31 Δεκεμβρίου 2013

Πάει ο παλιός ο χρόνος...

Εν συνηθίζω να κάμνω ανασκόπηση της κάθε χρόνιας με το που φτάνει το τέλος της. Ούτε είμαι που τους ανθρώπους που κάθε αρχή του νέου έτους βάλλουν στόχους κλπ κλπ. Έχω κάποια πράματα στο μυαλό μου που θα ήθελα να κάμω αλλά ως επί το πλείστον είμαι μπανάλ!!! Θέλω την υγειά μας! Του αστεριού, του Mr Hyde, της οικογένειας, των συγγενών, των φίλων, world peace τζιαί ξέρω γω κουβέντες. 

Έτσι θα αφήσω τη νέα χρονιά με ένα μεγάλο-τεράστιο-πελώριο-γιγάντιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ. 

Θα πω ευχαριστώ για ούλλα όσα έχω. Κι έχω πολλά! Πολλά παραπάνω που τζείνα που κάποια πλάσματα εν μπορούν να ονειρευτούν καν. Έχω το πιο λαμπρόν αστέριν! Έχω το Mr Hyde που για να εν μαζί μου έκαμεν υπερβάσεις (long story). Έχω την οικογένεια μου που με αγαπά και με στηρίζει. Έχω τη δουλειά μου που εν στο αντικείμενο μου και ευχαριστεί με. Και φυσικά τους φίλους μου που τους συγκεκριμένους είμαι πολλά τυχερή που τους έχω. Εν και εν ότι εν υπάρχουν προβλήματα. Ούλλοι έχουμε μικρά ή μεγάλα. Άμαν όμως θωρούμεν τα πράματα θετικά και λαλούμεν Δόξα σοί ο Θεός για τζείνα που έχουμεν, ούλλα προσπερνούμεν τα πιο εύκολα. Φτάνει να σκεφτούμεν ότι είμαστε που τους τυχερούς τούτου του κόσμου. Εν θα απαριθμήσω τωρά τες δυστυχίες που μπορεί να περνούν κάποιοι συνάνθρωποί μας είτε δαμέ δίπλα μας, είτε στην άλλην άκρη του πλανήτη. Απλά έχω το στο πίσω μέρος του μυαλού μου και λαλώ ευχαριστώ που είμαι δαμέ που είμαι και με τους ανθρώπους που είμαι. 

Γι΄αυτόν πόψε που να φύει τούτος ο χρόνος, που ομολογουμένως δεν ήταν και ο καλύτερος για τον τόπο μας και για πολλούς συνανθρώπους μας, πείτε έναν ευχαριστώ που έχετε όσα έχετε και ο νέος χρόνος θα είναι και κείνος γενναιόδωρος, μπορεί και παραπάνω που τον προηγούμενο. 

Καλή Χρονιά να φτάσουμεν κοπέλια και κοπέλλες!!!

25 Δεκεμβρίου 2013

Merry Christmas people!!!


Αγαπητοί μου συνμπλόγκερς και μη, εύχομαι Καλά Χριστούγεννα σε όλους!!! Με υγεία πάνω από όλα!!
 
Καθότι πήγαμεν στα χωριά τα ξένα για να γιορτάσουμεν δεν επρόλαβα να σας ευχηθώ νωρίτερα. Και επειδή τωρά εν δαμέ ο Mr Hyde και ανα πάσα στιγμή θα ρωτήσει τι κάμνω, έφυα.
 
Και πάλι Χρόνια σας Πολλά και καλά!!!

22 Δεκεμβρίου 2013

Από Δεσποινίδα σε Δεσποσύνη...

Αγαπητή μου Δεσποσύνη

Είμαι η Mademoiselle Hyde (κι εγώ Δεσποσύνη είμαι) και σου έλαχε να σου κάνω δωράκι στο Secret Santa για φέτος. Δεν σε ξέρω πολύ καλά οπότε όταν με ενημέρωσε η Πρασινάδα μας, ότι θα έκανα δωράκι σε σένα μπήκα στο blog σου και διάβαζα...διάβαζα...διάβαζα... ;) Οκ δεν είναι ότι σε έμαθα κιόλας εντελώς αλλά κάτι ξέρω παραπάνω τώρα... Λοιπόν... 

Βλέποντας την αγωνία σου να τα καταφέρεις και να τα προλάβεις όλα αυτά τα Χριστούγεννα αποφάσισα να δώσω ένα χέρι βοηθείας. Τι χέρι δηλαδή... Και χέρι και πόδι και κεφάλι.... Εσκέφτηκα αρχικά να σου έστελνα κανένα ποτούτον...

 
Αλλά ύστερα λαλώ εν και ο Σύμβιος.... μεν τον κάμουμεν να ζηλέψει. Οπότε είπα να πάω σε κάτι πιο ουδέτερο και πιο.... extreme να το πω;;;;

Και VOILA....


Το παιδί για όλες τις δουλειές. Ή καλύτερα το Robot για όλες τις δουλειές. Δαμέ ποτίζει αλλά μπορεί να κάμει πολλά πράματα. Που τζιάμια, μπάνια, σκούπα, σφουγγάρισμα, ακόμα και να σε βοηθήσει με τα πισκοττούθκια!!! Άδε...
 
 
 
Έτσι έν θα έχεις έννοια να τα προλάβεις εσύ ούλλα. Θα σε βοηθήσει και θα τα κάμεις ούλλα στην εντέλεια!!! Θα είσαι και η πρώτη νοικοκυρά και θα πάεις και στο γυμναστήριο σου και θα παίζεις και με τις ώρες με το Ζιζάνιο. 

Αυτά... Ελπίζω να σου άρεσε το δώρο μου και να σου φανεί όντως χρήσιμο!!!

Άντε και σε καλή μεριά!!!

P.S. Κι άμα τον βαρεθείς και πιάνει τόπο, σβήνεις τον και βάλεις τον μες την αποθήκη :)

18 Δεκεμβρίου 2013

Κλικ...

Έδωσε μου πάσα η Αμαδρυάδα με την τελευταία ανάρτηση της για το τι θέλουμε και τι όχι από έναν άντρα εμείς οι γυναίκες. Έκαμα της και γω σχόλιο και έγραψα τα δέκα, βασικά τουλάχιστον, που έθελα και θέλω που έναν άντρα. Έκαμα ένα rewind πριν λία χρόνια που ήμουν "ελεύθερη" (όι πως τωρά εν είμαι δηλαδή - ακόμα Mademoiselle είμαι), και σκέφτουμουν τι έθελα για να γυρίσω έστω να δω κάποιον. Ναι μπορεί να έθελα πολλά αλλά το βασικό έναν ήταν. Το "κλικ". Τωρά έννα μου πεις γι αυτό έγινες και τόσων χρονών μάνα μου.  

