18 Αυγούστου 2015

O Batman

Καθώς βρισκόμαστε στην καρδιά του καλοκαιριού, μες το λάλλαρο που λένε και στα χωριά, και όντας στο γραφείο και ουχί σε παραλία να απολαμβάνω τα κοκτέιλς μου, θκιαβάζω διάφορα νέα και μη on line για να ποσκολιούμαι.

Πριν λλία λεπτά εθκιάβασα το και ΤΟΥΤΟ

Περιλητικά, τούτος ο τύπος είχεν μιαν εταιρεία, αποφάσισε να την πουλήσει, εγίνικε με τες λίρες (μάλλον τα δολάρια) και αποφάσισε να γοράσει μια Lamborghini, να την μετατρέψει σε Batmobile, να ντύνεται Batman τζιαι να επισκέφτεται άρρωστα μωρά σε νοσοκομεία να τους παίρνει δώρα τζιαι να τους διά λλίη χαρά (καμπόση χαρά κατά τη γνώμη μου). Ε, κάποιος μαννός/μαννή επήεν τζιαι έδωκεν πάνω του τζιαι εσκότωσεν τον άθρωπο. 

Η αλήθκεια εσυγκινήθηκα... Εν ξέρω πόση δόση αλήθκειας έχουν τούτα που γράφει το άρθρο αλλά έστω και μικρή δόση να υπάρχει εν πολλά συγκινητικό τούτο που έκαμνε. 

Σκουπίζω λοιπόν τα δάκρυά μου και ο ειρμός της σκέψης μου με πάει στον δικό μας Batman!

Το λοιπόν αγαπημένε Αντίχριστε... Να μια καλή χρήση της στολής που αγόρασες και απο τις λίγες φωτό που είδα σου πάει απίστευτα! Να ντύνεσαι Batman, θα αγοράσω και γω μια στολή της Catwoman (ή του Robin) και θα πηγαίνουμε τις γιορτές στα Νοσοκομεία ανά την Κύπρο να επισκεπτόμαστε τα παιδάκια!

Αφήνω σε να το σκεφτείς... (όι πολλά όμως - τούτες οι αποφάσεις παίρνονται στο τσακ-μπαμ)

Υ.Γ. 1: Όποιος άλλος blogger ή μη έχει καμιά στολή άλλου υπερήρωα και θέλει να μας ακολουθήσει, ευπρόσδεκτος!

Υ.Γ. 2: Καλή επιστροφή σε όσους επιστρέφουν από τις διακοπές και καλές διακοπές σε όσους θα παν τις επόμενες μέρες (including me)!

15 Ιουλίου 2015

Εσύ ακούεις τες;

Θωρώ το ρολόι του υπολογιστή. Εν 8:19. Καρτερώ... Έμεινεν ένα λεπτό. Αλλά μπορεί και να μεν εν συγχρονισμένο το ρολόι τους με τον υπολογιστή μου. Ώσπου να τελειώσω τη σκέψη μου ακούω τες. Είμαι τόσο χρονών γεναίκα τζιαι κάθε χρόνο ακόμα πιάννεται η καρδία μου άμα τες ακούω. Όπως τότε που ήμουν μιτσιά στο δημοτικό τζιαι στο γυμνάσιο. 

Μπορώ να σου πω ότι το νιώθω τζιαι πιο έντονα τωρά. Έσιει πέντε χρόνια που είμαι σε τούντο γραφείο που κάθε χρόνο κλείω την πόρτα άμα κοντέψει η ώρα να μεν με θωρούν γιατι πάντα γεμώνουν τα μάθκια μου. Το παράθυρο μου εν 50 μέτρα που το φυλάκιο. Αν φκάλω τη κκελλέ μου έξω σιαιρετώ άνετα τα στρατιωτούθκια. Που τωρά κάθουνται πόξω που το φυλάκιο τζιαι κουνουστιήζουν πίνοντας τον καφέ τους. Πού τζιαιροί δικοί μας.

