα πρέπει μες τον επόμενο μήνα να βάλουμε λίγο βάρος γιατί τον προηγούμενο γιοκ. Εν εβάλαμεν ούτε δράμυν. Όταν ήταν πιο μικρή που ετρώγαμεν σουπίτσες κλπ κλπ εκαθάριζεν το φαΐ της. Τωρά τίποτε. Ούτε δέχεται να το γευτεί. Ειδικά το μεσημεριανό. Και αν καταφέρεις και βάλεις της καμιά μπουκιά στο στόμα θα την φτύσει. Και να πω έννεν γευσάτα τα φαγιά που της βάλω;;;; Να καταλάβετε τες παραπάνω φορές είναι ή φαΐ της μάμας-γιαγιάς ή του θείου-σεφ. Τι άλλο πρέπει να κάμω;;; Να επιστρατεύσω το Ρουσουνίδη ας πούμεν;;; Τζαι όι να νομίσετε ότι εγώ εν μαειρεύκω. Μαειρεύκω και μάλιστα πολλά ωραία οκ;;; Τεσπα... Εν ξερω τι να κάμω άλλο. Εδοκίμασα τα πάντα νομίζω. 

Αν τα διάβαζε η μάμα-γιαγιά τούτα θα μου ελάλεν τωρά "τι καρτεράς κόρη μου" και "πόθεν να πάρει το μωρό". Και γω που ήμουν μωρό άστομη ήμουν. Έτρωα με το σταγονόμετρο. Άστο που τωρά εν φκάλλω σκάρτο. Το θέμα μας εν άλλον όμως. Τι να κάμω;;;; (Εξαναρώτησα σας α....)

Anw, αυτά για σήμερα. Πρίζω σας αύριο πάλε!

26 Νοεμβρίου 2013

Προσκλητήριο

...μου έπεσε απ' τα χέρια

 

Καλημέρα σας!!! Είπα εν θα έγραφα που το πρωί ξημέρωμα σήμερα αλλά εν εμπορούσα να περιμένω. Έπρεπε να σας πω αυτό που έγινε πριν από λίγο. 

Ήρθε που λέτε μια συνάδερφος - μεγάλη κυρία, εδώ στο γραφείο να με καλέσει για το γάμο της κόρης της. Και μου δίνει δύο προσκλητήρια. Ενόμισα έκαμε λάθος και πάω να της δώσω το ένα πίσω..... (Σ = συνάδερφος - ΜΗ = εγώ)

Σ: "Όι... Εν για τον Mr Hyde"
ΜΗ: "Mα εν και εν ανάγκη να καταϋσιευκεις τα προσκλητήρια. Εμάς ένα δώσε μας." (με ύφος wtf)
Σ: "Ε όι εν και είσαστε επίσημα μαζί ακόμα!"
ΜΗ: (Εξακολουθεί το ύφος wtf)

Έτσι για να μεν διερωτάστε, με το Mr Hyde εργαζόμαστε στον ίδιο τομέα και ξέρει τον οπότε θα είμαστε και οι δύο καλεσμένοι. Και επίσης με τον Mr Hyde εν είμαστε παντρεμένοι. Συζούμε, έχουμε ένα μωρό και Δόξα Σοι ο Θεός είμαστε μια χαρά. 
 
Ε καλάν μάνα μου τι παραπάνω επισημότητα θέλεις που ένα μωρόν ασπούμεν;;;; Πρέπει να φορήσω το άσπρο το φουστάνι δηλαδής;;;; ΟΚ, κάποτε θα το φορήσω, εν και είμαι εναντίον ή κάτι. Αλλά εν και να σιασιάρω επειδή έκαμα μωρό. Ή εν και είμαι καμιά παράνομη...Ξέρω γω, τι να πω. 

Πιάννω και λαλώ το του Mr Hyde. Εγέλαν, και λαλεί μου "εν και ξέρεις, τούτη μες τον νου της θεωρεί μας τόσο παράνομους που νομίζει ότι από λεπτό σε λεπτό θα μας χτυπήσει την πόρτα η αστυνομία να μας συλλάβει" 

Τέλοσπάντων, εγελάσαμεν και σήμερα!
 