Νομίζω ότι τούτο ισχύει για τις περισσότερες γυναίκες. Μπορεί να κάμνουμε μια λίστα μες το μυαλό μας για το τι θέλουμε που έναν άντρα και να καρτερούμεν να τα έβρουμεν ούλλα. Πρώτα πρώτα όμως πρέπει να νιώσουμε εκείνο το κλικ για να προχωρήσουμε να γνωρίσουμε τον άλλον και να δούμεν αν κάμνει check σε ούλλα πας τη λίστα μας. Και πιστεύκω ότι για να σου κάμει κλικ κάποιος το πρώτον που θωρείς εν η εμφάνιση. Και όποια λαλεί ότι εγώ θωρώ τον εσωτερικό κόσμο εν πελλάρες που λαλεί. Εν και είσαι ο Superman κόρη μου και θωρείς με X-ray που μέσα του. Έννα δεις πρώτα πόξω. Εν μώρατσος οξα; Αν δεν ένι εν θα πάεις πάρακατω να δεις για τα υπόλοιπα. Εν ηξέρω καμιά που να είδε τον Κουασιμόδο και να είπε "εφύρτηκα θέλω να τον γνωρίσω". Από κει και πέρα άμα σου κάμει κλικ η εμφάνιση πάεις και παρακάτω. Θα προσπαθήσεις γνωρίζοντας τον να δεις αν πληρεί τις δικές σου προδιαγραφές. Και συνήθως βάλλουμε και πολλές πανάθεμά μας. Εν παράλογο να καρτερούμε να τα έβρουμε ούλλα. Ξέρω το. Έννα μου πείτε εν μπορεί κάποιος να εν τέλειος. Ότι και να σημαίνει τούτο το τέλειος για την κάθε γυναίκα. Εγώ πιστεύκω ότι μπορεί. Για την κάθε μια υπάρχει εκεί έξω το κλικ. Μόλις το νιώσεις το κλικ θα το καταλάβεις. Ήρτε για σένα το τέλειο. Θέλει υπομονή και επιμονή όμως α. 

Εν και ύπουλο τούτο το κλικ όμως γι αυτό πρέπει να προσέχουμεν και λίον. Ασ πούμεν που είμαστεν μιτσιές και αφελής (ναι κάποτε είμαστεν) εχτυπούσεν μας ο έρωτας κατακούτελλα. Έκαμνε μας τούτο το κλικ και ενομίζαμεν ότι ο άλλος έχει τα ούλλα. Εν ο Mr τέλειος. Εθωρούσαμεν τον σάννα και εν ο πιο ωραίος, ο πιο έξυπνος, ο πιο ευγενικός, αγαπά μας πολλά, ποχεί μας και ξέρω γω κουβέντες. Και αΐπια να είχεν εν τα θωρούσαμεν. Έκαμα τα και γω τούτα. Και τωρά λαλώ μα τι εσκέφτεσουν κόρη μου κι επήες κι έδωσες πάνω σε τούτον; Ε εν εσκεφτουμουν... Το κλικ εγίνετουν μπουμ και έφκαλλα και καρούμπαλον.

Mεγαλώνοντας νομίζω αλλάσσουν λίον τα πράματα. Πριν να γνωρίσω το Mr Hyde είχα μες το μυαλόν μου έναν πρότυπο και κείνον ήταν. Δεν έπεφτα ίντζα κάτω που τα standards μου. Εν εσυμβιβάζουμουν εύκολα. Έπρεπε να μου κάμει κείνο το μαγικό κλικ αλλά και να πληρεί όλες τις προδιαγραφές. Κάμνει check σε ούλλα, οξά; Αν δεν κάμνει, το κλικ γίνεται μπουμ αλλά εν προχωράς πάρακατω και τουλάχιστον γλιτώνεις το καρούμπαλον. 

Έτυχε να περάσω τη φάση που ήμουν με κάποιον που εν μου έκαμε κλικ, αλλά επληρούσε πολλές από τις προδιαγραφές. Προφανώς όι ούλλες. Λάθος. Μέγα λάθος. Εν τον ερωτεύτηκα ποττέ. Και λάθος μου που ήμουν μαζί του. Εμπήκα στη διαδικασία να σκεφτώ ότι μου ελαλούσαν ουλλοι. Μα εν και να βρεθεί ο τέλειος. Γι' αυτό δοκίμασε και θα δεις ότι θα είσαι ευτυχισμένη. Αγγούριν! Δεν έκαμε κλικ, δεν επληρούσε όλες τις προδιαγραφές άρα και εγώ δεν τον ερωτεύτηκα αληθινά με αποτέλεσμα να το καταλαβαίνει και να νιώθει μειονεκτικά, να ζηλεύκει, να γινούμαστε κώλος και έτα ούλλα τζιαμέ. Συμβιβασμός και πελλάρες. Στον έρωτα δεν μπορείς να συμβιβαστείς. Η ερωτεύκεσαι ή όι. Ή κάμνει κλικ ή όι. Εν έχει θκυό λογιών. 

Ναι, θα συμβιβαστείς, αλλά μετά. Γιατί αφού έβρεις τον Mr Τέλειο (βλέπε Mr Hyde ;-)) συμβιβάζεσαι στο θέμα της σχέσης. Για τη συμβίωση, την οικογένεια, τα μωρά κλπ κλπ. Αλλά πρώτα πρέπει να υπάρχει κλικ. Να υπάρχει έρωτας. Και για μένα ο έρωτας ξεκινά και που τον θαυμασμό. Αν μεν τον θαυμάζω τον άλλον παρέτα. Με ερωτεύκουμαι τον με τίποτε. Πρέπει να πληρεί όλα όσα θέλω για να τον θαυμάσω και κατ' επέκταση να τον ερωτευτώ. Έμεινα μόνη μου πολλήν καιρόν. Και καλά έκαμα να σας πω την αλήθκειαν. Γιατί κάποτε ήρθε και για μένα το κλικ. 

Τελικά ο έρωτας εν πολλά δυνατόν πράμαν. Μπορεί με ένα κλικ να τα κάμει ούλλα στάχτη και μπούρμπερη.