Πολλά φυλάκια εκαταργηθήκαν. Παλε καλά που τούτα δαμέ γυρόν ακόμα υπάρχουν. Αλλό 50 μέτρα εν το φυλάκιο τους τζιείνους. Σήμερα ξέρω έννεν για τζείνους που θυμούμαστε αλλά για τους άλλους που μας επροδώσαν. Αλλά πάλε το αποτέλεσμα ένα ενι. Έχουμε τους πας τα τζιέρρατα μας τα τελευταία 41 χρόνια. Τζιαι κάθε χρόνον έτσι μέρα η ώρα 8:20 τζιαι στες 20 η ώρα 5:30 πρέπει εγώ να ακούω τούντον καταραμένον ήχο τζιαι να με πιάννει η καρδία μου... 

Αποβλακωμένη θωρώ την οθόνη του υπολογιστή χωρίς πραγματικά να βλέπω τι πρόγραμμα έχει ανοικτό. Ο κόσμος συνεχίζει να κάμνει τζείνο που έκαμνε σαννα μεν συμβαίνει τίποτε. Ακούω τα αυτοκίνητα να πηαινοέρκουνται. Ο κόσμος πάει στες δουλειές του. Η secretary του μάστρου μόλις του έκαμε το καφέ του τζιαι πάει να πλύνει το μπρίκι. Ο συνάδερφος δίπλα πάει να φκάλει κάτι copy στη φωτοτυπική. Οι κλητήρες παν τζιαι έρκουνται. Κανένας εν εκοντοστάθηκε έστω να τες ακούσει. Το τζιαιρο που ήμουν μιτσιά στο σχολείο έτσι ώρα εσταματούσαμεν ότι εκάμναμεν για να τες ακούσουμεν. Τζιαι οι δασκάλοι ελαλούσαν μας την ιστορία. Κάθε χρόνο, κάθε χρόνο. Το "ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ" ήταν παντού γραμμένο. Τζιαι αποτυπωμένο μες το νου μας. Τωρά οι μιτσιοί αμφιβάλλω αν ηξέρουν γιατί παίζουν οι σειρήνες. Παίζει να τους πιάννει τζιαι ο πανικός ότι κάτι γίνεται. Άλλοι μάλλον ξιτιμάζουν γιατί μπορεί να τους εξυπνήσαν που τον ύπνο του δικαίου. 

Τωρά ακούμεν τες, αλλά εν τες ακούμεν. Εν τζιαι εν σειρήνες που παίζουν γιατί κάτι έγινε. Πλέον εν σειρήνες της αντροπής. Εν η τσιριλιά της θάλασσας της Τζιερύνιας που φακκά πας το λιμανάκι. Εν το βουητό της άμμου της Αμμοχώστου που λυσσομανά μες την νεκρή πόλη. Εν ο βρυχηθμός του Πενταδάκτυλου που προσπαθεί να ανασηκώσει τις πλάτες. Αλλά που. Κανένας εν ακούει. Ούλλοι το χαβά μας. Life goes on τζιαι πρέπει να έβρουμε μια δίκαιη και βιώσιμη λύση. That is Δ.Δ.Ο. τζι όποιον πάρει ο χάρος. Όσον για την εισβολή και κατοχή, ποιός σ' αρωτά. Επεράσαν τόσα χρόνια ολάν. Εκάμαν μιαν εισβολή τα πλάσματα τζιαι να τους το φκάλουμεν που τη μούττη; Κρυψετε να περάσουμεν. Γι αυτόν άλλωστε που εισβολή και κατοχή το ονομάσαμε απλά πρόβλημα. Για να έβρουμεν λύση.

Τζιαι τα χρόνια παιρνούν. Τζιαι ο ήχος τους γίνεται ούλλον τζιαι πιο σιγανός. Ώσπου να σβήσει τζιαι τζείνος τέλεια. Ή ώσπου να τον σβήσουν κάποιοι με το έτσι θέλω για να μεν "προσβάλουν" κανέναν. Για να μας κάμουν να ξηάσουμεν.

Ως τότε θα συνεχίσουν να παίζουν θκυό φορές το χρόνο τζιαι εμένα θα συνεχίσει να πιάννεται η καρδία μου για λλία λεπτά θκυό φορές το χρόνο. Btw μόνον εμένα πιάννεται η καρδία μου;

19 Ιουνίου 2015

Τι 30, τι 40, τι 50

Εσκέφτουμουν το θέμα της ηλικίας σήμερα. 