25 Νοεμβρίου 2013

Γονείς

Καλημέρα σας και καλή βδομάδα!!! 
Με αφορμή ένα περιστατικό σε συγγενική επίσκεψή μας εχτές θα καταπιαστώ με ένα θέμα που πολλές φορές νομίζω αναφέρθηκε από πολλούς bloggers, ειδικά όσους εν ήδη γονείς. Ξέρω ότι μπορεί και να βαρεθήκατε να διαβάζετε και να συζητάτε τα ίδια αλλά εγώ έννα τα πω! 
Εχτές το απόγευμα που λαλείτε, έπιασα το αστέρι μου και πήγαμε να δούμε ένα ξάδερφό μου πολλά αγαπημένο που γέννησε (η γυναίκα του εννοείται), και μαζί με άλλους διάφορους του σογιού και μή, να ευχηθούμε για το νεογέννητο. Ήρτε και μια ξαδέρφη του ξαδέρφου (ουχί του σογιού μας) με την πεντάχρονη κόρη της.  Υπόψην ότι εκτός που μιαν κοπήν θείες είχε και τρία μωρά. Το δικό μου το αστέριν 12 μηνών, το άλλον του ξαδέρφου 20 μηνών και τούτη την μιτσιάν 5 χρονών. Που την ώρα που επήαμεν τούτη η μιτσιά εκαμνεν ότι εν δυνατό να τραβήσει την προσοχή. Εβούραν ποτζιή ποδά, ενόχλαν γενικότερα κλπ κλπ. Εν έδωσα ιδιαίτερην σημασία και έκατσα να πιω το νες μου. Έφκαλα και γω η προνοητική μάνα - μάνα τσιγγάνα με μάτια πλάνα - τα αγαπημένα μας gadgets για να παίξουμεν (όπου αγαπημένα gadgets βλέπε ένα iphone, ένα τηλεχειριστήριο και ένα keyring - ψεύτικα εννοείται). Ε που εκείνη την ώρα χα-χα να τη δέρω την μιτσιά. Εν άφησε λεπτό τα μωρά να παίξουν. Εγώ τα πεντάχρονα που ξέρω εν είχε περίπτωση να ασχοληθούν ή να θέλουν να παίξουν με τα συγκεκριμένα παιχνίδια. Ότι επιάναν να παιξουν τα φτωχά άρπασσεν τους το. Το αποκορύφωμα ήταν όταν ήρτε ή ώρα να φύουμε. Γυρμόν γυρεμόν το keyring, πουθενά. Εξαφανίστηκε. Εσηκώσαμεν ουλλον το σαλόνι και το υπνοδωμάτιο που επαίζαν. Σημειώστε ότι το συγκεκριμένον εκρατούσεν το τούτη η μιτσιά και έπαιζεν καμπόσην ώραν. Μαράζιν και η μάμα μου, ότι εχάθηκεν το παιχνίδι του μωρού "και πότε της το αγόρασα και εχάσαμεν το" και "ήταν ανάγκη να τα φέρεις" κλπ κλπ. Όσο το εψάχναμεν, η μιτσιά εμουρμούραν "ήταν δαμέ και τωρά που ένι" και "ήταν δαμέ και κάποιος το έπιασεν" (Ναι! ο Casper το φαντασματάκι) . Anw, εγώ εκατάλαβα ότι κάπου το έβαλεν ή μιτσιά για να μεν το πιάσουμε να φύουμεν. Ευτυχώς ήβραμεν το να μεν έχω και τη μουρμούρα της μάμας-γιαγιάς. 
Τούτα ούλλα έγραψα τα και έπρισα σας, για να καταλήξω στο ότι θεωρώ ότι για να μεγαλώσεις ένα μωρό θέλει πολλή δουλειά. Προφανώς το συγκεκριμένο μωρό ήθελε σημασία. Εφώναζεν για σημασία. Μπορεί οι γονείς του να μεν έχουν χρόνο, καταλάβω το. Εγώ είμαι που τους τυχερούς. Έχω χρόνο και τα απογεύματα περνώ τα με το αστέρι. Αλλά πάλε, έκαμες μωρό. Επήρες τούτη την πολλά σημαντική απόφαση. Έβρε λίο χρόνο τα μαύρα μου. Εν κρίμαν τζείνο το μωρό. Μεν το βάλλεις μπροστά που την τηλεόραση για κάμεις δουλειές ή οτιδήποτε άλλο. Και το Σαββατοκυρίακο , μεν βάλλεις πάλε τη δουλειά πάνω που το χρόνο με την οικογένεια σου. Έστω και ελάχιστο χρόνο να έχεις, όταν τον περάσεις ποιοτικά και επικοδομητικά, με όλη σου την όρεξη, τη δημιουργικότητα, τον ενθουσιασμό και τη σημασία που πρέπει με το μωρό σου, τότε σίουρα εν θα ψάχνεται αλλού το μωρό, ούτε έννα γίνεται σπαστικόν όπου πάεις. 
Τωρά έννα μου πείτε εν μιτσιά η δική σου και εν γι' αυτό που μιλάς. Άστην να μεγαλώσει. Εν και λαλώ. Εν ξέρω πως έννα καταλήξει η δική μου. Αλλά προς το παρόν εν πολλά φρόνιμο μωρό. Και ελπίζω να παραμείνει. Θα προσπαθήσω τουλάχιστον. Αν μη τι άλλο θα προσπαθήσω να περνώ όσο το περισσότερο επικοδομητικό χρόνο μπορώ μαζί της, να της προσφέρω ερεθίσματα και εμπειρίες μέσα που τα οποία μπορεί να αναπτύξει ένα "καλό" παιδικό, για αρχή, χαρακτήρα. Για μετά βλέπουμεν.