9 Δεκεμβρίου 2013

Αγαπητέ κύριε Γιωρκάτζιη μου....

Επήα το Σαββατοκυρίακο στη Λεμεσό. Εν σε κόφτει; Κόφτει σε και καλοκόφτει σε! Επήα που λαλείς στη Λεμεσό, και τη νύχτα εφκήκα και για φαΐ και για ποτό. Είσαι αθκιανή έννα μου πεις. Ναι, αλλά έννεν τούτο το θέμα μας. Πολλά ωραία η Λεμεσός! Μεν μου καραμουτσιάζεις. Και η Λευκωσία καλή ένι. Περίμενε να σου πω. 

Κατ' αρχήν που πριν να πάμε έθελα να κάμω κάπου κράτηση για φαΐ. Έψαξα το, ερώτησα και γνωστούς Λεμέσιους να μου πουν απόψεις για να αποφασίσω. Έλα που εσυγχίστηκα όμως; Οι επιλογές πολλές Δήμαρχε μου. Και όι μόνο σε ποιότητα από ότι άκουα, αλλά και σε περιβάλλον και τιμές. Που να πρωτοπάεις. Κάστρον; Παραλίαν; Σαριπόλου; Τελικά καταλήγω και κάμνω κράτηση Κάστρον. Μα τι ωραίο περιβάλλον κύριε Γιωρκάτζιη μου. Έναν όμορφον Κάστρον φωτισμένο τη νύχταν με γυρόν-γυρόν καμπόσα μαγαζιά με φαΐ, ποτό, ότι θέλεις. Να κάθεσαι να τρώεις και να πίνεις και να έχεις και θέα το Καστρούδιν. Δαμέ στην πρωτεύουσαν που έχει έτσι πράμαν. Πε μου να πάω. Εντάξη εν έχεις Κάστρον Δήμαρχε μου. Έχεις Τείχη! Άκου; Κοτζιά μου Τείχη που διούν γυρόν και έχουν και τόσους Προμαχώνες! Πλάτσαν πολλήν. Έννεν ανάγκη να εν ούλλα Πάρκιγκ. Οκ. Θέλουμε και Πάρκιγκ. Εν λαλώ! Αλλά άμαν τα λεωφορεία παν κι έρκουνται σε τακτά χρονικά διαστήματα και όι κάθε μισήν-μιαν ώραν εν θα αναγκάζουμε να πιάνω αυτοκίνητο Δήμαρχε μου να πάω βόλταν ή για καφεν στο καφέ/εστιατόριο που εν πάνω στον Προμαχώνα Κωνστάνζα (λέμε τωρά). 

Ύστερα που το φαΐ, αποφασίσαμε να αφήσουμε το ειδυλλιακό τοπίο του Κάστρου και να πάμε για ποτό στη Σαριπόλου. Επήες ποττέ Δήμαρχε μου; Όι να πάεις! Πολλά ωραία λαλώ σου. Ούλλα τα μπαράκια μαζεμένα σε μια πλατεία και στα γύρω πλακόστρωτα δρομάκια. Και με τραπέζια έξω στεγασμένα με τέντες που το κάθε μαγαζί και με ειδικά στέγαστρα του Δήμου στο κέντρο της πλατείας. Πολλά ωραία λαλώ σου. Να φανταστείς εκαθούμαστε έξω και με κρυάδα με τίποτε. Και η μουσική ττάππον. Οκ προφανώς μετά τες 2 που εφύαμεν εμείς μπορεί να χαμηλώσαν τις μουσικές αλλά μέχρι η ώρα 2 ήταν όπως το club. Επήαμεν σε δύο μαγαζιά και τα δύο υπέροχα. Και υπόψην Δήμαρχε μου ΕΝ εκόφκαν κκελλέν όπως κάμνουν οι παραπάνω στην πρωτεύουσαν. Οκ καταλάβω το.  Τι να κάμεις και σύ; Να τους κάμεις τέττε να χαμηλώσουν τες τιμές; Ε ξέρω γω; Εν και είμαι Δήμαρχος. Εσύ είσαι ο μάστρος. Διαβουλεύτου. 

Τωρά έννα μου πεις εν σου κάμνει χρυσή μου (φακκά μου πολλά τούτο το χρυσή μου) η Λήδρας και η Ονασαγόρου που αναπτύχθηκαν τόσο τα τελευταία χρόνια; Ναι Δήμαρχε μου καλό. Και αναγνωρίζω σου το. Και σένα και της Μαύρου γιατί εν που τότε που ξεκίνησε η ούλλη φάση. Εκάμετε καλή δουλειά στο να αναπτυχθεί/αναζωογονηθεί η παλιά πόλη και να απογκετοποιηθεί η περιοχή. Αλλά...Ε ναί έχει και αλλά... Για να φτάσει σε έτσι σημείο (βλέπε Κάστρο Λεμεσού και Σαριπόλου) θέλει δουλειά. Πολλήν ακόμα. Έγιναν προσπάθειες που ιδιώτες στην παλιά πόλη ξέρω το (βλέπε Ερμού 300) και περιοχές ποτζιή στην Πύλη Αμμοχώστου. Αλλά θέλει συλλογική προσπάθεια. Εν ούλλα σκόρπια ποτζιή ποδά. Έν έχει κάπου ένα συγκεκριμένο χαρακτήρα. Ρούχα δαμέ, καφέ δίπλα, παπούτσια παραδίπλα και ο Ηράκλης μες τη μέση (ιστορικό μαγαζί ξέρω το). Νομίζω αν χαλαρώσεις λλίο τις διαδικασίες με τες άδειες, αν δεις τι μπορεί να γίνει με κάποια πολλά ωραία παλιά κτίρια μες την παλιά πόλη, ή και με τα ενοίκια (γιατί τωρά με την ανάπτυξη που θωρούν οι ιδιοκτήτες νομίζουν έννα ενοικιάσουν το Rockefeller Center), διότι για να έχεις και ποιότητα και καλές τιμές θέλει ένα συνδυασμό πραμάτων. Και που την άλλην εν και κείνη η Πλατεία η γέριμη. Έμεινεν τζιαμέ και χάσκει. Καρτερούμεν το Μιλτή. Εν και γίνεται να κάμεις έτσι δουλειές και να έχεις το εργοτάξιο ανοικτό 1000 χρόνια. Έβρετε μια χρυσή έστω ασημένια τομή να προχωρούμεν.