Συνειρμός Mademoiselle: 
Μάνα μου το αστέρι μου τζιαι ετελειώσαν τα μαθήματα του Baby Motion (εχτες ηταν το τελευταίο) τζιαι τι θα την κάμω... Θα μουρμουρά. Άρεσκεν της πολλά τζιαι που τες αρχές της εβδομάδας ερώταν με καθε μέρα αν εν Πέμπτη. Αμα της ελάλουν ναι έκαμνεν όπως την πελλή. Εξανάγραψα την για του χρόνου. Εν ξέρω ποιά μωρά εξαναγραφτήκαν ή αν θα πάνε στο επόμενο group επειδή εν λλίο πιο μεγάλα... Έννα ενθουσιαστεί πολλά πάντως αν ξαναδεί τις "φίλες" της στο group και του χρόνου. Κι εσκέφτουμουν ότι με τις μαμάδες εν είχαμε και πολλά πολλά μεταξύ μας.. Εν καλές οι παραπάνω αλλά λλιο απόμακρες. Εντάξει μια φορά την εφτομάν τωρά ήντα σχέση να αναπτύξεις... Και που την άλλη εν ξέρω γιατί, αλλά νιώθω ότι εγώ μπροστά τους εφαίνουμουν πολλά μιτσιά και γι αυτό να μεν επολλοασχοληθήκαν... Εν νομίζω να έχουμεν πολλήν διαφορά ηλικίας μπορεί μάλιστα να έσιει τζιαι που εν πιο μιτσιές που μένα αλλά για κάποιο λόγο εφαίνουνταν μου πολλά "μεγαλίστικες". 

Τζιαι κάμνοντας τούντες σκέψεις μπαίνω στον blogger τζιαι θκιαβάζω την ανάρτηση της Μπρέντας!  Χρόνια Πολλά και καλά btw!

Που πάντα ελαλούσαν μου ότι εν μου φαίνεται η ηλικία μου. Ίσως εν τούτο που φταίει τζιαι νιώθω έτσι τωρά. Που ήμουν πιο μιτσιά εφάκκαν μου τούτο. Εκάμναν μου πρόβλημα τζιαι στα club. Αλλά προφανώς τωρά εν καλό! Η αρφή μου μάλιστα κάμνει τζιαι γκάλοπ συχνά σε κόσμο που μας γνωρίζει πρώτη φορά ή που μας βλέπει πρώτη φορά μαζί, ποιά εν η μεγάλη... Εγώ πάντως λαλώ τους εν ξέρω αν είμαι η μεγάλη ή η μιτσιά, σίουρα πάντως είμαι η όμορφη :)

Α τζιαι εχτές που ήταν το τελευταίο μάθημα και ήρταν και οι μπαμπάδες... Τζιαμέ να δεις. Ηταν ούλλοι τους σοβαροί τζιαι με το κινητό στο σιέριν τζιαι λλιο κκέλιες τζιαι λλίο ασπρομάλλιες... Ο Mr Hyde ήνταλως εν ακόμα ΜΩΡΑΤΣΟΣ! Οξά μόνο εγώ τον θωρώ έτσι... Τζιαι εν τζιαι εν ότι εν τωρασινός (μεν του πειτε ότι είπα έτσι).. Εν 38.

Bottom line τουτης ούλλης της σαλάτας σκέψεων: Νιώθω πολλά μιτσιά ακόμα. Αν και 35 εν με κόφτει να το λαλώ. Εν ξέρω πόσο νιώθω. Αν έχει αριθμό. Νιώθω τόσο μιτσιά όσο για να ζω τζιαι να σιέρουμαι τη ζωή μου με τους αγαπημένους μου αλλά τζιαι τόσο ώριμη όσο για να μεγαλώνω όπως θεωρώ καλύτερα το αστέριν μου τζιαι να νιώθω ευγνωμοσύνη για τζείνα που έχω!