23 Νοεμβρίου 2013

Καλώς σας ήβρα!!!

Χαιρετώ τα πλήθη! (ποια;) Τέλος πάντων...Ήρτα... Μεν με ρωτήσετε γιατί. Μπορεί και να μεν σας κόφτει. Εγώ πάντως ήρτα. Και θα ήθελα να μείνω. Δεν ξέρω το γιατί! Έχει πολύ καιρό που το σκέφτομαι. Θέλω να γράφω τούτα που σκέφτουμαι, που νιώθω. Να τα μοιράζουμαι με άλλους. Με άλλους που τόσο καιρό που τους διαβάζω καταλαβαίνω ότι μοιάζουμε. Μοιάζουμε σε πολλά! Σκεφτόμαστε με τον ίδιο τρόπο, εκφραζόμαστε με τον ίδιο τρόπο (γραπτώς πάντα) αντιδρούμε με τον ίδιο τρόπο. Πολλές φορές διαβάζοντας κάποιους από σας ταυτίζομαι. Λέω στον εαυτό μου εν σαν εμένα τούτος/τούτη ή κι εγώ έτσι ήταν να κάμω. Πολλές φορές μπήκα στον πειρασμό να κάμω σχόλιο σε αναρτήσεις πολλών bloggers. Σε κάποιους για να συμφωνήσω, σε άλλους για να διαφωνήσω ή να πω απλά την γνώμη μου. Κάποιους τους παρακολουθώ συχνά, σχεδόν καθημερινά, άλλους πιο αραιά. 
Από που να αρχίσω... Από την Μάνα και τον Μοτορτζιή της, την Sike και την Πρασινάδα, την Joy και την Αχάπαρη, τη Γρούτα και την Κολόνα, την Αμαδρυάδα, την Beatrix, την Πεκάτσα, τον Invictus και finally την αδυναμία μου, που και να έχω την χειρότερη μέρα θα μου την φτιάξει με μια από τις μοναδικές ατάκες του, τον Αντί-Χρίστο (Sorry αν εξέχασα κανένα έχει κι άλλους είμαι σίουρη και τωρά ξεχάνω τους). Ο Αντί-Χρίστος που λέτε ήταν αυτός που με μύησε στον κόσμο αυτό. Δεν θυμάμαι πώς, αλλά "έπεσα" πάνω στο blog του και από τότε έγινε μανία. Μόλις ξεκινήσει ο υπολογιστής στη δουλειά η πρώτη σελίδα που ανοίγει είναι αυτή. Και από εκεί σε όλους τους υπόλοιπους. Θεωρώ πως δημιουργήθηκε μια ωραία παρέα εδώ μέσα και οφείλω να ομολογήσω πως πολλές φορές έκαμα τη σκέψη πως θα ήταν αν ήμουν και εγώ μέρος αυτής.
Να μαι λοιπόν. Θα προσπαθήσω να φανώ αντάξια των προσδοκιών σας! (ποιών;) 
Καλώς σας ήβρα λοιπόν και θα τα λέμε συχνά!! Ελπίζω!!