Ξέρεις τα τούτα ούλλα που σου λαλώ είμαι σίουρη. Εν και είσαι κανένα κομματόσκυλλο (θέλω να πιστεύκω) που το βάλαν τζιαμέ για την καρέκλαν. Είσαι μιτσής και έξυπνος και θωρείς τα πράματα που μια πλευρά που εν νάκκον πιο προοδευτική από ότι εξέραμεν ως τωρά.  Και κάμνεις πολλές προσπάθειες θωρώ το. Και με τη Μακαρίου τωρά. Με την οδό Χριστουγέννων. Ε ύστερα; Πάλε νέκρα έννα ένι. Άκουσα θέλεις να της πεζοδρομήσεις και κείνη και να αφήσεις μόνο μια λωρίδα για λεωφορεία - τραμ. Μπορεί και να πετύχει. Εν ξέρω. 

Αν δεν σταματήσει να παίζει τ' αππαρίν μας όμως δαμέ στη μόνη μοιρασμένη πρωτεύουσα εν και να δούμε χαΐριν. Εν θέλεις και συ να έρκουνται οι Λεμεσιανοί στη Λευκωσία και να πηέννουν πίσω και να μουρμουρούν του Αντρέα του Χρίστου; Α; Α; Θέλεις ξέρω το.

6 Δεκεμβρίου 2013

"Μην μου τηλεφωνήσετε, θα σας πάρω εγώ"

Αυτό είπε ο μεγάλος Nelson Mandela, άλλως "Μαντίμπα",  όταν το 2004 αποφάσισε να αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή για να αφιερώσει όπως είπε ο ίδιος περισσότερο χρόνο στην οικογένεια και τους φίλους του. 

Ο άνθρωπος αυτός που είχε όλα τα φόντα ενός Ηγέτη. Ο άνθρωπος που πολέμησε με όλες τις δυνάμεις του το καθεστώς του απαρτχάιντ και οδήγησε τη χώρα του σε μια πολυφυλετική δημοκρατία. 

Ο  Nelson Rolihlahla Mandela γεννήθηκε στις 18 Ιουλίου 1918 στην Ουμπάτα του Τρανσκέι. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Φορτ Χέιρ και στο Πανεπιστήμιο του Γουιτγουότεσραντ, αλλά δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του. Παράλληλα εργαζόταν ως φύλακας σε χρυσωρυχείο και αργότερα ως μεσίτης στο Γιοχάνεσμπουργκ.

Το 1944, μαζί με τον Όλιβερ Τάμπο και τον Γουόλτερ Σιζούλου, ίδρυσε τη νεολαία του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου, της οποίας ανέλαβε πρόεδρος το 1950. Με τον Τάμπο ίδρυσε και το πρώτο δικηγορικό γραφείο μαύρων της Νότιας Αφρικής, το 1952.

Το 1956 συνελήφθη με την κατηγορία της προδοσίας, αλλά απαλλάχθηκε το 1961, την ίδια χρονιά που ίδρυσε και την οργάνωση "Λόγχη του Έθνους", η οποία επί της ουσίας ήταν το στρατιωτικό σκέλος του Α.Ε.Κ. που είχε κηρυχθεί παράνομο έναν χρόνο νωρίτερα.

Το 1962 συνελήφθη και πάλι και καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια καταναγκαστικά έργα επειδή είχε βγει παράνομα από τη χώρα και επειδή υποκινούσε τους μαύρους εργάτες να απεργήσουν. Ακολουθεί νέα δίκη, το 1963-4 και η καταδίκη του σε ισόβια κάθειρξη, μετά την ανακάλυψη του μυστικού αρχηγείου του Α.Ε.Κ. όπου βρέθηκε το ημερολόγιό του μαζί με διάφορα έγγραφα για τη δράση των αντάρτικων ομάδων.

Από το 1964 ήταν κρατούμενος στο νησί Ρόμπεν, αρχικά σε άθλιες συνθήκες και με ακραίους περιορισμούς στον αριθμό επισκεπτών και την αλληλογραφία του - του επέτρεπαν ένα γράμμα και έναν επισκέπτη ανά έξι μήνες. Σταδιακά οι συνθήκες βελτιώθηκαν και το 1982 μεταφέρθηκε στη φυλακή Πόλσμουρ όπου του επετράπη να συνεχίσει τις σπουδές του και να πάρει τελικώς το πτυχίο Νομικής, το 1989. Την χρονιά εκείνη ο τότε πρόεδρος της χώρας Πίτερ Μπότα πρότεινε να τον απελευθερώσει υπό τον όρο να αποκηρύξει τη βία, κάτι που ο Μαντέλα δεν δέχτηκε.

Τα χρόνια που έζησε στη φυλακή και οι αγώνες του μέσα από αυτήν για την κατάργηση του απαρτχάιντ τον κατέστησαν έναν από τους διασημότερους πολιτικούς κρατούμενους της εποχής του και ηγέτη μυθικών διαστάσεων για εκατομμύρια μαύρους Νοτιοαφρικανούς, αλλά και για όλους τους καταπιεσμένους λαούς σε όλο τον κόσμο.