Ένας πολλά αγαπημένος φίλος λαλεί μου ότι για κείνον δε θα περάσω ποτέ τα 19! Αλόπως έβαλεν μου ευτζιήν!

Υ.Γ. Όι έννεν τα γενέθλια μου.

28 Μαΐου 2015

Μάλιστα....

Εθκιάβασα εχτές ΤΟΥΤΟ αλλά εν είχα ώρα να το σχολιάσω οπότε κάμνω το τωρά.

Είπαν που λαλείτε σε 7 Κύπριους γραφίστες να σχεδιάσουν τη νέα Κυπριακή Σημαία ως αποτέλεσμα πιθανής επερχόμενης λύσης. Και ιδού:
 

Tούτος μάλλον που ήταν μιτσής έθελεν να γίνει αστροναύτης. Τζιαι άμα το είπε της μάμμας του είπε του που να βουράς γιέ μου στα διαστήματα, δαμέ είμαστε το κέντρο του κόσμου.

Τούτος σίουρα εν φατσιημένος με Ουκρανή τζιαι εν του κάθεται τζιαι θέλει να την εντυπωσιάσει. Εν εξηγείται διαφορετικά

Ο ίδιος που εν φατσιημένος με την Ουκρανή είπε να μας δώσει και 2η λύση. Ένωσε λαλεί τις υφιστάμενες Σημαίες της Κυπριακής Δημοκρατίας τζιαι του Ψευδοκράτους. Ε φίλε όπως έγραψα πριν 0.03 miliseconds εν Σημαία ΨΕΥΔΟΚΡΑΤΟΥΣ η άλλη. Τούτο έλειπε να κάμουμε σύμβολο τζιαι το μισοφέγγαρο. 


 Wwwoooowwww πρωτότυπον! Ελείψαν της οι ιδέες μάλλον. Αν και παρά οτιδήποτε άλλο τουλάχιστον κάτι ένι....


Ο ήλιος που ανατέλλει και φωτίζει όλο το νησι μπλα μπλα μπλα... Ναι τζιαι μετά δύει όμως τζιαι εν ξανανατέλλει ποττέ. Πάντως εν αφήνει κανένα παραπονούμενο. Κίτρινο=ΑΠΟΕΛ+ΑΕΛ, Πράσινο=Χομόνοια και Άσπρο=Απόλλωνας+Ανόρθωση. Έπρεπε να βάλεις και μια τάτσα κότσιηνη να μεν μεινει παραπονούμενος ο Λούκας τζιαι κατίσιη μας.

Πολλά Ελληνικό στοιχείο δαμέ... Τζιαι πολλύν Αποελλιν επίσης. Φίλε μου είσαι δικός μας. Οπότε βάρτου ρίγανη. Εν περνά με τίποτε η Σημαία σου.

Δαμέ τωρά τούτο εμένα θυμίζει μου CD με τραούθκια της Φαραντούρη. Εν ξέρω γιατί. Ακούω την ήδη να "εκτελεί" το Γελαστό Παιδί. 


Έβαλεν τον Πενταδάκτυλο που αποτελεί σύμβολο. Ωραία. Τον ήλιο άσπρο με κότζιηνο που γυρόν πως τον είδεν... Έτο για να μεν μείνουν παραπονούμενα τζιαι τα "αδέρφια". Αδέλφια μου, αλήτες πουλιά... Αν είσιεν τζιαι κανένα κοράζινον να πετα που γυρόν ήταν να πιο alive!!

Last but not least. Τούτη έπιασεν το πραγματικό νόημα. Είμαστε ένα κομμάτι κρέας με καμπόσα "λαχανικά" να μας εκπροσωπούν τζιαι έτα αποτελέσματα. 

I rest my case!

20 Απριλίου 2015

Εν ηξέρω ήντα τίτλο να βάλω... 

Νιώθω λλίο (εως πολλά) σκατά για να σκεφτώ τίτλο. 

Έπιασα τη μάμα τηλέφωνο πριν λλίο να δω πως παν τα πράματα. Είχαμεν χημειοθεραπεία σήμερα πάλε. Η νούννα. Εν την άκουσα καλά τη μάνα μου. Είπε μου ότι οκ επήαν ούλλα "καλά" 'οπως την προηγούμενη φορά. Πριν 3 εβδομάδες που έκαμεν, τις πρώτες έξι μέρες ήταν μια χαρά. Αππάρα που λαλούμεν. Εκάτσαμεν τζιαι εκάμαμεν τζιαι κουλλουρούθκια τζιαι φλαούνες πριν το Πάσχα. Την 6-8 ημέραν ήταν με αναγούλες, εμετούς, ζαλάδες, κούραση. Ευτυχώς εν εδιήρκησε πολλά το φκιολίν. 

Τις τελευταίες ημέρες επρόσεξα ότι αρχίσαν σιγά σιγά και αραιώνουν τα μαλλιά της. Άλλο να το λαλείς τζιαι άλλο να το θωρείς. Πόσο μάλλον να το ζιείς. Ελυπήθηκα. Πολλά. Τζιαι όπως της εμίλουν της μάμας τζιαι ελάλεν μου για την ημέρα τους, ελύγισεν. Είπα της αν λυγίσεις εσύ εχαθήκαν ούλλα. Έννεν πολλά δυνατός άθρωπος η μάνα μου πας τούντα πράματα. Εν φτανόκαρτη. Η νούννα που την άλλη εν πιο δύνατη. Πάντα ήταν. Ίσως τζιαι λόγω δουλειάς. Αλλά τωρά εν διαφορετικά τα πράματα. Πρέπει εμείς να φανούμε δυνατοί. Λυπούμαι γιατι ξέρω ότι επειδή εν δυνατή κρατά τη στεναχωρία της τζιαι εν μας τη δείχνει. Τζιαι εν ξέρω κατά πόσον εν καλό τούτο. Τζιαι είπε μου τζιαι η μάμα ότι ελυπήθηκε πολλά σήμερα γιατί είδε πρώτη φορά τούφες να πέφτουν. Εν μπορώ να το χωνέψω. Κλαίω μόνο που το σκέφτουμαι. Τωρά έννα μου πείτε ότι κάμνω θέμα για τα μαλλιά που στο κάτω κάτω έννα ξαναβλαστήσουν. Οκ μπορεί να έσιετε τζιαι δίκαιο. Ο κόσμος έσιει πολλά πιο σοβαρά θέματα να ασχοληθεί που τες τρίσιες. Εμένα τούτο με πειράζει τωρά όμως.

Τζιαι κάθουμαι τζιαι σκέφτουμαι ούλλες τζείνες τες στιγμές τζιαι τες χαρές τζιαι τες λύπες που επεράσαμε με τη νούννα. Πάντα δίπλα μου. Σε ότι έκαμνα, όπου τζιαι να ήμουν. Που τα παιδικά χρόνια που στην ουσία ανάγιωννε με μαζί με τους γονιούς μου. Μετά στο σχολείο, στις σπουδές τζιαμέ. Στην αποφοίτηση μου που ήρτε. Αν αποφάσιζα να πάω τζιαι στην τελετή στη ΝΥ ήταν να κόψει να έρτει σίουρα. Ακόμα τζιαι στην πρώτη μου μεγάλη ερωτική απογοήτευση με το ζόρι την έπεισα να μεν πιάσει το αεροπλάνο να έρτει δίπλα μου. Ηταν που τους πρώτους που εγνώρισεν το Mr Hyde τζιαι ήταν πρώτη τζιαι καλύτερη στην κλινική όταν εγέννουν. Πόξω μπάστακας να καρτερά το αστέριν. Ώσπου επήεννεν τζιαι εβοήθαν τον τατά στο μαχαζίν ή έννοια της ήταν ήντα που να φάμεν τζιαι ειδικά το αστέριν. Τζιαι τωρά.... Τωρά βασανιέται. Παραπάνω ψυχολογικά τζιαι ξέρω ότι εν θα μας το δειξει. Για να μεν στεναχωρηθούμεν. Ειδικά εγώ τζιαι οι γιούες της. 

Τελικά είμαι τυχερός άθρωπος. Για μένα εν ισχύει το μάνα είναι μόνο μία. Για μένα μάνες είναι δύο.