Μετά από 27 χρόνια στις φυλακές, στις 11 Φεβρουαρίου 1990, ο Μαντέλα αποφυλακίστηκε, μία εβδομάδα αφότου ο πρόεδρος Φρεντερίκ ντε Κλερκ νομιμοποίησε το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο.
"Καθώς περνούσα επιτέλους αυτές τις πύλες αισθανόμουν ότι, έστω και στα 71 μου η ζωή μου ξεκινούσε ξανά. Οι 10.000 ημέρες στη φυλακή είχαν επιτέλους τελειώσει", είχε γράψει ο ίδιος για την ημέρα που αποφυλακίστηκε.
Την ίδια χρονιά εξελέγη αντιπρόεδρος του Α.Ε.Κ. και την αμέσως επόμενη ανέλαβε την προεδρία στη θέση του Όλιβερ Τάμπο. Μετά το δημοψήφισμα του 1992 για την κατάργηση του απαρτχάιντ, όπου, αν και συμμετείχαν μόνο οι λευκοί κάτοικοι της Νότιας Αφρικής, εγκρίθηκε με ποσοστό 68,7%, η χώρα οδεύει προς τις πρώτες πολυφυλετικές εκλογές, στις 27 Απριλίου 1994. Το Α.Ε.Κ. πέτυχε σαρωτική νίκη, με ποσοστό 62,65% και 252 έδρες στο 400μελές κοινοβούλιο της χώρας και ο Μαντέλα ανέλαβε πρόεδρος της χώρας σε μια πανηγυρική τελετή, παρουσία πολλών πολιτικών ηγετών απ' όλο τον κόσμο.
Το 1997 ο Μαντέλα παρέδωσε την ηγεσία του Α.Ε.Κ. στον Τάμπο Μπέκι και δύο χρόνια αργότερα του παρέδωσε και την προεδρία της χώρας.
Παρέμενε όμως πάντα δραστήριος στον αγώνα του για την καταπολέμηση του AIDS (αφού έχασε και ένα παιδί από την ασθένεια), την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την οικονομική ανάπτυξη της Αφρικής. Τα τελευταία χρόνια είχε εισαχθεί πολλές φορές για νοσηλεία λόγω αναπνευστικών προβλημάτων και λοιμώξεων.
Τιμήθηκε αρκετές φορές με διάφορα βραβεία και διακρίσεις. Στη συλλογή του ξεχωρίσει το Νόμπελ Ειρήνης το 1993 , που μοιράστηκε από κοινού με τον πρόεδρο ντε Κλερκ, για τις προσπάθειές τους να καταργήσουν το απαρτχάιντ στη Νότια Αφρικής.
Ενόσω ήταν ακόμη κρατούμενος, το 1988, το Ευρωκοινοβούλιο του είχε απονείμει το βραβείο Ζαχάροφ "για την ελευθερία του πνεύματος", ενώ το 1992 τιμήθηκε με το τουρκικό βραβείο "Κεμάλ Ατατούρκ, αλλά αρχικά αρνήθηκε να το παραλάβει, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Τουρκία και το δέχτηκε μόνο το 1999.
Το 1998 είχε τιμηθεί από τον τότε πρόεδρο των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον με το χρυσό μετάλλιο, την ανώτατη διάκριση, του Κογκρέσου ενώ το 2006 η Διεθνής Αμνηστία τον ανακήρυξε "Πρεσβευτή της Συνείδησης", την υψηλότερη διάκρισή της.
Τον Νοέμβριο του 2009 η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ανακήρυξε την 18η Ιουλίου "Ημέρα του Μαντέλα" και κάλεσε όλους τους ανθρώπους να αφιερώσουν 67 λεπτά από το χρόνο τους για να κάνουν κάτι θετικό για τον πλησίον τους, τιμώντας τα 67 χρόνια που ο Μαντέλα αφιέρωσε στον αγώνα του κατά του ρατσισμού.
Το 1994 είχε αναγορευτεί επίτιμος διδάκτορας της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Τούτος ο άνθρωπος έφυγε χθες...
Υ.Γ. Μακάρι να δούμε και μεις σε τούτο τον τόπο κάποτε έναν τέτοιο Ηγέτη. 

4 Δεκεμβρίου 2013

Εφουτουνιάστηκα!!!

Επήεννα που λαλείτε αγαπητοί μου συν-bloggers πας τη Γρίβα Διγενή στο ύψος που εν η Blinkers. Και κρατώ τη δεξιά λωρίδα διότι στα φώτα (του Κύκκου) που εν 200-300 μέτρα παρακάτω θα στρίψω δεξιά. Είναι γύρω στις 6:30 το απόγευμα και έχω μες το αυτοκίνητο δύο γιαγιάδες και έναν αστέριν. 

Σημειώστε ότι εν ειμαι καμιά που πάει όπως τον κάττο. Πολλές φορές ακούω τη μουρμούρα των μαμμάδων-νούννων-γιαγιάδων "μεν βουράς και έχεις και μωρόν μες το αυτοκίνητο". Άρα συμπεραίνετε ότι πάω κανονικά έννεν; Σημείωση ότι το όριον εν 50 χλμ μες το συγκεκριμένο δρόμο. Και σαν πάω και γω αχάπαρη (όι η blogger) ακούω πουρούες. Θωρώ που το καθρεφτάκι μου και έχει ένα πίσω μου κολλημένο να μου νεφκει και να με ξιτιμάζει (προφανώς)! WTF λαλώ και γω. Και επειδή σχεδόν φτάνουμε στα φώτα συνεχίζω να πηαίνω στη δεξιά λωρίδα (αφού θα έστριφκα δεξια). Και προσπερνά με που την αριστερή, ξιτιμάζει με και πάει λλία μέτρα πάρακατω και σταματά αναγκαστικά, αφού ήταν κόκκινο. Περιττόν ότι μόλις με προσπέρασε και μπήκε μπροστά μου εγονάτησα πας την πουρού!! Και φυσικά μόλις τον επρόλαβα στα φώτα εσταμάτησα δίπλα του και άνοιξα το στόμα μου και τον εστόλισα. Τον εστόλισα παραπάνω που το Χριστουγεννιάτικο δέντρο που εστόλισα σπίτι προχτές. Και είχε και το θράσσος να μου πεί να μάθω να οδηγώ ο μ@&$^#%$. Επελλοβούραν και έθελε να προσπεράσει σε δρόμο των 50 χλμ και είχε και απαίτηση. Ο χώρκατος. Τόσα νεύρα έκαμα και τόσο πολλά εφώναζα του που σίουρα ακούσαν με και τα υπόλοιπα αυτοκίνητα που ήταν σταματημένα στα φώτα. Αλλά εν με κόφτει!!! Εφουτουνιάστηκα πολλά!!! (Πάλε καλά που εν εφοήθηκε και το αστέριν να κλαίει)

Και εννοείται έπιασα και έκαμα καταγγελία στην αστυνομία για επικίνδυνο οδήγημα. Φυσικά, μέσω τηλεφώνου μόνο τηλεφωνική παρατήρηση μπορεί να γίνει. Για να πάει δικαστήριο έπρεπε να πάω στο Τμήμα και να κάμω γραπτή καταγγελία. Αν μεν είχα το μωρό μαζί μου πραγματικά ήταν να πάω. Τόσο πολλά με ενευρίασε. Ελπίζω μόνο, ο αστυνομικός που εμίλησα να έπιασε όντως να κάμει παρατήρηση. 

Anw εφουτουνιάστηκα πάλε, μόνο που τα έγραψα!

2 Δεκεμβρίου 2013

Εκείνο που με στοιχειώνει...

Κατ' αρχήν καλό μήνα σε όλους μας. 

Με αφορμή την πολλά to the point ανάρτηση της Αμαδρυάδας σχετικά με το βιασμό/παιδεραστία και τις ποινές που θα έπρεπε να επιβάλλονται για τέτοιου είδους εγκλήματα, θα καταπιαστώ και γω με το θέμα και θα προσθέσω ακόμα ένα πολλά σοβαρό έγκλημα σε τούτη την αποτρόπαια λίστα. Την κακοποίηση παιδιών/μωρών.  

Όσον αφορά πρώτα τα θέματα βιασμού και παιδεραστίας, να πω ότι είμαι της άποψης ότι η θανατική ποινή για τέτοιου είδους εγκλήματα ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ. Τι σημαίνει εν έχουμε δικαίωμα να αφαιρέσουμε τη ζωή κάποιου. Ας το εσκέφτετουν πριν βιάσει. Πριν πειράξει έναν αθώο μωρό. Από τη στιγμή κύριε που έχεις μιαν κάποια τελοσπάντων βούληση και αποφασίζεις να πράξεις κάτι τέτοιο δεν ανήκεις στο είδος του ανθρώπου. Ανήκεις σε άλλον είδος (εν θέλω να ψάξω ποιόν, ούτε με κόφτει) και έτσι μπορώ και εγώ με τη δική μου ανθρώπινην βούλησην να σου αφαιρέσω τη ζωή. Δαμέ μιλούμε φυσικά για τη βούληση της Νομοθετικής εξουσίας και της Δικαστικής που μάλλον κωλύονται (ή εν έχουν αρ#*@). 

Τωρά για το θέμα της κακοποίησης παιδιών/μωρών. Με το συγκεκριμένο φαινόμενο ήρθα σε επαφή πριν αρκετά χρόνια, καθώς ένα πολλά στενό συγγενικό μου πρόσωπο εργαζόταν ως λειτουργός του Γραφείου Ευημερίας και συγκεκριμένα σε στέγες προστασίας ανηλίκων.  Έτσι, σε εθελοντική βάση, όταν ήμουν φοιτήτρια έκαμνα και γω τις επισκέψεις μου. Το τι άκουσα και είδα... Μεν αρωτάτε. Ακόμα και στην Κύπρο που μέχρι τότε εγώ ενόμιζα εν γίνουνται έτσι πράματα... Γίνουνται... Και μάλιστα πολλά.

Παραπάνω όμως, το θέμα τούτο στοιχειώνει με από τότε (πριν 7-8 μήνες περίπου) που διάβασα την ανάρτηση της Γρούτας σχετικά με την υπόθεση Baby Brianna. Εκείνη την εποχή ήταν και το αστέρι μου στην ίδια ηλικία ακριβώς που κακοποιήθηκε και πέθανε τούτο το μωρούδιν. Απο κεί έκαμα και γω το λάθος, όπως λέει και η Γρούτα στην ανάρτησή της, να προχωρήσω και να διαβάσω κι άλλα. Εν το άντεξα. Για πολλύν καιρό έκλαια κάθε μέρα. Ο Mr Hyde έπαθε πανικό και η αλήθεια μπορεί να είχε και δίκιο ότι έπαθα μικρής μορφής κατάθλιψη. Έκαμα αρκετό καιρό να φέρω τα μίλια μου αλλά εν και έφυε τούτο το αίσθημα που εν ξέρω πως να το περιγράψω. Πόνος εν η μόνη λέξη που εν λλίο κοντά σε τούτο που μου προκαλεί όποτε τα σκέφτουμαι. Ακόμα και τωρά που σας τα γράφω κλαίω, κι ας λεν ότι είναι και ανακουφιστικό να τα μοιράζεσαι. Εν γίνεται κάθε 10 λεπτά ένα μωρό να κακοποιείται, σύμφωνα με τη UNICEF, και τουλάχιστον 10 μωρά ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ να πεθαίνουν λόγω κακοποίησης/παραμέλησης ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ. Τα νούμερα εν εξωφρενικά!!! Με τι ψυσιή κακοποιείς και σκοτώνεις ένα μωρό. Με καμίαν. Γι αυτό λαλώ ότι τούτα τα πλάσματα ΔΕΝ εν ανθρώποι. Εν κάτι άλλον και πρέπει να ξιληφτούν με κάποιο τρόπο. Και ο τρόπος είναι ο θάνατος. Έκαμες έτσι πράμαν; Σεν μεν το κάμεις. Δικαιώματα και πελλάρες. Από τη στιγμή που αποδειχθεί ότι το έκαμες παύεις να έχεις δικαιώματα. Ηλεκτρική καρέκλα, ένεση, εκτελεστικό απόσπασμα you name it! Και πριν που τούτα, εννοείται βασανισμός. Να καταλάβεις τι επέρασεν κείνο το μωρούιν. 

Τελοσπάντων, σταματώ το δαμέ γιατί είμαι και γραφείο και αν ανοίξει κανένας την πόρτα και δει με έτσι τι θα πω... Sorry αν σας αναστάτωσα και γω αλλά η ανάρτηση της Αμαδρυάδας έδωσε μου και μένα την ευκαιρία να τα φκάλω που μέσα μου. Εν ξέρω αν θα σταματήσει ποττέ τούτο το φαινόμενο, εν το μόνο που εύχομαι και παρακαλώ εγώ πάντως, αλλά μακάρι να μπορούσαμε εμείς οι απλοί άνθρωποι, γονείς και μή να κάμουμε κάτι για να εξαληφτεί. Μακάρι...

28 Νοεμβρίου 2013

Φάε αστέρι μου να μεγαλώσεις...

Καλημέρα μας και σήμερα. Αγχώνουμαι! Αγχώνουμαι πολλά! Κάνω έκκληση σε όλους τους γονείς και μή, bloggers να δώσουν τα φώτα τους. 

Το αστέριν δεν τρώει. Αρνείται πεισματικά. Ζει με το ψωμίν. Δώστης ψωμίν και Άγιος ο Θεός. Δεν τρώει τίποτε άλλο. Τουλάχιστον όχι με την όρεξη της. Πρέπει να την πιέσω, να την ξεγελάσω για να φάει καμιά μπουκιά φαΐ ή φρούτο και κείνο παίζει να μου το φτύσει. Εχτές όλη μέρα έφαε αυγό το πρωί, μια φέτα ψωμί το μεσημέρι και λίγο φρούτο το απόγευμα. Και τούτα με το παρακάλιο και αφού φυσικά κάμνω τον καραγκιόζη την ώρα που την ταΐζω. Τι θα κάμω;;;;;;;; 

Είναι γενικώς μικροκαμωμένο μωρό. Η παιδίατρος ως τωρά είπε ότι δεν ανησυχεί αλλά θα πρέπει μες τον επόμενο μήνα να βάλουμε λίγο βάρος γιατί τον προηγούμενο γιοκ. Εν εβάλαμεν ούτε δράμυν. Όταν ήταν πιο μικρή που ετρώγαμεν σουπίτσες κλπ κλπ εκαθάριζεν το φαΐ της. Τωρά τίποτε. Ούτε δέχεται να το γευτεί. Ειδικά το μεσημεριανό. Και αν καταφέρεις και βάλεις της καμιά μπουκιά στο στόμα θα την φτύσει. Και να πω έννεν γευσάτα τα φαγιά που της βάλω;;;; Να καταλάβετε τες παραπάνω φορές είναι ή φαΐ της μάμας-γιαγιάς ή του θείου-σεφ. Τι άλλο πρέπει να κάμω;;; Να επιστρατεύσω το Ρουσουνίδη ας πούμεν;;; Τζαι όι να νομίσετε ότι εγώ εν μαειρεύκω. Μαειρεύκω και μάλιστα πολλά ωραία οκ;;; Τεσπα... Εν ξερω τι να κάμω άλλο. Εδοκίμασα τα πάντα νομίζω. 

Αν τα διάβαζε η μάμα-γιαγιά τούτα θα μου ελάλεν τωρά "τι καρτεράς κόρη μου" και "πόθεν να πάρει το μωρό". Και γω που ήμουν μωρό άστομη ήμουν. Έτρωα με το σταγονόμετρο. Άστο που τωρά εν φκάλλω σκάρτο. Το θέμα μας εν άλλον όμως. Τι να κάμω;;;; (Εξαναρώτησα σας α....)

Anw, αυτά για σήμερα. Πρίζω σας αύριο πάλε!

26 Νοεμβρίου 2013

Προσκλητήριο

...μου έπεσε απ' τα χέρια

 

Καλημέρα σας!!! Είπα εν θα έγραφα που το πρωί ξημέρωμα σήμερα αλλά εν εμπορούσα να περιμένω. Έπρεπε να σας πω αυτό που έγινε πριν από λίγο. 

Ήρθε που λέτε μια συνάδερφος - μεγάλη κυρία, εδώ στο γραφείο να με καλέσει για το γάμο της κόρης της. Και μου δίνει δύο προσκλητήρια. Ενόμισα έκαμε λάθος και πάω να της δώσω το ένα πίσω..... (Σ = συνάδερφος - ΜΗ = εγώ)

Σ: "Όι... Εν για τον Mr Hyde"
ΜΗ: "Mα εν και εν ανάγκη να καταϋσιευκεις τα προσκλητήρια. Εμάς ένα δώσε μας." (με ύφος wtf)
Σ: "Ε όι εν και είσαστε επίσημα μαζί ακόμα!"
ΜΗ: (Εξακολουθεί το ύφος wtf)

Έτσι για να μεν διερωτάστε, με το Mr Hyde εργαζόμαστε στον ίδιο τομέα και ξέρει τον οπότε θα είμαστε και οι δύο καλεσμένοι. Και επίσης με τον Mr Hyde εν είμαστε παντρεμένοι. Συζούμε, έχουμε ένα μωρό και Δόξα Σοι ο Θεός είμαστε μια χαρά. 
 
Ε καλάν μάνα μου τι παραπάνω επισημότητα θέλεις που ένα μωρόν ασπούμεν;;;; Πρέπει να φορήσω το άσπρο το φουστάνι δηλαδής;;;; ΟΚ, κάποτε θα το φορήσω, εν και είμαι εναντίον ή κάτι. Αλλά εν και να σιασιάρω επειδή έκαμα μωρό. Ή εν και είμαι καμιά παράνομη...Ξέρω γω, τι να πω. 

Πιάννω και λαλώ το του Mr Hyde. Εγέλαν, και λαλεί μου "εν και ξέρεις, τούτη μες τον νου της θεωρεί μας τόσο παράνομους που νομίζει ότι από λεπτό σε λεπτό θα μας χτυπήσει την πόρτα η αστυνομία να μας συλλάβει" 

Τέλοσπάντων, εγελάσαμεν και σήμερα!
 

25 Νοεμβρίου 2013

Γονείς

Καλημέρα σας και καλή βδομάδα!!! 
Με αφορμή ένα περιστατικό σε συγγενική επίσκεψή μας εχτές θα καταπιαστώ με ένα θέμα που πολλές φορές νομίζω αναφέρθηκε από πολλούς bloggers, ειδικά όσους εν ήδη γονείς. Ξέρω ότι μπορεί και να βαρεθήκατε να διαβάζετε και να συζητάτε τα ίδια αλλά εγώ έννα τα πω! 
Εχτές το απόγευμα που λαλείτε, έπιασα το αστέρι μου και πήγαμε να δούμε ένα ξάδερφό μου πολλά αγαπημένο που γέννησε (η γυναίκα του εννοείται), και μαζί με άλλους διάφορους του σογιού και μή, να ευχηθούμε για το νεογέννητο. Ήρτε και μια ξαδέρφη του ξαδέρφου (ουχί του σογιού μας) με την πεντάχρονη κόρη της.  Υπόψην ότι εκτός που μιαν κοπήν θείες είχε και τρία μωρά. Το δικό μου το αστέριν 12 μηνών, το άλλον του ξαδέρφου 20 μηνών και τούτη την μιτσιάν 5 χρονών. Που την ώρα που επήαμεν τούτη η μιτσιά εκαμνεν ότι εν δυνατό να τραβήσει την προσοχή. Εβούραν ποτζιή ποδά, ενόχλαν γενικότερα κλπ κλπ. Εν έδωσα ιδιαίτερην σημασία και έκατσα να πιω το νες μου. Έφκαλα και γω η προνοητική μάνα - μάνα τσιγγάνα με μάτια πλάνα - τα αγαπημένα μας gadgets για να παίξουμεν (όπου αγαπημένα gadgets βλέπε ένα iphone, ένα τηλεχειριστήριο και ένα keyring - ψεύτικα εννοείται). Ε που εκείνη την ώρα χα-χα να τη δέρω την μιτσιά. Εν άφησε λεπτό τα μωρά να παίξουν. Εγώ τα πεντάχρονα που ξέρω εν είχε περίπτωση να ασχοληθούν ή να θέλουν να παίξουν με τα συγκεκριμένα παιχνίδια. Ότι επιάναν να παιξουν τα φτωχά άρπασσεν τους το. Το αποκορύφωμα ήταν όταν ήρτε ή ώρα να φύουμε. Γυρμόν γυρεμόν το keyring, πουθενά. Εξαφανίστηκε. Εσηκώσαμεν ουλλον το σαλόνι και το υπνοδωμάτιο που επαίζαν. Σημειώστε ότι το συγκεκριμένον εκρατούσεν το τούτη η μιτσιά και έπαιζεν καμπόσην ώραν. Μαράζιν και η μάμα μου, ότι εχάθηκεν το παιχνίδι του μωρού "και πότε της το αγόρασα και εχάσαμεν το" και "ήταν ανάγκη να τα φέρεις" κλπ κλπ. Όσο το εψάχναμεν, η μιτσιά εμουρμούραν "ήταν δαμέ και τωρά που ένι" και "ήταν δαμέ και κάποιος το έπιασεν" (Ναι! ο Casper το φαντασματάκι) . Anw, εγώ εκατάλαβα ότι κάπου το έβαλεν ή μιτσιά για να μεν το πιάσουμε να φύουμεν. Ευτυχώς ήβραμεν το να μεν έχω και τη μουρμούρα της μάμας-γιαγιάς. 
Τούτα ούλλα έγραψα τα και έπρισα σας, για να καταλήξω στο ότι θεωρώ ότι για να μεγαλώσεις ένα μωρό θέλει πολλή δουλειά. Προφανώς το συγκεκριμένο μωρό ήθελε σημασία. Εφώναζεν για σημασία. Μπορεί οι γονείς του να μεν έχουν χρόνο, καταλάβω το. Εγώ είμαι που τους τυχερούς. Έχω χρόνο και τα απογεύματα περνώ τα με το αστέρι. Αλλά πάλε, έκαμες μωρό. Επήρες τούτη την πολλά σημαντική απόφαση. Έβρε λίο χρόνο τα μαύρα μου. Εν κρίμαν τζείνο το μωρό. Μεν το βάλλεις μπροστά που την τηλεόραση για κάμεις δουλειές ή οτιδήποτε άλλο. Και το Σαββατοκυρίακο , μεν βάλλεις πάλε τη δουλειά πάνω που το χρόνο με την οικογένεια σου. Έστω και ελάχιστο χρόνο να έχεις, όταν τον περάσεις ποιοτικά και επικοδομητικά, με όλη σου την όρεξη, τη δημιουργικότητα, τον ενθουσιασμό και τη σημασία που πρέπει με το μωρό σου, τότε σίουρα εν θα ψάχνεται αλλού το μωρό, ούτε έννα γίνεται σπαστικόν όπου πάεις. 
Τωρά έννα μου πείτε εν μιτσιά η δική σου και εν γι' αυτό που μιλάς. Άστην να μεγαλώσει. Εν και λαλώ. Εν ξέρω πως έννα καταλήξει η δική μου. Αλλά προς το παρόν εν πολλά φρόνιμο μωρό. Και ελπίζω να παραμείνει. Θα προσπαθήσω τουλάχιστον. Αν μη τι άλλο θα προσπαθήσω να περνώ όσο το περισσότερο επικοδομητικό χρόνο μπορώ μαζί της, να της προσφέρω ερεθίσματα και εμπειρίες μέσα που τα οποία μπορεί να αναπτύξει ένα "καλό" παιδικό, για αρχή, χαρακτήρα. Για μετά βλέπουμεν.




23 Νοεμβρίου 2013

Καλώς σας ήβρα!!!

Χαιρετώ τα πλήθη! (ποια;) Τέλος πάντων...Ήρτα... Μεν με ρωτήσετε γιατί. Μπορεί και να μεν σας κόφτει. Εγώ πάντως ήρτα. Και θα ήθελα να μείνω. Δεν ξέρω το γιατί! Έχει πολύ καιρό που το σκέφτομαι. Θέλω να γράφω τούτα που σκέφτουμαι, που νιώθω. Να τα μοιράζουμαι με άλλους. Με άλλους που τόσο καιρό που τους διαβάζω καταλαβαίνω ότι μοιάζουμε. Μοιάζουμε σε πολλά! Σκεφτόμαστε με τον ίδιο τρόπο, εκφραζόμαστε με τον ίδιο τρόπο (γραπτώς πάντα) αντιδρούμε με τον ίδιο τρόπο. Πολλές φορές διαβάζοντας κάποιους από σας ταυτίζομαι. Λέω στον εαυτό μου εν σαν εμένα τούτος/τούτη ή κι εγώ έτσι ήταν να κάμω. Πολλές φορές μπήκα στον πειρασμό να κάμω σχόλιο σε αναρτήσεις πολλών bloggers. Σε κάποιους για να συμφωνήσω, σε άλλους για να διαφωνήσω ή να πω απλά την γνώμη μου. Κάποιους τους παρακολουθώ συχνά, σχεδόν καθημερινά, άλλους πιο αραιά. 
Από που να αρχίσω... Από την Μάνα και τον Μοτορτζιή της, την Sike και την Πρασινάδα, την Joy και την Αχάπαρη, τη Γρούτα και την Κολόνα, την Αμαδρυάδα, την Beatrix, την Πεκάτσα, τον Invictus και finally την αδυναμία μου, που και να έχω την χειρότερη μέρα θα μου την φτιάξει με μια από τις μοναδικές ατάκες του, τον Αντί-Χρίστο (Sorry αν εξέχασα κανένα έχει κι άλλους είμαι σίουρη και τωρά ξεχάνω τους). Ο Αντί-Χρίστος που λέτε ήταν αυτός που με μύησε στον κόσμο αυτό. Δεν θυμάμαι πώς, αλλά "έπεσα" πάνω στο blog του και από τότε έγινε μανία. Μόλις ξεκινήσει ο υπολογιστής στη δουλειά η πρώτη σελίδα που ανοίγει είναι αυτή. Και από εκεί σε όλους τους υπόλοιπους. Θεωρώ πως δημιουργήθηκε μια ωραία παρέα εδώ μέσα και οφείλω να ομολογήσω πως πολλές φορές έκαμα τη σκέψη πως θα ήταν αν ήμουν και εγώ μέρος αυτής.
Να μαι λοιπόν. Θα προσπαθήσω να φανώ αντάξια των προσδοκιών σας! (ποιών;) 
Καλώς σας ήβρα λοιπόν και θα τα λέμε συχνά!! Ελπίζω!!